Leaderboard

No to dziś nasz młodzieniec w dzikim pędzie ... że ledwie go można było uchwycić w kadr ;)

tez podziwiam ciocie Tamb i podobne, ktore z takich i innych wzgledow przygarnely psiaki, ja przy moich trzech zaczynam byc niecierpliwa, a nie mam problemow finansowych. Latwiej zrzucic skladke na psa niz 24 godz na dobe opiekowac sie nim, podmywac d...pke, martwic sie, ze znowu nic nie zjadlo toto, a powinno. A najgorsze - to czekanie na smierc starego psa. Jestes bezradny a chcialbys, aby jeszcze z toba pobyl. Zycie jest przeciez piekne. Trzeba byc naprawde silnym psychicznie. Nie kazdemu to sie udaje i dlatego ogranicza sie do dawania pieniedzy i chwala takim! Pomagajcie tym, ktorzy chca pomagac!

A dla wszystkich Cioć z fan klubu Jędrnego Jędrka piękny uśmiech naszego idola ;)

W sumie od bardzo długiego czasu zbieram się żeby to napisać. Kiedy trafiłam na dogomanię (nie pamiętam już jak) strasznie się wkręciłam, pomagałam finansowo, robiłam bazarki, i coraz bardziej świrowałam(nie wystarczało mi na życie, wzięłam kredyt potem następny, to takie proste kilk na koncie). Kiedy już nie wytrzymałam tego cierpienia (wchodziłam na coraz więcej wątków), jednocześnie prowadziłam normalne życie. Poznałam swojego męża, okazało się że ma też jakieś długi, wspólnie wzięliśmy kredyt pod jego mieszkanie żeby było łatwiej spłacać (ok. 50 tys z czego ponad 30 tys. to moje zadłużenie). Z Warszawy przeniosłam się do Otwocka, i zaczęłam wariować, non stop tylko jakieś bezdomne zwierzęta, ale też takie gdzie właściciele wypuszczają a więc też było nie wiadomo czy jest sens wzywać straż miejską. Tutaj też muszę się przyznać, że od dawna nie wyjeżdżałam z Warszawy bo spotkanie bezdomnego psiaka wywoływało u mnie atak paniki, płacz itp. Pamiętam do tej pory jak jeszcze z wcześniejszym chłopakiem pojechaliśmy za Warszawę do jego kolegi, jechaliśmy busem a przy drodze co i rusz psy (w grupie, samotnie itp.) zwariowałam, ukradkiem płakałam. Ale wracając do Otwocka, wychodzenie z domu gdzieś na spacer itp. Sprawiało mi coraz więcej problemów, pojawiła się depresja, z domu wychodziłam tylko do pracy, sklepy czasami te blisko domu, i ciut dalej. Nawet samochodem było ciężko.Doszło do tego, że bardzo się bałam spotkać bezdomnego psa, a jak siedziałam w domu to jak tylko jakiś psiak zaszczekał biegłam do okna i sprawdzałam . Jednocześnie depresja, się rozwijała, natręctwa. Trafiłam do dobrego psychiatry, leki podziałały ale nadal wychodzenie było problemem (pamiętałam każdego psa którego widziałam, i to wracało). Mąż wspierał ale to też dla niego było ciężkie. Ogólnie były lepsze i gorsze okresy- miałam zalecenie żeby iść na terapie ale jakoś tak. A potem nadchodziły gorsze okresy i wiadomo zmiana leków, a terapia musiała zaczekać aż poczuje się lepiej. Gdzieś tam mój mąż zaczął więcej pić (takie wiecie trzy piwka codziennie, niby nic ale jednak- dla mnie dużo mam ojca alkoholika). Mimo moich próśb nadal codziennie pił, jednocześnie mi pomagał, ale mnie łamało że związałam się z moim ojcem (zresztą w pewnym momencie nasz związek wyglądał jak moich rodziców- dla mnie to był szok). Ale nie ważne było coraz gorzej, w pracy sobie nie radziłam, w końcu poszłam na zwolnienie. Myśli samobójcze, na którejś wizycie u mojej lekarki przyznałam się do tych myśli i wizji- dla mnie to po prostu było jak wybawienie od tego co mój mózg mi serwował. Z miejsca powiedziała, że chce mnie wysłać do szpitala, że nie wybaczy sobie jak mnie puści a ja coś sobie zrobię. No i tak się zgodziłam, załatwiła mi szybkie przyjęcie do szpitala w którym pracuje, obiecała przyjść następnego dnia, powiedziała dokładnie że będę na oddziale z ludźmi którzy mają różne choroby psychiczne, żebym się nie przestraszyła. Byłam załamana tym szpitalem, ogólnie byłam tylko tydzień, ubłagałam lekarza- miałam zalecenie pójścia na terapie, ogarnęłam to jeszcze będąc w szpitalu. Trafiłam na terapie grupową, ponad rok byłam na zwolnieniu lekarskim. Okazało się, że jednak też mój mąż był przyczyną mojego stanu zdrowia to było dla mnie dużym szokiem. Jednocześnie powiedziałam mu że jeśli nie ogarnie swojego problemu to koniec, tak trafił na terapie AA ( zresztą do tej pory chodzi do psychologa). Przez ponad rok próbowaliśmy ratować swoje małżeństwo , obecnie jesteśmy w tracie rozwodu (ja podjęłam decyzje) okazało się, że jesteśmy różnymi ludźmi. Dlatego jakiś czas temu napisałam tutaj na wątku że mam trudny czas , i nie bardzo mogę pomagać jak wcześniej bazarkami itp. Muszę też ograniczać wkręcanie się w zwierzęta, bo nadal jest to dla mnie problem. Ale ogólnie mam coraz więcej lepszych dni :) Postanowiłam się tym podzielić, bo wydaje mi się, że jesteśmy podobne. A może też ktoś inny przeczyta będąc w podobnym stanie. Ogólnie dziele się tym, najbardziej wstydziłam się szpitala, też nad tym pracuje ;-) Może komuś to pomoże. To nie jest żadna słabość, być takim wrażliwym i nie mieć siły już znosić ciągłego cierpienia zwierząt. Jesteś bardzo dzielna, mając taką gromadkę przy sobie, opiekujesz się nią. To wszystko to przecież duże obciążenie psychiczne i fizyczne, nic dziwnego że czasami wysiadasz, boisz się tego co będzie później. Mam nadzieje, że nikt nie odbierze tego jak coś co nie powinno być tutaj.

