Tyśka)

Dosia na Gliwice: https://www.olx.pl/oferta/dosia-serduszko-u-twoich-stop-CID103-IDAYiRd.html

anecik dodała na stronei hoteliku opis Dosi i zdjęcia: „Oddam Ci całą moją miłość, Oddam Ci całe moje serce, Oddam Ci nawet moją dusze, Tylko mnie przytul, weź na ręce". Dosia - bardzo skrzywdzona sunia czeka na swój własny dom. Porzucona, niechciana, odtrącona..... Podczas pobytu w hotelu odzyskała radość życia, na nowo poznała przyjemność głaskania i radość z kontaktu z człowiekiem. Ale tak bardzo chciałaby mieć swoją rodzinę... Mieć przytulne, bezpieczne miejsce u boku swojego, tego najważniejszego człowieka. Mieć taki swój dom już na zawsze. Jest gotowa i czeka. Czeka na Twoją bezwarunkową miłość. Dosia ma około 8 lat, waży 13 kg. Jest wysterylizowana, zaszczepiona, odrobaczona, zaczipowana. Bardzo łagodna do ludzi, wręcz uległa. Ładnie chodzi na smyczy. Zachowuje czystość w mieszkaniu. Polecana raczej do starszych dzieci (pow. 10 lat). Dosia przebywa w Hotelu PsiArek w okolicach Katowic. Obowiązują procedury adopcyjne. Dowóz do przyszłego domku za zwrot kosztów. Nie wydamy Dosi do budy ani do kojca. Więcej informacji pod podanym numerem telefonu Aneta: XXXX"

