Leaderboard

Rozmawiałam dziś z P.Irenką. Mają swój spacerkowy rozkład dnia i wszyscy chłopcy zadowoleni,a i P.Irenka mówi,że na zdrowie takie spacerkowanie Jej wychodzi. U P.Irenki była córka z Anglii i zabierała jednocześnie trójkę psiaków na spacer.Każdy chciał wtedy maszerować na czele i nawet Kokuś starał się tamtą dwójkę wyprzedzać,śmiesznie to wyglądało mówi P.Irenka,która szła z tyłu za nimi. Pani Irence wydaje się,że to bardziej białe oczko u Promyczka jest jakby suche,w każdym razie widzi różnicę między jednym a drugim i jutro idzie z tym do weta,żeby obejrzał. Ze wzrokiem nie zauważyła,żeby coś się pogorszyło,Promyk na razie dobrze sobie radzi. Opowiadała jak tam im jest na spacerkach,co w domu robią,jak śpią,że Promyk w nocy prosi zdjąć z łóżka bo chyba mu za gorąco,że sierść odrasta ładnie i przeszła na temat jedzonka...Mówi,że chłopaki jeść suchej nie chcą...Pewnie,że jeść nie będą,bo czekają na lepsze,mówię. Dostają codziennie gotowane jedzonko z kurczaczkiem,zupka na żeberkach,na kolacje cielęce paróweczki,serki...Jak przychodzi pora jedzenia,to siadają we trójkę równo,czekają i obserwują,czy ręka P.Irenki do właściwej szafki się kieruje..hihi.P.Irenka mówi,że dziś wyjątkowo nie chciało się jej gotować i na obiad wszyscy we czwórkę jedli Devolaje z kurczaka,każdy dostał po kotleciku i nikt okruszków nie zostawił...Utuczy się nasz Promyk jak nic....chociaż jak od Moli go odbierałam,to było już kawał chłopa i było co podnieść...hihi. Zdjęć nie mam,ale mam nadzieję,że się doczekamy. Przekazałam P.Irence pozdrowienia od nas Wszystkich,Was też prosiła pozdrowić serdecznie,więc cieplutko Pozdrawiam Was Ciocie w imieniu P.Irenki!

Popołudniowa drzemka :)

Pani EwaBarbara mnie wczoraj rozbawiła kiedy opowiadała o tej obdartej tapecie. Niejedna osoba co najmniej byłaby smutna z takiego stanu rzeczy a pani Ewa powiedziała z usmiechem.....co tam, najwyżej jak ktos mnie zapyta dlaczego mam takie ściany w salonie to powiem, ze taki ma design i juz.....a co nie mogę?

A tu z mojego domu:)

Pani przyjeżdża poznać Pigwę w środę po południu :) A to dzisiejszy Pingwinek:

Sprawa sie powoli wyjaśnia...DT brzmi bardzo sensownie, ale..pojawiła się szansa na DS dla niego. trzymajcie kciuki!

Przejmuje te stope !

Sfochowana Peruszka *) "co to w ogóle ma być?!? przyszły jakieś gnojki i Pańcię mi zabierajom!?!" Słodziaki maleńkie *) *)

Oj, lubimy, jeszcze jak :) Ale Jożin bezkonkurencyjny jest, ten wokal, instrumental a szczególnie choreografia, mistrzostwo świata po prostu :) Ale, ale, ale. Ja również o wiośnie coś znalazłam: Milutko :)

/

Odwiedzam Okruszka małego i zdrówka życzę.