Mnóstwo dobrych i złych wiadomości. Mikunia dziś została wysterylizowana. Na szczęście z macicą i jajnikami wszystko było w porządku. Przy operacji okazało się ze sunia w przeszłości musiała mieć bardzo pokaleczony brzuszek. Niezaopatrzone rany źle się zagoiły i sunia ma blizny i zrosty, które utrudniaja jej prostowanie łapy a to doprowadziło do zmian zwyrodnieniowych w kolanie.. Mika po dłuższym chodzeniu utyka na prawą łapkę. Druga informacja po prostu mnie poraziła. Do Miki strzelali ! Na zdjęciu Rtg. w okolicy odbytu widać śrut. Niestety nie da się go wyjąć tak, żeby nie uszkodzić zwieraczy w odbycie. Nic dziwnego, że malutka bała się ludzi. Miała z nimi tylko złe skojarzenia, :( Na koniec dobra wiadomość a właściwie bardzo dobra, taka na którą wszyscy czekali. Maciek dziś wykupił malutką!!!!! Nie wyobrażali sobie aby mała miała wrócić w tamto miejsce i podjęli decyzję, że Mika zostanie u nich. Maciek zaopatrzony we wszystko co potrzeba pojechał na wieś i "właściwa " argumentacja poskutkowała! Od dziś Mika jest Melą i zostaje w najlepszym miejscu pod słońcem!!!!

