Leaderboard

Podczytuję wątek po cichu i kibicuję suńce oraz opiekunce . Sunia ma lęk separacyjny. Żyję od 10 lat z psem, który ma lęk separacyjny („zaleczony”). Na początku zdemolował nam parter domu. Odbywało się to wyłącznie w czasie naszej nieobecności i nie pomagała obecność drugiego, bardzo spokojnego psa. Zniszczenia były codziennie- w sumie zjadł nam dwie duże szafy w przedpokoju, komodę, drzwi wejściowe , kilka dywanów, wszystkie firanki z okien, rolety materiałowe w kilku oknach, moje ubrania z jednej z szaf, zrzucał obrazy ze ścian ( nie gryzł ich), sikał namiętnie w wielu miejscach. O obdrapanych listwach i ścianach nie wspomnę. Po powrocie z pracy zastawaliśmy psa bardzo pobudzonego, z przekrwionymi oczami, zmęczonego ale niezmiernie cieszącego się z naszego powrotu. Odpoczywał potem i odsypiał zmęczenie. Nie pomagały kongi, maty węchowe ze smakoszami, pudła do pogryzienia, gryzaki, intensywne spacery. Zaznaczam, że gdy byliśmy w domu to zachowywał się wzorowo . Pomogła nam behawiorystka , jej porady i leki (przez 3 miesiące, oczywiście pod kontrolą weta). Wstawałam o 5 rano i szłam na intensywny , godzinny spacer z psem. Potem zawoziłam psa do behawiorystki na 9 godzin. Ona z nim przepracowywała zostawanie w domu plus spacery z innymi psami ( uwielbiał wszelkiej maści psy od początku ), potem my w domu , już po pracy, też ćwiczyliśmy zostawanie w domu. Kilka miesięcy intensywnej pracy pomogło. Lęk separacyjny nie znika na zawsze, u nas , po kilku latach spokoju, pojawił się w postaci sikania w domu i drapania w drzwi wejściowe. Znowu praca ale już tylko nasza i znowu nastał spokój. Teraz nasz pies zostaje w domu i jeśli się zestresuje ( co zdarza średnio raz na miesiąc) to podgryza dywanik przy drzwiach wejściowych. W tym wszystkim jednak nie mieliśmy problemu z dyskomfortem drugiego psa ( nowofundland to wyjątkowa rasa i mieliśmy psa tzw. „oaza spokoju”) i stać nas było na remont parteru oraz behawiorystkę. Bardzo współczuję wszystkim- opiekunce, suni, Dżekusiowi. Wiem, że ciężko będzie znaleźć drugi dom dla suni ale trzymam kciuki, żeby się udało . Z mojego doświadczenia wynika, że jedna osoba (pracująca) psychicznie i fizycznie nie poradzi sobie. Propozycja Marysi R. jest bardzo sensowna. Limonko, proszę , przyjmij moją doraźną pomoc , wspomogę finansowo wyremontowanie zniszczeń. Nie możesz zostać sama.

Na wniosek mari23 Skarpeta im. Talcott przyznała pieskowi Lolusiowi kwotę 300 złotych jako bezzwrotną pomoc. Proszę o przesłanie numeru konta do wpłaty skarbnikowi Skarpety: asikowska.

Bardzo dziękuję !!!

Bardzo rzadko udzielam się już teraz na forum, ale podczytuję niektóre wątki, w tym wątek Nuuki i przyszło mi do głowy pewne tymczasowe rozwiązanie, dopóki nie znajdzie się inne, bezpieczne miejsce dla Nuuki. Skoro w grę wchodzi też płatne miejsce, to może na razie znaleźć petsittera, który zostawałby z psami na czas nieobecności Limonki. Wtedy oba psy mogłyby zostawać w domu, ktoś miałby nad nimi pieczę a może nawet mógłby stopniowo uczyć Nuukę korzystania z klatki/zostawania samej w domu. Nie wiem gdzie mieszka Limonka, ale jeśli w jakimś większym mieście to na pewno da się taką osobę znaleźć, a często i w mniejszych lokalizacjach można znaleźć kogoś kto np. ma możliwość dojeżdżać. W razie czego mogę podpowiedzieć gdzie można szukać. Bardzo współczuje Limonko takiej trudnej sytuacji z Nuuką, tak niestety z tymczasami bywa, że często zaskakują, niestety nie zawsze pozytywnie…

W takim razie Iguś bawiący się tekturową tubą I Gajulka na spacerku

Bieduś musi nabrać zaufania, a to może trochu potrwać.

Pani kupiła już mniejsze, też tego typu i większą miseczkę :) Mam nadzieję, że oboje dadzą radę Relacje się budują powoli...