Dziś cały dzień z moimi człowiekami na podwórku spędziłam. Odkurzaliśmy trawniki. Pańcia coś tam dłubała w doniczkach i w ziółkach. Pańcio grzebał w ziemi i coś tam ciachał. A w międzyczasie ganiali mnie treningowo :)

Jutro będa nowe fotki, przy odbiorze Foresta zrobimy też Otella. Na razie mamy takie jak niżej. I opis. Otello urodził się prawdopodobnie w 2015r. To młody i niewielki pies wielkiej urody, które szczególnie dodają niesamowite uszy i grube łapki. W kwietniu 2017r. trafił pod opiekę Fundacji Animalia z Poznania. Wspaniały pies dla człowieka, który chce mieć psią miłość na każdym kroku. Uwielbia przytulania, głaskania, pieszczoty. Chętnie posiedzi z człowiekiem na kanapie, fotelu (jest nieduży) byle blisko. Człowiek jest dla niego wszystkim na świecie. Poszukuje pilnie domu – najlepiej bez innych zwierząt, bowiem z miłości do ludzi może być zazdrosny i zaborczy. Szukamy tez dla Otella choćby domu tymczasowego – po opuszczeniu kliniki nie ma się gdzie podziać. Zdjęcia w kołnierzu są wynikiem niedawnej kastracji. Prosimy o pomoc w szukaniu domu dla psa – stałego lub tymczasowego – Otello potrzebuje człowieka i jego miłości. Kontakt w sprawie psa Tel. 609 601 362 Mail – [email protected]

Trochę relacji o psach które zamieszkały u nas w Poznaniu. Hotel: Gufi - problematyczny bardzo. Z zazdrości o człowieka, jego uwagę, głaski zaatakował już 3 psy i sukę. Ma też lęk separacyjny, pozostawiony sam - wyje głośno - absolutnie nie do kamienicy i bloku, chyba że jest ktoś kto nie wychodzi. Natomiast zaprzyjaźnił się z naszym niewidomym podopiecznym z którym razem śpi, spaceruje po ogrodzie. Ten psiak może wszystko i nie wzbudza u Gufcia emocji. Gufi jest jego przewodnikiem. Maniek - już wyleczony po Gufciowym ataku - fajny pies, sympatyczny, bardzo sie zmienił. Adopcyjny... Mundek - słodki i kochany, mieszka z hodowlanymi beaglami w domu, żadnych problemów. Łagodny - super do małego mieszkania nawet. Monica - miała 3 wizyty - państwo byli nią zainteresowani, ale dzisiaj zrezygnowali. Monica nie bardzo nadaje się do bloku. Nie chce chodzić na smyczy, każdy spacer - trzeba ja zagonić w kąt, złapać, zapiąć na smycz. Nie jest doludna za bardzo - wypłosz ogromny. Natomiast Rachel i Fibi... pojechały dzisiaj do domu. Razem. Trzymajcie kciuki. Rybka ma się wspaniale - szczęśliwy pies domowy. Klinika: Forest - już po kastracji, jutro jedzie do hotelu. Super do ludzi, kochający i miły, niestety problematyczny będzie - ma lęk separacyjny. Pozostawiony sam demoluje, niszczy i hałasuje. Przynajmniej w klinice. Zobaczymy jak w hotelu. Otello - mamy kłopot - nie może mieszkać z innymi psami. Atakuje psy głównie przy człowieku, z zazdrości, podobnie jak Gufi, tyle że w większym stopniu i wszystkie. Nie może jechać do hotelu i nie wiem gdzie go zabrać. jest po kastracji. Póki nas nie wyrzuca z kliniki, może tam zostać, ale jak powiedzą dość - kanał. No i trochę policzą, ale jakoś ogarniamy. Pomóżcie nam intensywnie reklamować Otella - to wspaniały, śliczny, łagodny do ludzi, kochający pies.