Też poleciłabym Ci wziąc psiaka w ramach Domu Tymczasowego od fundacji - to ciekawa przygoda i zdobywasz doświadczenie... ja zresztą dzięki prowadzeniu DT dowiedziałam się czego tak naprawdę szukam w psie. Bo myślałam przedtem, że dla mnie idealnym psem jest pies północy, szpic - a przez swoje bardzo różne tymczaski uświadomilam sobei, że mocno pomyliłam się z grupą. A niby w rasie siedziałam już z 6lat i znałam kilkadziesiąt, by nie powiedzieć że ze sto przedstawicieli rasy. Co innego widzieć na spacerach i wyjazdach, a co innego żyć pod jednym dachem, 24h/dobę z konkretnym psem. Oczywiście jezeli podejmiesz się DT to mogę polecić Ci z własnego doświadczenia to, aby to był DT z fundacji, na wcześniej ustalonych warunkach współpracy (kto szuka domu, kto opłaca leczenie, kto oplaca utrzymanie, czy i w jakim zakresie masz wpływ na przyszly dom, czy masz kontakt z przyszłym domem, co będzie jak pies będzie mial spore problemy, z którymi sobei nie poradzisz itd.). Wtedy fundacja szuka dobrego domu, a Ty dajesz z siebie wszystko co najlepsze. Ja bycie DT nie żałuję - wiele się nauczyłam przez to i moi rodzice zresztą też wiele z tego wyciągnęli. Z perspektywy czasu wiem też, że łatwiej wziąć psa... mniejszego. Na przykład mieszkanie znaleźć dla psiarza to kosmos. Jednak jak psa masz wychowanego, małej rasy (przy czym często dla właścicieli mieszkań mały pies to pies do wagi 6kg i wzroście max standardowego kota) to nawet 4. piętro bez windy nie będzie dla Ciebie problemem i wlaściciele patrza przychylniej. Kiedy się orientowałam ostatnio na rynku czy jest szansa, by za tą kwotę, która mogę dać za mieszkanie, znajde takie psioolubne, które zgodzi się na starzejącego się psa, na parterze (nie może chodzić za bardzo po schodach już, to niezdrowe dla psich stawów i kręgosłupa) i średniej wielkości to przyznaję, nie znalazłam. I co z tego, że pies nie niszczy: za duży, zbyt będzie się futrzył, a jak już ktoś się zgadzał to bylo za wysoko dla psa. Naprawdę dopóki mieszka się z rodzicami o wielu rzeczach się nie myśli. Ja zakładałam, że jakoś to będzie, bo przecież nie jestem jedyną, która jedzie z psem na studia, i ludzie godzą wszystko. I patrz, kurcze, nie wyszło. Na pewno łatwiej jest jak zostajesz w mieście rodzinnym na studia - wtedy nie musisz zarabiać na mieszkanie i masz do pomocy kogoś dodatkowo (bo co z tego że lubisz samotność, jak przez samotność możesz nie mieć znajomych, którzy by Ci pomogli z psem, bo nikt nie chce być olewany i to z powodu... psa). Inna sprawa, że nie wiesz jak ułoży Ci się plan zajęć. Ja na przykład na licencjacie miałam tak, że zajęcia miałam od 8 rano (czasem od 7:30), co oznaczało, że musiałam wyjść o siódmej/6:30 z domu, potem godzina przerwy od 11 do 12, więc nei było szans wrócić do domu wyprowadzić psa i kolejne zajęcia poprzeplatane pół godzinnymi-godzinnymi przerwami tak, że kończylam o 21. I tak dzień w dzień (na mojej uczelni nie było mozliwości układania planów zajęć). Zanim wracałam do mieszkania była 22 (tylko 2x w tygodniu wracałam o 20). O pracy na tygodniu nie było mowy, a jeszcze musiałam gdzies wcisnąć praktyki. Nie wiem kompletnie gdzie mialabym wcisnąć jeszcze psa. Na trzecim roku miałam już ciut luźniej, ale w nocy pisałam pracę dyplomową, a w okienkach między zajęciami pracowałam (bo sytuacja finansowa mnie do tego zmuszała też, żeby pracować jak najwięcej), dalej nie było czasu na psa (miewałam długie meisiące, gdzie spałam po 3h/dobę maksymalnie, bez względu czy to weekend czy nie). Nawet jak pójdziesz na zaoczne to jednak w tygodniu też nie wiesz jak uloży Ci się praca. A jak pies Ci zachoruje albo będzie miał lęk separacyjny (bo po przeprowadzce do nowego miejsca zdarza się , że psu pojawiają się problemy behawioralne) to juz w ogóle będzie kosmos. Samemu ciężko jest zajmować się psem. Ja mialam u siebie kotkę, bezproblemową, grzeczną, spokojną... ale jak jej białaczka zaczęła dawać się we znaki to mimo że z bratem robiliśmy dyzury (wówczas z nim mieszkałam) to i tak kotka zostawała pare godzin sama. A trzeba było być z nią 24h/dobę: miała pod koniec zycia problemy z oddychaniem (w każdej chwili mogla się udusić), wymagała dokarmiania na silę, a potem dożylnie, pomagania przy załatwianiu, nie mówiąc że robiła pod siebie... i musiałam dawac jej podskórnie kroplówki i czekać aż kroplówka spłynie... a była młoda, miała 5lat... choroba była ukryta do momentu aż nie przeprowadzila się do nas. Do mieszkania jak wracałam biegiem to zawsze najpierw sprawdzałam czy kotka żyje, a potem cały wieczór sprzątałam fekalia, prałam, zajmowałam się nią... w nocy też czuwałam. Ostatecznie kotkę zawiozłam rodzicom, bo mieszkam jeszcze z babcią - ciągle ktoś czuwał nad kotką. Moja opieka na studiach to raptem pół roku, ale chodziłam jak zombie i ten semestr był dla mnie ciężki: przez chorobę kotki byłam do tyłu ze wszystkim... Nie mówiąc, że pod koniec życia kotki wydałam WSZYSTKIE własne oszczędności i zapożyczyłam sie u rodziców... Ale nie wiem też co by się stało, gdybym wtedy nie mieszkała z bratem: on wiele wybaczał, nawet to że capiło chwilami w mieszkaniu nieźle... nie wyobrażam sobie, żebym wtedy mieszkała z obcymi ludźmi. Choroby zwierzaka się nie przewidzi, jak i możliwych problemów behawioralnych, planów zajęć, sytuacji finansowej, sytuacji meiszkaniowej na rynku... wszystkiego. To dlatego uważam, że naprawdę WARTO poczekać na czas, kiedy będziesz samodzielna i wtedy dopiero wziąć psiaka - tego wymarzonego, bo brać innego psa, prostszego w obsłudze na zasadzie kompromisu to też kiepski pomysł. Uszczęśliwić możesz na siłę tylko siebie i tego psa. ;) A ten czas, który przed Toba jest możesz potraktować jako mozliwość na odpowiednie przygotowanie się do psa: czytać, poznawać, jeździć. Taki wyczekany latami pies to dopiero COŚ! :) I tak na pocieszenie dodam - jeżeli nie weźmiesz teraz psa to chociaż to trudna decyzja, to warto poczekac. Mój narzeczony czeka na własnego, wymarzonego psa już 21 (dwadzieścia jeden!) LAT. I ostatnio rozmawialiśmy o tym, i sam doszedł do wniosku, że jeszcze będzie musiał poczekać z parę lat, z co najmniej z 4lata. Jednak potem czeka się już inaczej i on wcale nie żałuje, że tyle czeka: sam chce psa rasy bardzo wymagającej i jak długo był zły, że nie może mieć psa... tak teraz jest wdzięczny. Nie dalibysmy rady z takim psem w tej chwili, pozostaje czekać na lepszy czas. Trzymam kciuki za decyzję ;) Z tego co piszesz widac, że masz sporo oleju w głowie i jesteś odpowiedzialną Osobą, natomiast mój post to tylko porady, z racji, że sama namacalnie wiem jak czasem ciężko jest wejść w dorosle życie, z psem przy boku. Niemniej jednak: kibicuję. :)

