Ustna umowa darowizny kota jest w Polsce w pełni ważna i prawnie wiążąca. Przepisy nie wymagają formy pisemnej, aby skutecznie przekazać zwierzę. Podstawą prawną jest Art. 890 Kodeksu cywilnego w powiązaniu z Art. 60 Kodeksu cywilnego. [1, 2, 3, 4, 5]
Złożone w ten sposób oświadczenie woli rodzi konkretne skutki i regulacje:
1. Podstawa prawna
Art. 60 Kodeksu cywilnego – stanowi, że wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie, które tę wolę ujawnia w sposób dostateczny (czyli także przez ustne ustalenia lub uściski dłoni).
Art. 890 § 1 Kodeksu cywilnego – określa, że oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednak umowa darowizny zawarta bez tej formy staje się ważna, gdy przyrzeczone świadczenie zostało spełnione (czyli gdy kot został fizycznie wydany nowemu opiekunowi). [1]
2. Problem udowodnienia (ryzyko)
Mimo że umowa słowna jest ważna, w przypadku sporu (np. gdy darczyńca nagle zażąda zwrotu kota) pojawia się problem dowodowy. Zgodnie z Art. 74 Kodeksu cywilnego, jeżeli wartość przedmiotu umowy przekracza 1000 zł, w sporze sądowym nie dopuszcza się dowodu ze świadków lub przesłuchania stron na fakt dokonania czynności, chyba że: [1]
Obie strony wyrażą na to zgodę.
Została uprawdopodobniona pismem (np. wiadomość SMS, e-mail, wymiana wiadomości na komunikatorze, gdzie darczyńca pisze o oddaniu kota). [1]
Aby uniknąć nieporozumień, najbezpieczniejszym rozwiązaniem nawet przy przekazywaniu zwierzaka w rodzinie lub znajomym jest sporządzenie krótkiego oświadczenia w formie pisemnej. Więcej informacji o tej procedurze i pełnych przepisach znajdziesz w Kodeksie Cywilnym.