Nasz raczek kochany jeszcze często chodzi wspak. W sumie to mam dwa psy...Moriska i Moriska-Rudego.Pierwszy jest już w miarę ok i mam go na spacerkach,wówczas i uśmiech widzę na pyszczku i często wyluzowanego Moriska,nawet od mojej ręki nie zawsze się cofa i nie uchyla.Nieźle już jest z długą linką,załapał,że na niej jest fajniej,tylko mocno pilnować muszę, żeby się łapki nie zaplątały. Natomiast Morisek-Rudy jest w domu i na podwórku.Wciąż jest mu ciężko odnaleźć się blisko nas.Masę rzeczy jeszcze się boi i szybko się płoszy,np.głośniejszej rozmowy,szybszych ruchów.Do ręki podchodzi tylko za jedzonkiem,albo jak smycz widzi.Nawet szczekanie Amiczkowe na spacerach brzmi mu inaczej niż w domu i usuwa się wtedy jak najdalej na bok.Amik próbuje już czasami w domu zapraszać Morisa do zabawy,ale zupełnie go to nie interesuje.Zwiedził dom,ale nie chodzi po całym (nie licząc dołu) jak moje psiaki,trzyma się korytarza i kuchni.Do innych pokoi muszę zapraszać i wciąż zachęcać.Przytrzymywany smyczą, poddaje się w miarę spokojnie już bez wyrywania zakładaniu szelek,czesaniu. Głaskanie,drapanie nie sprawia mu przyjemności,często próbuje unikać i znosi z musu.Moris dalej niepewnie czuje się w domu,i choć się staramy, to nie umiemy temu zaradzić .Ciężko mi patrzeć na takiego Moriska i duużo z nim spaceruję, żeby miał choć namiastkę tego, co mu sprawia przyjemność.Poprzez spacery może zbliży się do mnie,do innych ludzi. Mam jednak wciąż głęboką nadzieję,że kiedyś i w domu zmieni się jego zachowanie i kiedyś sam nadstawi główkę do głaskania,..oby. Oj Zagrodowy...marzeniem jest, oby historia Moriska miała też piękne zakończenie, ale w jego wypadku to bardzo trudna sprawa. Elu,jeszcze jak cieszy, ..zwłaszcza kiedy Moris przełamie kolejną barierę,robimy wówczas wielkie uff..uśmiechamy się i dostajemy nowej energii.W tej chwili najmilszy mi widok,..to Moriskowy ogonek,gdy podnosi się wyżej,a nawet wysoko w sytuacjach,kiedy jeszcze niedawno był zupełnie niziutko.Albo z najnowszych rzeczy,to postępy w oswajaniu się z obcą osobą spacerującą z nami.Żmudne to jednak i nawet filmiki chętniej mi się nagrywa jak jakiś przełom mamy za sobą niż jak ćwiczymy. Dziś Morisonek zrobił mi wielką niespodziankę i podzielę się z Wami....będzie pod koniec filmików - oczywiście spacerkowych.

U nas w walce z dzikością Gandzi (u mnie była Misią) pomogło obsmarowanie się pasztetem (ach, co się nie robi dla psiaków) oraz obłożenie się pachnących kurczakiem (zrobiłam z niego ścieżkę w moją stronę, usiadłam na ziemi - na początku można też się położyć) i nęcona zapachami podchodziła coraz bliżej. Dużo też pomógł drugi pies - bo chciała mu wtórować, więc zdarzało się po miesiącu-dwóch, że na dworze się zapominała i podbiegała do mnie (ja siedziałam gdzieś, z książką w ręce i starałam się nie patrzeć w jej stronę, by jej nie onieśmielać). Zaraz uciekała z podwinętym ogonkiem, ale z racji, że mój to taki mamisynek, to chcąc nie chcąc, coraz częściej bawiła się bliżej człowieka: chwilami nawet przebiegała przez moje nogi, ale musiałam nie patrzeć. W domu nadal był dzikus, jak obcy przychodził, natychmiast chowała się do swojego kącika i się trzęsła ze strachu, ale powoli, powoli udało się to zwyciężyć. Jej właściciele włożyli dużo pracy w to i dopiero po 1,5roku zwalczyli te największe lęki - choć nadal ma swoje strachy i nadal się boi. Tyle tylko, że do swoich ludzi jest bardzo przytulaśna i wpatrzona, a na widok obcych nie wpada w panikę. Duduś jest cudny i dobrze mu z oczek patrzy, wierzę że z czasem się przekona :) A to atakowanie drugiego psa to może wynika, jak u nas: ze strachu? Też na początku straaaasznie pastwiła się nad moim psem, biedak nie miał, gdzie się schować. Jednak jak już nabrała ufności i poczuła sę bezpieczniej to rezydent stał się dla niej ogromnym oparciem i to właśnie dzięki niemu otwierała się na człowieka. Trzymam bardzo mocno kciuki za Dudusia!