Wydaje mi się, że kojarzę Rodzinę (ubiegała się o adopcję jednego z moich podopiecznych) albo zbieżność podobieństw, stąd zapytałam ;) Niemniej jednak, jeżeli sunia ma styczność z psami i dogaduje się z nimi dobrze, Państwo są gotowi na ew. pracę i potrzebę izolacji, mają doświadczenie i chęci to jak najbardziej. Osobiście lubię CAO, a mojej znajomej udało się wprowadzić do dorosłego psa (z epizodem poważnego pogryzienia mojej innej koleżanki, kiedy ta psa sprowokowała, bo bujała się na dużej huśtawce i przez co omal nie straciła nogi) szczeniaka beagle - ale wiem, że trochę to trwało. Ja jestem jak najbardziej TAK, warunki w sam raz dla Kapsla, jedyne ale to mam takie, żeby ludzie faktycznie mieli olej w głowie.

Kiedy Roxi się przeprowadza? Bo nie wiem czy odnawiać olx ;)

Faktycznie brzmi rewelacyjnie. A sunia CAO jaki ma stosunek do innych psiaków?

Dla nas to byłoby niebywałe szczęście, bo wierzę, że Miłka jest już szczęśliwa. Niemniej jednak, aby pomóc naszej forumowej radości, nieprzerwanie odnawiam ogłoszenia na woj. lubelskie (teraz - Biała Podlaska) i Warszawę

Baaardzo dziękuję, anico za błyskawiczne ogłoszenie. Tylko link coś nie działa, ale poszukałam na olx wrocławskim i oto jest! :) <<OLX na Wrocław>>

Mam nadzieję, że Kapselek wyprowadzi się na swoje :) Należy mu się po tylu latach bezdomności.

Roxi, gdzie się zagubiłaś? :)

Zacytuję się raz jeszcze, bo chyba umknęło.

Faktycznie Mimi jest cudaczna i wyjątkowo wysoka, a przy tym drobna w kości. Śniło mi się, że Mimi pojechała do siebie, więc mam nadzieję - chociaż nie wierzę w sny, że to zapowiedź ostatniej w życiu zmiany rudzielca.

Szcześciara z Hany, naprawdę. Na łonie natury "nasz" japoński kwiatuszek prezentuje się przepięknie. :)

Zajrzałam do ulubieńca. Mam nadzieję, że ktoś raz-dwa w nim się zakocha :)

Już wiem, Pani przeprosiła i napisała, że zadzwoni koło 15stej.

Zaglądam przed wizytą...

Ojej, miała dzwonić wczoraj. Zapytam, może błędny numer podałam.

To może spróbuj odsprzedać szelki skoro nie da się zwrócić? niestety, w stacjonarnych czasem sobie zastrzegają, że nie można zwrócić - co innego przez Internet. :( Mam nadzieję, że koo się unormuje.

Faktycznie fajowski ten Misiek :) Wielka szkoda, że "mój" łańcuchowy Orion-Amik taki antypsi... :(

sue, czy Pani może dzwoniła?

Ależ Balto ma klawe życie :)

Bardzo mnie ta kruszyna rozczula... mam nadzieję, że się uda! Figo, bądź dzielny!

Wielka szkoda :( Trzeba czekać dalej.

Dziękuję :) Tak, poproszę na Poznań - i możesz użyć imienia drugiego, w sensie: Orion :) A ja tymczasem pospamowałam trochę Amisiem na Facebooku. Ciekawe kiedy będę mieć pierwszy telefon?

Pomysł, żeby Fado był przez jakiś czas obserwowany przez Jamora, a potem trafiłby do hotelu dostosowanego do jego potrzeb (i portfela Dogomaniaków) to dobry pomysł, oby tylko się to udało ;) Tak, cieszę się, że właśnie psa podmieniło miejsce. Teraz widzę przyszłość Fado w mniej czarnych barwach.