Betellandia czyli Inka, Biszkopt i Bryłka

[betel]

Choć Inka jest u nas dopiero 2 tygodnie po prostu jest nasza , własna , kochana i nie boimy sie żadnych konsekwencji z tym związanych, każda zmiana w życiu je niesie i taka jest prawidłowość. Myślę ,że zarówno Erka jak i Saga są z nas zadowolone i wiedzą, że Ineczce nie dzieje się krzywda, zawsze pozostaną jej ciotkami , a jeśli zechcą mogą ją odwiedzić, podobnie jak p. Elwira , którą osobiście zapraszałam i która darzę, pomimo bardzo krótkiego kontaktu, dużą sympatią. Myslę ,że wszystkie Dogomanki mają dobre intencje i wielkie serca, choć nie zawsze muszę zgadzać sie z tym , co piszą na temat wychowania naszego łaciatego szcześcia ( ach te jej urocze łapki).
A co tam dzis u ogoniastej??? Incia ma się dobrze, ładnie sie rozwija , jest coraz bardziej ufna. Dziś mieliśmy niezapowiedzianego gościa ( do tej pory celowo nikogo nie zapraszaliśmy, żeby jej nie płoszyć) i nasza bohaterka z własnej woli podeszła go powąchać. Podobnie na dworze -już nie wpada w panikę na widok człowieka , psa czy odgłas samochodu. Chętnie wychodzi na balkon i z zainteresowaniem obserwuje otoczenie , bawi sie z nami , obgryzna nam ręce i szczeka- "wykłócając się" w zabawie. Z Bri - bri powoli sie dogadują , choć daleko jeszce do przyjaźni.
Tyle na dziś, żadnych rewelacji. Jutro czeka Incie wycieczka . Na 2 dni obie psice jadą z Marcinem , na wczasy na wieś. Będa tam w domku tylko we trójkę, więc nie będzie to dla Inci sytuacja stresujaca- tym bardziej ,że miejsce już zna ( letni domek moich rodziców). Wiem,że w tym czasie odwyknie trochę ode mnie i Moni, ale jest to świetna okazja , by na neutralnym terenie zacieśniły się wiezi między czterołapymi. W czwartek rano wracają do domu. Będzie nam i ch brak. Na pewno codziennie będziemy z Marcinem omawiać przez telefon postępy naszych psic , a ja postaram sie opisać je w necie. Tyle na dziś.
Razem z Inką trzymamy mocno kciuki za Chawę. Pozdrowienia Beata.:lol:

[betel]

Inka , Bri-bri i Marcin od rana są na wsi. Podwórko przy domu ogrodzone, więc psice mają sporo luzu , a dookoła lasy i mnóstwo przestrzeni do spacerów- ogólnie cisza, spokój i totalne odludzie.
Wbrew moim obawom podróż minęła dobrze i nawet nie było żadnych ptaszków o nazwie paw. Po przyjeździe Inka była troszkę spłoszona , ale szybko się uspokoiła. W nowym miejscu czuje się jednak niepewnie , bo nie opuszcza Marcina na krok. Popołudnie spędzili we trójkę, śpiąc na jednej kanapie. A spali tak smacznie ,że nie obudził ich nawet mój telefon. Pewnie wieczorem wybiorą się na dłuższy spacer , żeby "odpracowac" to lenistwo. Inka bardzo zżyła się z Marcinem , bo z nim spędza najwiecej czasu, ponieważ mnie i Moni do południa nie ma w domu. Zazdrosna o jej względy Monika, złośliwie mówi na nią "piesiunia pańcia", co nie zmienia faktu, że i tak bardzo ją lubi. Dobrze, że już pojutrze rano wracają , bo nam bez nich smutno.:sad:

[erka]

Całej trójce zazdroszczę. :razz: Też chętnie zaszyłabym się na jakimś odludziu, a tu niestety miastowa duchota.:evilbat:
Ciekawe, czy stosunki między suniami się zacieśnią po tej wyprawie?:roll:

[betel]

Marcin i psy mieli przygodę, ale strachu najadł się tylko Marcin , bo psy nie zdawały sobie sprawy z powagi sytuacji. Wieczorem , juz po ciemku byli w lesie, nagle Inka zaczęła bacznie się rozglądać i węszyć. Marcin zapalił latarkę i zobaczył ,że coś umknęło w krzaki. Poszedł w przeciwnym kierunku, żeby ominąć tajemniczą "postać". Po chwili Inka dała susa w zarośla i rozległ się dziki kwik , a z chaszczy wybiegł warchlak wielkości Bryłki. W pobliżu rozległo się groźne pochrząkiwanie. Ponieważ Inka jest na smyczy i nie można jej puścić luzem, Marcin starał się ewakuować z czworołapymi jak najprędzej , ale nie mógł biec, bo Incia zaplatałaby się między drzewa. "Szedł" więc niczym wytrawny chodziarz. I chyba pobił rekord Korzeniowskiego , bo za nimi ciągle słychać było odgłosy lochy, która "odprowadziła" ich prawie pod sam dom. Całe szczęście ,że ich nie zaatakowała:razz: :scared: :crazyeye:

[erka]

Ojej , całe szczęście ,że objawiony talent myśliwski Ineczki nie przysporzył większych kłopotów.:cool3:
Nie wiadomo, czy dwa obronne psy;) jednak poradziłyby sobie z rozsierdzoną mamuśką warchlaczków, jakby przyszło co do czego .:evil_lol:

[saga_86]

Inka by sobie z nim poradziła na pewno:evil_lol: W końcu to taka dzielna dziewczynka;)

[Od-Nowa]

uuu dziki uuustraszna rzecz... kiedys jechałam z koleżanką konno przez las..właściwie zagajnik. często tam sarny przecinały drogę wiec byyśmy przygotowane na niespodzianki ;) ale tego dnia to był szok..usłyszałyśmy stukot kopytek na sniegu (czy to możliwe?? moze skrzypiał hm..) i tuż przed nami przeciął drogę korowó: mama dzik a za nia 6 dzieciaków jej wielkości już....:crazyeye: :eek:
zamarłyśmy z wrażenia, konie też a stadko sobie poszło dalej:lol:

[betel]

U nas bez psiaków nuda straszliwa, cicho, nie trzeba niczego chować , nienaturalny spokój.:rolleyes: Całe szczęście ,że jutro wracają. Boleję tylko ,że mamy w szkole dyskotekę i niestety będę mogła wrócić do domu dopiero po ósmej, jak impreza się skończy i dzieciaki pójdą do domu. Uschnę z tęsknoty i niecierpliwości. Marcin opowiadał mi przez telefon, że u kudłaczków wszystko Ok , nawet spały dziś niemal przytulone do siebie. Oczywiście nadal, każda chce jeść z miski drugiej i w żaden sposób nie da się skontrolować, ile która zjadła. Obydwie mają ten nieszczęśliwy zwyczaj, że jedzą na raty. A my nie chowamy misek po posiłku , bo chcemy Incię trochę podtuczyć. Tyle na dziś, zaciskamy kciuki u rąk i nóg, żeby z Chawą było wszystko OK:bye:

[betel]

Wreszcie Marcin razem z psicami wrócił do domu. Wydaje sie, że panienki są bardziej zgodne , chętnie przebywają razem w tym samym pomieszczeniu, obok nas, i nie mruczą na siebie. Inka wbrew moim oczekiwaniom "nie zdziczała", nawet przywitała nas z Monią machaniem ogonkiem. Nie stroni od nas , przychodzi na wołanie, a o dziwo sama podeszła i dała się pogłaskać gościowi , naszemu przyjacielowi z Warszawy, który wracając z delegacji wpadł, na parę godzin do naszego domu. Jego obecność wcale jej nie przeszkadzała i byczyła się obok niego i Marcina na kanapie. Po prostu niebywałe!!!!!!!!!!
Wklejam kilka fotek , choć jest ich tak dużo i są takie fajne ,że mam ogromny kłopot z wyborem.

Incia -tropiciel

koleżanki

Oj, te schody!

Jak tu zmieścić się na tym fotelu???

No , to to rozumiem!!!

Patrzcie, jakie mam zęby!!!

A własnie ,że upoluje tego pająka!

Uciekł?!

Tyle na dziś, pozdrowionka B M M I B:multi:

[saga_86]

:loveu: "Ratlerek" się niestety nie zmieścił;)
Kto by się spodziewał takich postępów, nie mogę się powstrzymać by nie złożyć kolejnych gratulacji;)

[Od-Nowa]

witamy Betel i rodzinke ;)
najbardziej to zdjęcie mi się podoba. "' Zaraz zaraz gdzie to ja miałam iść?? Do góry?? Aaa, nie już pamiętam na dół :p "


okropne takie rozłąki z psem. ale jakie szczęśliwe powroty:lol:

[betel]

Dzięki za zainteresowanie Ineczką- łaciatkiem i miłe słowa, cieszy nas, że zaglądacie na ten wątek. betel:multi:
Pa, pa - upał chwilowo wykończył wszystkich domowników tych dwu i tych czworonożnych.