Dzięki TZowi Toli nasz wet już wie co miał robione w schronisku Owczuś i jakie leki dostawał. helli miała rację - Owczuś ma usunięty CAŁY KANAŁ SŁUCHOWY:( Po konsultacji z wetem schroniskowym nasz wet zdecydował zmienić antybiotyk na Marbofloksacynę (Enroxilu nawet nie zdążyłam podać). Dostał już dziś pierwszą dawkę. Udało się też trochę przemyć ucho nadmanganianem potasu (roztworem) - Owczuś pozwala sobie na delikatne przykładanie mokrego gazika. Jedynie kiedy używa się większej ilości płynu to się boi (pewnie chodzi o to, że mu wlatuje do środka) i ucieka lub próbuje się bronić kłapiąc (ale to takie delikatne i dla odstraszenia bardziej - dla niego to najwyraźniej ostateczność). Nasz wet powiedział, że w tym momencie nie ma sensu robić wymazu, bo Marbofloksacyna i tak sobie ze wszystkim poradzi. Poza tym może być problem z dokładnym pobraniem próbki (trzeba by włożyć patyczek głębiej. Może poczekamy parę dni i zobaczymy jak będzie działał antybiotyk i przemywanie? Powycinaliśmy trochę dredów z tyłu i wyczesałam grzbiet, jeszcze trochę zostało, ale w ciągu najbliższych dni mam nadzieję uporać się ze wszystkim. Zrobiłam parę fotek, ale jeszcze sprzed usuwania dredów... Owczuś musiał mieć prawdziwy dom, bo potrafi dawać łapę, a właściwie to obydwie, od razu zaczął bawić się zabawką. W ogóle potrafi być radosny jak szczeniak. Na razie to są momenty, jakby przebłyski, po czym znów zamyka się w sobie, boi się, chowa się do boksu i trzeba go zachęcać, żeby jeszcze wyszedł na trochę... trzeba mu wciąż przypominać, że nie ma się już czego bać. Coraz częściej jest jednak radosny:)

Popołudnie w ogrodzie w miłym towarzystwie :) Promyczek ze Stefcią brykają w ogrodzie...trudno uchwycić w kadrze jest szybki, zwinny ,)

Kikunia zostala !!!!!! Ale do jutra kciuki mocno trzymać.

Annaa4,podziwiam Cię - tak ładnie i mądrze piszesz o tym, co przeszłaś. Życzę Ci samych szczęśliwych dni, bo szczęście jest w nas i obok nas, tylko trzeba o nie walczyć. A Ty potrafisz walczyć! Czekanie na każdą śmierć to jest koszmar. Ale piękno (sic!) tych chwil docenia się dopiero później, bo jest czas kiedy sami się sprawdzamy, a w zasadzie jesteśmy sprawdzani. Życzę wszystkim wytrwałości.

Aniu, przeczytałam Twój post ze łzami...piękne wyznanie:( Chyba każda z nas odnajdzie w nim chociaż cząstke siebie.... Bardzo trudno jest być wrażliwym człowiekiem...a jeszcze trudniej jeśli mieszka się w jakimś małym miasteczku czy wiosce:( ogrom nieszczęścia zwierząt dookoła nas jest tak przytłaczający:( Ty widzisz pieski...ja (jako weganka) widze jeszcze transporty zwierząt na rzeźni itp rzeczy na które się nie godze i nie raz prowadząc samochód, gdy mijam taki transport wpadam w rozpacz z bezsilności:( Piesków bezdomnych jest mnóstwo, ale pamiętajcie proszę, że jest tez coraz więcej ludzi świadomych, którzy pomagają. Jedna osoba nie da rady ogarnąć całego psiego nieszczęścia, ale w grupie jesteśmy siłą. Nie możesz zabrać wszystkich psiaków w potrzebie do siebie, ale możesz pomóc dzwoniąc po schronisko (o ile jest dobre;), straż miejską, często zresztą wystarczy zapytać Panią w najbliższym sklepie- i okaże się że jakieś 90% bezdomnych psiaków, które mijasz ma właścicieli tylko zwyczajnie wyszły na chwile na spacer;) Wolontariat w schronisku to też cudowna sprawa! Ja (po kilku latach przerwy) od 2 tygodni zaczęłam aktywnie działać w pobliskim, dość lichym przytulisku. Wiesz- można w takim miejscu płakać / rozpaczać nad losem zamkniętych w klatkach, wyjących psów, ale można też podciągnąć rękawy- sprzątnąć boksy, przynieść lepsze jedzenie, zabrać na spacer, wygłaskać psiaka, zrobić dobre zdjęcia, ogłaszać! A potem- znaleźć najlepszy dom i odmienić los bezdomnego psiaka na zawsze:) to taka dygresja. Trzymam kciuki Aniu za wszystko! A Tobie TAMB życzę dużo, dużo SIŁY.....