Znam przypadki wyleczenia tego, co nazywamy lękiem separacyjnym - po dwóch tygodniach (młody pies) i po miesiącu pobytu i pracy u trenerki (starszy pies) - oba psy były przekazane trenerce prowadzącej hotel ze szkoleniem. Dokładny opis samodzielnej nauki pozostawania w samotności i nauki pozostawania w klatce kennelowej jest na nosem.pl. Linki podawałam wielokrotnie. Nauka pozostawania w ciszy jest łatwiejsza. Owszem, ja nie poradziłam sobie w przypadku suki szalejącej pod nieobecność i przy powrocie właścicieli, ale właściciele, po demonstracji ćwiczeń skutecznych przy mnie, stwierdzili, że nie mają dość czasu (trzy razy codziennie po 15 minut) na regularną pracę z psem w domu plus jeden aktywny godzinny spacer poza domem. Ze zdrowymi psami naprawdę można sobie poradzić szybko. Znacznie trudniej jest pracować z psem bardzo chorym, to może nawet być niemożliwe, bo w obecności człowieka pies niemal zawsze stara się nie okazywać choroby, także z psem bardzo starym lub zdziczałym, którego nikt nigdy nie nauczył prawidłowego kontaktu z człowiekiem.

Maleństwo rośnie,bawi się myszką,zaczepia mamuśkę. Tor przeszkód to bok kuwety, włazi i wyłazi.Jedzonkiem wcale się nie interesuje.

Też często to przeżywam, gdy po długim czasie widzę wpis na jakimś wątku. Tigrunia jest zaprzyjaźniona z sunią mamy p. Kamili. Sunia ( nie pamiętam imienia) też po przejściach. Trzeba przyznać, że obie są prześliczne. Tigrunia nadal niestety nie przepada za rolą fotomodelki, to już się chyba nie zmieni.

Ostatnio, gdy zauroczył mnie Grafcio napisałam do p. Kamili z pytaniem, co u Tigruni. Tak, jak się spodziewałam wszystko ok. Niedawno Tigrunia była na szczepieniu i wet przy okazji "przeglądu" stwierdził, że sunia ma zęby, jak 4 letni psiak. A dzisiaj dostałam fotkę z podpisem "Tigrunia na wakacjach u Babci"

Być może to gra pozorów. Nie czuje się bezpiecznie, więc nie szuka wsparcia w opiekunce tylko próbuje sam działać. Oby dostał czas na zaufanie i zbudowanie relacji z panią.

A to łobuz. Oby pani dała radę.

Nie jestem na bieżąco, zajrzałam przed chwilą i też wokół oczu mokro mi się zrobiło ze wzruszenia. Powodzenia maluszku

Cudne łobuziary nic tylko brać, kochać i sterylizować...

Super. Idę świętować

I tak mało

no I FAJNIE. bADI BĘDZIE MIAŁ BARDZO DOBRZE. Widzę, że szeleczki jednak trochę za duże.

Przyszła pańcia Badi ma 54 lata. Mieszka sama, ale często odwiedza ją 7. letni wnuk. Jest pedagogiem i pracuje w liceum. Poprzedni piesio to jorczek, po którym ma jeszcze szelki i inne akcesoria. Pod koniec życia bardzo chorował , a pani troskliwie się nim opiekowała. Pani szukała piesia od 3 miesięcy , ale w ogłoszeniach wszystkich malizn warunkiem adopcji był dom bez dzieci. Do poszukiwań włączyła się kuzynka pani i natychmiast znalazła Badi, a pani natychmiast podjęła decyzję o jego adopcji. Pani ma spore mieszkanie, wokół dużo terenów spacerowych. Przy wyjściu z domu spotkałyśmy młodą sąsiadkę z pieskiem, adoptowanym z jakiegoś azylu, który boi się ludzi, ale lubi psy. Jest szansa, że Odi będzie miał kolegę. Spotkała mnie miła niespodzianka, bo przy pożegnaniu pani wręczyła mi w podziękowaniu płócienną reklamówkę z małą czekoladką Merci. Prawdopodobnie jutro Badi zmieni miejsce zamieszkania.

Pomimo upałów pobyt na działce OK. Oczywiście pogoda nie pozwalała na dalekie wędrówki, ale po okolicy się trochę pochodziło. Były też kąpiele. Tu widać mokry żabocik Gajulki A w domu? Oczywiście wieczorne żebranie I leżenie na łóżku w chwilach wolnych Pozdrawiamy odwiedzających Gajulkę.

Pani już się nie odezwała i bardzo dobrze. Czekam na telefon, gdzie nie będę miała ŻADNYCH wątpliwości. Mam nadzieję, że zadzwoni....

Niech się w łokieć pocałuje.

Z małym opóźnieniem wstawiam. Tigrunia przedświąteczna, po kąpieli i na nowym posłanku: Z kąpieli nie była zadowolona, ale siedziała grzecznie