[andzia69]

super zdjęcia!!!!
A Inka z brzuchem do góry to miodzio dla tych co wiedzieli jaka była nieufna do ludzi!:loveu:

[betel]

Znowu upały, psy zmęczone duchotą, podobnie jak my. Incia zachowuje się w domu niemal wzorowo. Nic nie zniszczyła , słucha się , nie kłócą się z Bri- bri, a nawet polegują obok siebie. Dziś nasza czworołapa zdobyła nową umiejętność i tym samym pozbawiła Bryłcię ostatniego bastionu - to znaczy wczołgała się pod rozłożone łóżko , co do tej pory było domeną Bri-bri. Mała , kiedy zobaczyła wyczyny większej koleżanki , miała zdecydowanie zniesmaczony wyraz mordki , jakby chciała powiedzieć: " cholera, straciłam ostatni spokojny kąt".

( Incia łypie spod ulubionej kanapy Bri-bri)

( co oczywiscie wcale nie oznacza ,że zrezygnowała z wylegiwania sie na kanapie i nie tylko)

Na dworze tez łaciatek zachowuje się coraz lepiej i jest dużo mniej
płochliwa. Niepokoi nas jednak , jej brak apetytu i od wczoraj lekka biegunka. Wczoraj zaaplikowaliśmy jej 2 węgle a wieczorem celowo nie daliśmy psicom jeść. Dziś biegunka jest mniejsza , ale się utrzymuje , dlatego zrobiliśmy powtórkę z węgla. Zmieniamy też sposób jej karmienia , teraz dajemy jej jeść mało, ale często, bo mamy wrażenie , że ona jako jednostka lękliwa , w towarzystwie innych psów nie jadła zbyt wiele i ma skurczony żołądek. W najbliższy weekend zamierzamy pojechać do Konstancina , bo tam u teściowej jest świetny wet ( wetka), żeby Inkę dokładnie przebadać , wolimy dmuchać na zimne. Tyle na dziś. Pozdrowiona B.M.M.I.B

[saga_86]

Inka w wersji łóżkowej bardzo mi się podoba:loveu: :lol: A te pozy, ona powinna zostać top modelką;)

[betel]

Pozy ma rzeczywiście niebywałe, stąd tyle fotek, bo chce się te rozkoszne wygibasy zatrzymać w czasie:lol: . Obawiam sie ,że Incia będzie najbardzij obfotografowanym psem w tym kraju, niczym gwiazda filmowa. Dobrze, że nie wie ,że jej fotki są na stronie , jeszcze by jej się przewróciło, w tym długouchym łebku.:evil_lol:

[erka]

Betel,rzeczywiście jak tak dalej pójdzie , to Inka ma szansę pokonać Sonię - czyli "napiekniejszego psa świata":lol: , taki jest tutuł wątku na Fotoblogach założonego prze z Behemot. Oczywiście , Sonia , jak by mogło byc inaczej, ma kielecki rodowód:cool3: . Jako szczeniorek wyfrunęła ode mnie do Warszawy.

A z brakiem apetytu mam ten sam problem u mojej Gabi, przypadek co najmniej 100 razy gorszy od Inki. Dzisiaj rano zagrzmiało i to juz jest powód do panicznego lęku przez cały dzień i oczywiście jak się boi , to nic nie będzie jadła.:shake:

[betel]

To współczuję, Incia na szczęście akurat burzy i huków się nie boi, za to nauczyła się ( bo wcześniej się nie bała) od Bri- bri bać odkurzacza!!!!:lol:

[saga_86]

a nie wiem czy widzieliście szczeniaczkowe zdjęcia Inki, kilka dni po przybyciu na działkę:razz:

[Od-Nowa]

:loveu: :loveu: :loveu: ale piękna!!!!!!
jak to sie mogło stac,że czekała tyle czasu na dom??!!chyba każdy chciałby takiego cudnego tulaka :loveu: a wiem... czekała na Betel :multi: :multi: :loveu:

[betel]