Jak już nas Panstwo znaleźli :) to może przeglądniecie watki i sprezentujecie któremuś z naszych bezdomniaczków taki piękny, wygodny materacyk? Mamy różnorakie psy, maleńkie, wielkie, stare, młode, chore i na 100% każdy by się ucieszył z takiego prezentu.

Udostępniłam:) Dziękuję Usiata, że tak dobrze zajmujesz się Huzarkiem, zapadł mi ten piesek w serce i mam nadzieję, że znajdzie domek

Lili pozdrawia z domu stałego :) p.s. to jest szczeniak z chlewu :)

Dajemy spokój z tym obrzydlistwem. "Psy szczekają, a karawana idzie dalej". Niech szczeka.

Patrząc na Usiata widać, że to osoba bardzo zakompleksiona, a to co wyprawia i wypisuje jedynie utwierdza w tym przekonaniu. Żal.

Cały wieczór wisze na telefonie............dzieki pokazaniu Śnieżki na stronie "Psom na Pomoc" rozdzwoniły sie telefony. Mnóstwo z całej Polski, Wiele z nich brzmi dobrze i zachecajaco. Kilka osób jest z Warszawy i jedzie w wekend poznac Śnieżke, Osoby z Krakowa oczekuja na wizytę. Mam nadzieje , ze kogos znajde z Krakowa kto taka wizyte pa zrobi. Pomimo tego, ze nawet dzis obiadu ani kolacji nie zjadłam bo w pracy i po pracy rozmawiam z potencjalnymi domami to się ciesze. Czekalam na zainteresowanie suczkami i dzięki psom na pomoc mam co chcialam. Bede informowała co i jak, teraz zmykam na spacer ze swoimi psami.

Na górze z prawej strony masz swój awatar i nick. Klikasz na niego wchodzisz w ustawienia konta. Później po lewej stronie masz sygnaturę. Wstawiamy tam banerki tak jak kiedyś :-)

Dzisiaj było piękne wiosenne słonko, w związku z czym mam kilka ogrodowych zdjęć Pingwinka :) Niestety bardzo trudno zrobić jej zdjęcia z jej poziomu, bo jak tylko próbuję kucnąć małpa od razu się zrywa, biegnie do mnie i przewraca się na plecy tuż pod moimi nogami :D A to dowód na to, że Pingwiny wcale nie są nielotami :D

U Pandy wszystko OK:) Wiosna przyszła, ciepło się zrobiło to i Panda powinna być zadowolona:) Z miesiąc temu lekko pogryzła koszyk, ale od tamtego czasu już tak nie robi. Nie wiem o co chodziło. Jednak wszystko co miało kontakt z jedzeniem (a tym bardziej jeśli ciągle to zawiera jedzenie) trzeba przed nią chować bo za raz na legowisko sobie znosi i rozgryza:/ Życie na wiecznej diecie nie jest łatwe, ale przynajmniej od kilku miesięcy psica wygląda tak samo:) Czekamy na karmę, która powinna jutro nadejść. Tamtej starej jeszcze na kilka dni wystarczy.

Gabi79,jeśli domek,który Ci podesłałam nie jest do końca pewien-nie wyadoptowuj Lusi. Ona zasługuje na domek,który będzie o nią zabiegał,a nie się wahał i taki znajdzie. Poczekajcie do zdjęcia szwów ,pełnego zagojenia .Zdjęcia w kubraku-nie będą najlepsze. Niech spokojnie dojdzie do siebie. Odrobaczcie ją ponownie za 2tyg. Mogę podsyłać innym zgłaszającym się do mnie po kolejnego tymczasa jej zdjęcia.

ło matko i córko a co Wy za tematykę zgłębiacie? Tylko mi nie napisz, że ta krwiopijczyni zamierza wspierać ten obrzydliwy proceder. Ja CIę Usiata bardzo proszę, bo mi ciśnienie skacze w tym temacie

Aga,jeżeli zamawiasz karmę w Zoo Plusie to zamów ile potrzeba i jaka ma być.Wydaje mi się,że na dzień dzisiejszy nie musi to być ogromny wór karmy,ponieważ nie wiadomo czy Bambo ją będzie jadł dłuższy czas.Ja nie zamawiam w internecie karmy,kupuję u weta. Rozdysponuj pieniążki wg.potrzeb nawet na indyka.Podaj mi dane do przelewu.Przeleję równą kwotę 300,00zł. A te szelki w przypadku Bambo są rewelacyjne. Ogromnie cieszę się,że Bambo ma DT domowe.Nie jest w Hoteliku gdzie są kojce,budy bo i tak by mogło być gdyby nie Ty.