Patrzę i myślę ...oj to przecież posłanie, kołderki i mieszkanie Ewy :)

Jaka cudna Malinka :)

A jak smakowicie zmaga się z tym uchem, popodgryzam, pociamkam, popaczam, czy z boku może lepsiejsze jest? :D A wszystko to na trawce przy domku, szczęściara mała :)

Zdjęcia eksportowe :)

Siedzę już dłuższy czas na zwolnieniu, nie mam co robić to się czepiam :).

A to pamietacie ?

Lubicie ?

Moje psiaki wyglądały podczas tej prawie 4-godzinnej wizyty tak: Najbardziej obrażona była Peruszka:) Rokuś usadowił się w przedpokoju:

Próba przejęcia pałeczki przez Maję/Tigę. Swoja zjadła szybciej:) A tu mnie rozczuliły maksymalnie:) Tak spały:

Dzisiaj sunie były pod opieka Agnieszki i moją. Zrobiłyśmy grafik i trzymałyśmy się go cały dzień. Aga spędzała czas z suniami u nich w DT i na spacerkach, a ja po krótkiej chwili spędzonej u nich, wyszłam na spacer i zabrałam maluszki do nas do domu. Wspaniale zareagowały na moje psiaki, ale niestety moje już mniej wspaniale. Rokuś nie pozwolił do siebie podejść. Warczał złowrogo i nie dal im się zbliżyć bliżej niż pół metra. To samo Perełka, która pokazywała wielkie zęby. W sumie najprzyjaźniej zachowywała się moja Barsiczka i nawet pozwalała się obwąchiwać. Psiaki były cały czas pod naszą kontrolą. Szybko załapały, że do dużego czarnego lepiej nie podchodzić. Trochę mniej szanowały Perełkę i co i rusz starały się zachęcić ją do zabawy. Dużo się bawiły, zwiedzały mieszkanie zostawiając wszędzie swoje siuśki i kupki:) Po ich wyjściu cała pralka została wypełniona zasikanymi kołderkami i posłankami:) Już się suszą. Pierwsze sześć zdjęć jest autorstwa Agi. Pozostałe są moje. Niestety jakość tych moich kiepska, bo robione bez flesza, który się zepsuł:(

Za odrobaczenie zapłacę podczas szczepienia i wtedy podam kwotę. Oto WOLNOŚĆ, robiłam zdjęcia ze wzruszeniem.

Malinka pozdrawia. Niestety zdjęcia kiepskie bo Malinka nie chce i nie umie zapozowac a czarnemu psu cięzko zrobic dobre zdjęcie.

Może z pieniążków Białogonków na nieprzewidziane wydatki rzeczywiście zdublować siatkę?

Eklpise-zawaliste.Nigdy nie słyszałam.Wrzuć coś jeszcze to nie będę szukać. A teraz chwilka prywaty: Taniec Hiszpański

Poczuła się przy Tobie bezpieczna więc chce być jak najbliżej. Jeśli możesz pozwól jej zostać trochę w łóżku, daj jej jakiś kocyk. Ona jest obolała, przestraszona więc szuka bezpiecznego azylu.

Postaram się zrobić w wolnej chwili jakieś nowe fotki łobuziaka. Naprawdę nie wiem czemu nie ma nim zainteresowania. Wiek? Blizny na pyszczku? To wszystko nie ujmuje mu ogromnego uroku... Zakupiłam kolejne opakowanie Lotensinu 10 mg (koszt 23,60 zł): http://www.fotosik.pl/zdjecie/pelne/c244f6483f89bf3e

Miałam telefon w sprawie Alaski. Mimo bardzo pozytywnego odbioru i po bardzo długiej rozmowie zaproponowałam pani adopcję mniejszego pieska. Przekazałam telefon do Murki.

ja moge od siebie zaoferowac bazarki i trzymam kciuki za Toressa

Ev-ciu jesteśmy z Lolciem cały czas z Tobą, musisz to wygrać....

