mari23

kolejny 27......

mnie calutka Tusia sie podoba, zwłaszcza spojrzenie

Żadnego przelewania, burczenia w brzuchu, trawy już po południu nie gryzł, choć mógł, a nawet przed południem przy przekazaniu go na stacji benzynowej kładł się na trawie, ale jej nie jadł. Do wieczora wczoraj nie jadł nic, za to od rana wrócił "dawny" Odi - wesoły, z apetytem i energią, ale podbiegający ciągle do bocznej furtki, jakby w kierunku "sąsiadki" z cieczką, dwa razy głośniejszy, niż np. przedwczoraj Testuję też słuch Odisia, bo czasem sprawia wrażenie głuchego. Rano test wyszedł pozytywnie, zareagował błyskawicznie ( w domu), być może obecność wielu bodźców powoduje, że zainteresowany nimi Odisio "głuchnie"

Widać zmiana na lepsze i mądra sunia to od razu wiedziała, stąd naprawdę uśmiechnięta jest na tych zdjęciach.....a my wszystkie przy monitorach też uśmiechnięte, choćby i łza się zakręciła, to z radości i Cynkowego szczęścia. Imię Cynia to pewnie zdrobnienie od Cynka i świadczy o czułości

raczej nie, choc może i wskazana by była, bo on dość chudy jest, odrobinkę przytył u mnie, ale wciąż za mało. Raczej nie, jest wesoły, biega, pije, nawet "konkurencję" od miski odpędzał, ale nie je.... może to reakcja po uspokojeniu przy badaniu, nie wiem, co dostał.

cudne :) :) miód na serce :)

i przesłodki mam nadzieję, że przed Wami jeszcze dużo dobrych, wspólnych dni...

ech......

tak, cudowne

Od powrotu do domu Odi podchodzi do miski.... i nie je. Od rana jest jakiś niespokojny, jak nigdy dotąd - rano w samochodzie trudno było z nim jechać, tak się kręcił i rozrabiał. Być może suka sąsiada ma cieczkę i on dlatego taki niespokojny..... albo mu coś dolega.... kiedy się zatrzymałam przy drodze rano wioząc go do Beatki, to koniecznie chciał jeść trawę, nie pozwoliłam mu, bo miał być przecież na czczo....

Bardzo się stresuję.... czekam na telefon od Beaty, a potem od Poker na sygnał, że mam wyruszać w drogę. Odi chyba też.... dotąd w samochodzie był idealnym pasażerem, dzisiaj natomiast cała drogę coś do mnie gadał, piszczał, szczekał i kręcił się, zatrzymałam się przy drodze, to sikał.... ruszyłam - dalej to samo.... dojechaliśmy i zabrałam go na spacerek zanim wsiadł do auta Beaty - nie załatwiał się, nie wiem, dlaczego był taki niespokojny.... może czuł mój stres..... albo cieczkę suni sąsiada to niestety "typ" negatywny bardzo (znaczy sąsiad, nie Odi ;))

w pierwszej chwili, zanim przeczytałam, widząc zdjęcie zdziwiłam się, gdzie to zdjęcie Odisia zostało zrobione :) Dzisiaj musiałam wstać po piątej rano, żeby na 6.30 dostarczyć Odiego do Beaty, a w tej chwili Odi jest diagnozowany przez doktora Bieżyńskiego. Mam nadzieję, że diagnoza będzie dla piesia "optymistyczna", trochę się stresuję.... nawet nie trochę...

Ja jeszcze w pracy, kontrola właśnie opuściła biuro, więc sprawdzam, co na temat wyników sądzą Odisiowe Ciocie. No właśnie eozynofile mnie zaskoczyły, ale może życie wewnętrzne już zanikło po odrobaczeniu, tylko ślad zostawiło... Z tym nie kontrolowanym gubieniem kupek to nie jest aż takie częste i straszne ( dla osób kochających psa oczywiście), ale w momencie stresu czy pobudzenia (np. kot w gabinecie wet ;)) albo rano czasem to mu się zdarza. edit: Pojechał, dostarczyłam go do Beaty skoro świt :)

Wszystko już umówione. Wklejam skany wyników:

Zdecydowanie tak, Odiś się zadomowił i zaczyna rządzić trochę czasem powarkuje na Kajtusia, być może dlatego, że Kajtunia bardzo bolą łapki i często noszę go po schodach, a cycuś sam musi biedny po tych schodach swoim tanecznym krokiem chodzić :) Co do zdrowia - mam dokładnie tak samo, choruję ostatnio i sił mi coraz bardziej brakuje. Życzę Tobie i wszystkim zdrowia!!! A teraz "gwóźdź" wczorajszego dnia Odiś miał badania krwi. Ze względów rodzinnych Beata nie mogła w tym tygodniu go zabrać, więc poprosiła mnie o zrobienie mu podstawowych badań przed wtorkowym wyjazdem do doktora Bieżyńskiego. Udało się nam - trzem kobietom poskromić niesfornego pacjenta, obyło się nawet bez kagańca, bo moja wetka ma naprawdę sprytną metodę obezwładniania takich niepokornych łobuziaków. Pobrano krew (cukier 94, na resztę wyników czekamy) i sprawdzono uszy (grzyb! ) Co do zachowania - Odi jest posłuszny wobec osób, które wzbudzają respekt, tj. mężczyzn, stąd podczas badania u doktora Bieżyńskiego był grzeczny, a nam "słabym kobietom" stawiał opór. Zdobył mimo tego kolejne kobiece serca, obie wetki są nim zauroczone. Słodziak już w progu gabinetu wchodząc zobaczył rezydenta Mruczka i "start" przypieczętował zgubionymi "klockami", musiałam najpierw posprzątać, w tym czasie Odi rozczulał serca wetek. To naprawdę przekochany gaduła

najprawdziwszy aniołek.... "aureolę" widać dopiero na spacerach

śliczna sunia, trochę mi przypomina Pongo - naszego zamojskiego weterana taki malutki..... nie zajmie dużo miejsca.... na zdjęciach widać, że się boi, zastanawiam się, czy ze strachu nie "atakuje" innych piesków, czy nie powinien być jedynakiem albo osobno

Też patrzyłam dziwiąc się, ale słodki Cukierek i podobny do Pongusia

To prawda, on czeka na jedno słowo, byle na niego spojrzeć, a on już pędzi poszczekując, łapiąc cokolwiek znalezionego po drodze - piłeczkę, sznur czy inną zabawkę. Na to "hasło" podbiega Tina wyrywając mu zdobycz, bo on nie na zabawce, a na mnie jest skupiony i pewnie do mnie niesie ową zabawkę :) Z osiołkiem mi się skojarzył po ostatniej Niedzieli Palmowej, bo w naszej parafii na czele pochodu z palmami szedł śmieszny, słodki osiołek, młodziutki bardzo, ale grzeczny, jakby uśmiechnięty podobnie do mojego "cycusia mamuni", przebierał tak śmiesznie kopytkami, jak Odi łapkami :)

Brawo Dylan!!! Brawo Jaaga !!!

I trzeba tę opcję jak najszybciej wykorzystać !!! Gorzej, niż jest raczej nie będzie, a może być lepiej i Drugi da radę nacieszyć się jeszcze życiem. Tego mu z całego serca życzę - niech "odbierze" trochę dobrego życia i za siebie, i za Fenisia [*]

potwierdzam oficjalnie: kanapowy cycuś mamusi! :) :) dzisiaj wychodząc do pracy zatrzymałam się na podwórku, bo sąsiad mnie zagadnął....a Odiś słysząc, że mamusia na podwórku a dziecko zamknięte w domu.... zaczął szczekać, a w końcu cieniutko wyć :) On wogóle dużo ze mną rozmawia, jak widać nawet przez zamknięte drzwi :) Wczoraj wieczorem znów drapał uszy, więc chciałam zajrzeć...kłapnął zębami, więc za karę kazałam mu zejść z łóżka na posłanko, posłusznie zszedł i tak leżał, starałam się na niego nie patrzeć, bo mi się serce krajało, ale postanowiłam "wychować" synusia....położyłam się spać, on został na posłanku.... w nocy obudził mnie ból i ciężar na plecach.... to Odi z głową obok mojej na poduszce i tułowiem na moich plecach....:) I jak go nie kochać ????

Piękne fotki, pełne spokoju i radości :) szczęśliwa Cynka - od razu nastrój mi się poprawił :)

Amen!!! Niech już tak zostanie! wspaniałe wieści z domku :)

i ja czytam nie pisząc, bo ciężko pisać przez łzy....