Z kotem relacje się ułożyły. Nadal jest zaciekawienie, jak łazi po mieszkaniu, czy wskakuje mi na kolana. Wtedy uszy na sztorc, pysk wręcz przyciśnięty do kota, ogon merdający. Wtedy mówię "zostaw kota!" i odstępuje na bok. Ale jak kot śpi, czy je, nie ma reakcji. W przelocie, jak kot się otrze o Dianę z podniesionym ogonem, jest polizanie po pyszczku.

I znowu w biegu. Zaległe posty doczytam później. Widziałam za to filmiki na fb. Nie wiem Agnieszka jak ty dajesz radę. Naprawdę ciebie podziwiam! Jak będzie wszystko już gotowe do ogłoszeń to najlepiej daj mi proszę znać przez tel. tak żebym nie przeoczyła.

Mar.gajko, nie upieram się, oki :) A to sławetna stara kanapa prze telewizorem. Okupowana od zawsze, i ma zawsze powodzenie. Na zdjęciu brakuje Zulki, ale ona nigdy nie weszła na tę kanapę, ba, nie weszła do salonu w tych swoich fobiach :( I nasza Dianka rano, w promieniach słońca zza okna:

Jeszcze chwilka jeszcze dni kilka a dla Huzia bedzie maluczki nowy kramik fantuskowy roznosciowy

Konfirm...mi chodziło w moim wpisie tylko o to, żeby Gusiaczek 'się nie obwiniała', bo zaburzenia tarczycy pojawiają sie nawet przy sterylce przeprowadzonej w dobrym terminie:( tylko to...Też uważam, że sterylizacja jest konieczna, chroni sunie przed nowotworami, ciązami urojonymi itd.

Czekam na zdjecia i wezmę się za ogłoszenia. Te obecne się opatrzyły.

Zapomniałam mam Twój nr. konta zaraz zrobię przelew.

Moje pytanie brzmi, czy pies musi jeść suchą karmę? Chyba najlepsze byłoby mięso i karmy zawierające jak najwięcej mięsa.RC na pewno tego nie ma, a Bambi jest z pewnością niedożywiony. W RC gastro intestinal jest głównie ryż . http://zooart.com.pl/product-pol-1735-ROYAL-CANIN-Gastro-Intestinal-GI25-14kg-PIES.html A tu bezzbożówki http://www.zooplus.pl/shop/psy/karma_dla_psa_sucha/acana_karma

Dobrej nocy kochane ludzie i zwierzaki :) Dobrze, że Kruszyna śpi bezpieczna

Amelka już u mnie. Myślałam że jest mniejsza, a ma dość mocną budowę, i jest ciężka. Ale jak stoi na ziemi to taka niskopodłogowa kruszyna z niej :). Można ją spokojnie wziąć na ręce. Taka bida z niej - dobrze że już bezpieczna, ja jeszcze ciągle nie mogę w to uwierzyć że ta akcja tak szybko się potoczyła :). Sunia, za kilka godzin będzie w dt, narazie odpoczywa na kocyku w klatce. Moje psiny oczywiście bardzo zainteresowane nowym przybyszem.