Ewciu, bo dobra energia, której mnóstwo tu na dogo rozsiałaś wraca do Ciebie:):)

Dziękuję bardzo za wszystkie serdeczności, którymi jestem szczerze wzruszona. Nigdy nie przypuszczałam, że wejście wiele lat temu na forum, spowoduje tyle dobrej energii wokół mojej osoby. Nigdy nie przypuszczałam, że to nie zawsze ja będę pomagała, a to mnie będzie potrzebna ta pomoc. W każdym razie melduję, że jestem i walczę..............i łatwo się nie poddam !!!

I na naszej polance :) Wybaczcie, że tak rzadko tu zaglądam, a jak już zajrzę to hurtowo wrzucam fotki, postaram się to zmienić :) Pozdrawiamy :)

Ze swoim kolegą :)

Uwielbia patyki, i te małe i te duże :)

Witam :) U Muszki wszystko w porządku, coraz bardziej odważniejsza i pewna siebie, wiem, że się powtarzam, ale ona cały czas się zmienia, ostatnio często słyszę coś w stylu: "ale ona się zmieniła", "ale progres przeszła", "całkiem inny pies" itp. :) Mamy tu w pobliżu taką łączkę, na którą dużo psiaków przychodzi i Muszka się socjalizuje :) przekonała się też, że duże psy nie są takie straszne, biega i bawi się z nimi :) A teraz w skrócie o rance na kikutku, byłam pod koniec marca u Pani weterynarz, która ma dobre opinie w leczeniu dziwnych ran i poleciła mi maść i póki co ranka się zagoiła i już nie wróciła :) Kazała smarować kikutka 2 razy dziennie i przyjść na kontrolę za jakieś 2-3 miesiące. Mówiła, że miała dużo przypadków z trudno gojącymi się ranami i czasem leczenie trwało nawet rok i że warto jeszcze poczekać te parę miesięcy i że jest szansa, że to się zagoi :)

Bardzo się cieszę ,że u Kseni wszystko dobrze. Jestem pełna podziwu i szacunku dla osób , które wytrwały w zmaganiach z jej losem. Jej adopcję nazwałbym adopcją ostatniej dekady .

Czekamy jeszcze na podanie wplat od Mari23 i rozliczenie Marinki i mam nadzieje ,ze splacimy juz dlug w hoteliku . U Kseni wszystko ok .

Z piątku na sobote spał u nas Reksio - psiak tesciow. Odwiedził nas tez Heniek, ktory szybciutko przejąl jego legowisko. Załaczam zdjecia dwoch murzynków.

Drogi Hendro , Aniu:) nic , absolutnie nic sama bym nie zdziałała bez rzeszy dobrych ludzi którzy od czasu do czasu stają na mojej drodze ;) Nie dałoby rady uratować wielu psich nieszczęść bez ludzi z DOGO ... Tak wiem że coraz częściej się słyszy że DOGO umiera i oprócz garstki pieniaczy nic więcej nie można tu zdziałać ... Ja chyba mam szczęście ;) Mnie udaje się otaczać takimi dogomaniakami, że z wielką satysfakcją kolejny już raz mogę napisać - UDAŁO NAM SIĘ !!!! :) Owszem i mnie się zdarzyło, że żeby ratować psiaka musiałam prosić o zamknięcie dopiero co otwartego wątku, ale ja to traktuje jako wypadek przy pracy , jednorazowy incydent ;) Generalnie nam się udaje ... pamiętacie przecież ile psiaków już wspólnie uratowaliśmy :) Ja dalej wierzę w DOGO i uważam że " DOGO CZYNI CUDA" Dziś tym cudem jest metamorfoza życia Bellusi :) Dziękuję Wam ogromnie za to :)

Na posterunku:)