Kilka osób pytało Elę i mnie co słychać u stadka Ani, u której przez dłuższy czas umieszczałyśmy z Elunią nasze tymczasy. Dzisiaj podjechałam do nich, bo miałam do oddania super drapak dla kotów z półeczka i budką. Nie byłam u nich naprawdę bardzo dawno, ponad rok na pewno. Zastanawiałam się ile w słowach Ani było kurtuazji, a ile prawdy kiedy opowiadała, że Łatka reaguje żywo na widok każdego dużego niebieskiego samochodu. A jak już wysiada z niego kobieta, to staje w miejscu i uważnie się przygląda. Dzisiaj dowiedziałam się, że nie ma w tym ani krzty przesady. Kiedy podjechałam pod furtkę, Łatka biegająca w ogródku stanęła jak wryta, po czym zaczęła biec do furtki. Kiedy wysiadłam, ta kochana sunia zaczęła skowyczeć i skakać na siatkę. Kucnęłam przy niej i zanim Ania otworzyła furtkę zbliżyłam twarz do siatki. Dostałam natychmiast powitalne buziaki:) To było naprawdę bardzo wzruszające. Ona nie zapomniała:) Potem powitała mnie Mela i wydaje mi się, że też mnie poznała. Wielką niespodzianka było powitanie z Pikusiem. Jak nie on - przyszedł do mnie na ręce, przymilał się, a jak go chciałam na moment zdjąć z kolan, wczepił mi się w kolana i nie pozwolił zdjąć. Pikuś niestety miał niedawno ostre starcie na dworze. Jako kot wychodzący miewa różne przygody. Ta niestety skończyła się naprawdę kiepsko. Czy to była walka z kotem, czy z kuną, nie wiadomo, ale przyszedł do domu z dziura w łebku po pazurze i niestety ze zwichniętą szczęką. Nie jadł kilka dni i funkcjonował dzięki kroplówkom. Dzisiaj miał chęć, ale nie dał rady zjeść ciasteczek, które specjalnie dla zwierzaków Ani upiekłam. Niestety byłam tylko godzinkę u nich, bo musiałam wracać do Rokusia, który po spacerze mocno spał, ale nie chciałam zostawiać go na dłużej. Kilka fotek z dzisiaj: Pan Pikuś: Nowa mieszkanka - Bunia: Łatka - wspaniała i mądra sunia, ktora przyjmowała i wychowywała wszystkie nasze tymczasy u Ani: Świrek Mela i Łatka:

Zapraszam na bazzzarrroooo oććie

Nie bądź śmieszna. Ty masz się rozliczyć, co do tego mają psy? Ty nie jesteś wiarygodna. Zwracam uwagę. Jesteście ze swoją przyjaciółeczką personami non grata już wszędzie. Tolerują was, bo nie chcą awantur na watkach. A i nie wszędzie tolerują.

No trzeba się zatroszczyć, by nabrał sił i większej sprawności. Jeszcze długa droga przed Bambim-Puszkiem nim poczuje się w pełni dobrze. Zdecydowalismy, że jednak nim nie zostaną wyciągnięte szwy, będziemy go wnosić i znosić ze schodów, bo widać, że go bolą te zrastające się dopiero od niedawna miejsca. To wszystko jest bardzo świeże. Wycierpiał się strasznie :( Oby udało się po rekonwalescencji znaleźć mu cudowny dom, podobny do tego, który znalazł Ergo czy Sum. :)

Zaglądam, co tam u Jadwini słychać i czy już dotarła na miejsce?

Kochana anecik :) Serce większe od osoby :) Jadwinia znowu ma szczęście :)

Co z tymi wyłysieniami na ogonie Huzara ? Z jakiego powodu powstały ?

Cierpiący pies - Puszek, dająca mu z ogromnym wysiłkiem i poświęceniem opiekę i BDT- AgaG, rzesza cioteczek chcących Puszkowi pomóc... i tylko dwie zakompleksione hejterki z których jednej już prawie nikt nie traktuje poważnie... a mimo to jak widzę tu nicki "Usiata" i "ludwa" to mam ochotę na krwisty befsztyk.

Czy napisałaś/łeś w ogłoszeniu, że Huzar ma wyłysienia na ogonie ?

AgaG zadecydowałam,że przekażę kwotę 282,62zł na karmę dla Bambo i inne wydatki związane z opieką nad Bambo.Ta kwota pozostała po Bąbelku,który już nie wymaga finansowania. Bardzo proszę potwierdź przekazanie kwoty jak tylko dojdzie na tym wątku. http://www.dogomania.com/forum/topic/335055-sos-dla-brutalnie-okaleczonej-i-porzuconej-psinki/?page=28#comment-17038118 Podaj mi swoje konto do przelewu na pw.

Malagosku, chciałam wrócić do Twoich - a właściwie naszych, bo mnie też wszystko boli - dolegliwości. Przypomniałam sobie, że w czasach, gdy pracowałam w moim pierwszym wydawnictwie, siostra szefa o mało nie skończyła na wózku inwalidzkim z powodu braku witamin B12! Męczyła się strasznie długo, już ledwo chodziła, kiedy wreszcie przypadkiem trafiła na jakiegoś przytomnego lekarza, który po prostu zrobił jej badanie krwi na poziom tej witaminy i okazało się, że ma zastraszająco niski. Zaczęłam szukać w internecie i dowiedziałam się, że z powodu nadmiernej higieny (sic! witaminę tę nazywają "witaminą brudu", bo wytwarzają ją bakterie) 90% ludzkości cierpi na tę przypadłość! Może więc warto zrobić sobie to badanie? Nie sądzę, żeby lekarze "ostatniego kontaktu" (jak ich nazywa moja przyjaciółka) wysyłali na nie, bo pewno nawet o tym wszystkim nie wiedzą, ale chyba "za pieniądze" nie powinno to być bardzo drogie. Przepraszam za zupełnie "niepsi" wpis. Chociaż na upartego... Jeśli pańcia choruje, to i psy na tym cierpią, prawda?

Ludwa, byłam na Twoim nowym wątku psic - chciałaś takie bezdomne cuda ukryć przed Dogomaniakami? a po co? Daj ludziom szansę pomóc fajnym psiakom, po to tu jesteśmy przecież :) (nie zwracaj uwagi na garstkę odmieńców, gdyż zwyczajnie nie warto, a czarne owce są wszędzie, niestety).

Toguniu serdecznie przytulam .

Cóż wiem, że to wątek Bambo,ale czuję się wywołana do odpowiedzi. I tej odpowiedzi udzielę. Sadza spędza czas w klatce z kilku powodów. Po pierwsze jest tego nauczona od szczeniaka i to lubi, klatka jest dla niej azylem (dodam że to największa klatka na rynku dla Bernardyna, a Sadza jest labradorem). Po drugie kiedy była do tej klatki przyzwyczajana nie była psim jedynakiem w domu - była jeszcze Panda. Obie potrafiły za szczeniaka zrobić z domem i sobie wszystko. Klatki uczyły wyciszenia i były bezpieczniejsze. Po 3 moje mieszkanie było bardzo małe. Klatki zajmowały pół salonu. Teraz mam dom, duży. Widzę że pies nie czuje się w tej przestrzeni dobrze sam i mam tego przykłady. Poza tym mam też koty i jedno zamykane pomieszczenie. Nie mogę ich zamykać na całe dnie, muszą mieć dostępy do kuwety i jedzenia. Sadza to mądry i grzeczny pies, ale tylko pies. Pokusa kocich chrupek byla dla niej bardzo duża. I ostatnie. Mój dom jest duży ale wysoki. Latanie po schodach w te i nazad za kotami szkodzi jej stawom. Podsumowując nie mam żalu - w sumie czuje ulgę - że Bambo trafi do lepszego miejsca. Jestem bardzo specyficznym DT. Natomiast nie uważam żeby dbanie o bezpieczeństwo i komfort swojego psa ( dodam wybieganego, dobrze karmionego, leczonego, szkolonego psa) za pomocą klatki kennelowej było robieniem krzywdy. Pozdrawiam wszystkich. Życzę szczęścia dla Bambo.

Ja jestem z tych, którzy głęboko wierzą, że sterylizacje należy wykonywać w tz ciszy hormonalnej , czyli minimum w 3 miesiące po cieczce. Wykonana wcześniej, częściej powoduje poważne zakłócenia gospodarki hormonalnej, przejawiające się np nietrzymaniem moczu, niedoczynnością tarczycy, chorobą Cushinga . I to nie zaraz po operacji, ale często po kilku latach. http://cane-corso.epsy.org/artykul/sterylizacja Wiem, że nie każdy wet jest o tym przekonany(?) a z pewnością nie każdy to mówi. Ja miałam już własną sukę z nietrzymaniem moczu w 4 lata po sterylce i nikomu tego nie życzę. Dlatego z Lerką, czekałam te trzy miesiące. Co prawda, w wyniku tego i różnych innych okoliczności, została już u nas na stałe. Myślę, że jak domek jest dobry, warto wyadoptować sunię z zastrzeżeniem, że musi zostać wysterylizowana w takim to a takim terminie. Przecież szczeniaki wydajemy do adopcji bez sterylizacji.