Właśnie te zdjęcia Inci znalazłam na "Przygarnij.pl" i od razu mnie oczarowała, muszę Wam powiedzieć, że mieliśmy obawy, czy to dla nas nie za wcześnie po tak gwałtownym i niespodziewanym odejściu Mikuli, ale teściowa, która już parokrotnie przeżyła utratę pupila, naciskała ,żebyśmy dali dom innemu czworonogowi. Początkowo zamierzaliśmy, pojechać do Warszawy, wziąć jakąś psinę z Palucha , bo stamtąd mieliśmy Mikcię, jednak Marcin nie był jeszcze na to gotowy. Po powrocie od teściowej z Konstancina ( bo tam spędziliśmy długi weekend majowy, po stracie Mikułki) w domu było przeraźliwie pusto i nawet Bri- bri była bardzo smutna , jakby dopiero teraz odczuła stratę ( wcześniej parokrotnie rozstawały się na kilka dni , ale zawsze gdy wracały, była ta druga). Stwierdziłam, że nie zniosę tej pustki.
Siadłam do komputera i przejrzałam sto kilkadziesiąt stron z psami z różnych miast i schronisk. Początkowo szukałam suczki podobnej do Mikci, jednak takiej nie było, kilka było troszkę podobnych np. w Bukownie , czy Łęczycy, za każdym razem wołałam do komputera rodzinę , ale jakoś nie było z ich strony zapału a i ja nie byłam do końca przekonana. Wreszcie znalazłam Incię. Zawołałam Marcina i pierwszy raz w jego oczach zauważyłam błysk zainteresowania, zawołałam więc Monię i ona tez była za. Wzięłam telefon i od razu zadzwoniłam do Erki, która uprzedziła mnie o „wadach" Inci, wysłuchała cierpliwie , mimo soboty, moich tłumaczeń i bez problemu zgodziła się , na naszą wizytę w Kielcach w niedzielę – nazajutrz.
Mieliśmy przyjechać koło 15, ale nosiło mnie i nie mogłam wysiedzieć w miejscu, więc po rozmowie telefonicznej z Erką , ruszyliśmy wcześniej. Na miejscu przywitała nas pani Elwira. Pokazała nam psice. Rodzina nie mogła rozpoznać w tym tłumku Inki , ja natomiast rozpoznałam ją po jej cętkowatych łapkach. Zmieniła się, wyrosła, z pyszczka zniknęła zawadiacka mina , a pojawił się strach przed obcymi -czyli nami, na dodatek z zagrody razem z nią wypadły i inne suczki , które w przeciwieństwie do Inki, garnęły się do nas. Giza mało nas nie zalizała. I wtedy zobaczyłam, jak Monice śmieją się oczy do Gizy. Padło pytanie: „Monia, to może wolisz, żebyśmy wzięli Gizę” Monika , popatrzyła na mnie i odpowiedziała:" Nie mamo , ona i tak sobie poradzi , a Inka nie , bierzemy Inkę". Potem nastąpiła chwila , kiedy próbowaliśmy troszeczkę „oswoić” psice i pokazać, że nie mamy wobec nie złych zamiarów. Dałam Ince i pozostałym suczkom po kawałku przygotowanej uprzednio wędliny. Marcin nałożył sierotce półkolczatkę i smycz. Potem poszłam załatwiać z panią Elwirą „czynności urzędowe”. Kiedy formalności zostały zakończone, pani Elwira odprowadziła nas do samochodu i pomogła wsadzić Incie na siedzenie. Żegnając się z nami, wyściskała mnie i miała łzy w oczach , widać było, że bardzo zależy jej na losie podopiecznej, co niezmiernie nas wzruszyło.
Droga do domu minęła spokojnie, jednak na miejscu czekało nas spotkanie z Bri- bri i obawa o jej reakcję.
Myślę, że tego dnia wszyscy byliśmy troszkę wystraszeni i niepewni, jak potoczy się dalej sytuacja, ale zdeterminowani i pełni wiary, że musi być Ok. I jest Ok. Nie zapomnimy Mikci , ale Inka ma swoje miejsce w naszych sercach. Cieszymy się z każdej zmiany na lepsze. Dziś byliśmy z niej bardzo dumni , mimo strachu , po przyjściu do domu obcej osoby nie wycofała się od razu, lecz najpierw obszczekała gościa, a to znaczy ,ze traktuje nasz dom jak swój własny. To bardzo cieszy.
[FONT=Times New Roman]:multi: [/FONT]

[FONT=Times New Roman]Fotki pokazują, jak nasze psice odpoczywaja w upalne dni.[/FONT]

( Incia rozkoszuje się wygodą kanapy)

( Bri-bri wybrała chłodek podłogi)

Ps: Inka , podczs spacerów, zaczęła też obszczekiwać, inne psy , które są za ogrodzeniem)
Pozdrowionka :loveu: B.M.M.I.B

[saga_86]

A dodam jeszcze,że zdjęcia były robione największym zoomem jaki miałam w aparacie, na początku w ogóle nie zbliżała się do ludzi:roll:
A po waszej opowieści mam łzy w oczach, jak cudownie,że tak się to wszystko skończyło:lol:

[saga_86]

A to jeszcze kilka zdjęć wleję na dowód mojej przyjaźni z Inką, choć widziała mnie tylko kilka razy:loveu:





" class="ipsImage" alt="">" rel="external nofollow noopener">http://images20.fotosik.pl/294/6658fdcfbbdbe624.jpg













Gananiany z Lirką Od- Nowej;)


jak jeszcze coś znajdę to wkleję;)

[saga_86]

Przyczajony tygrys:loveu:

[Od-Nowa]

jeszcze takie dodam bo bardzo je lubie ;) niesamowita Inka ma szatę. jak w wieczorowej sukni ze srebrną etolą :loveu: a te kropki na brzucholu to już szczyt ekstrawagancji :lol:


opowieść piękna. zwłaszcza przekonanie Moniki,że to właśnie ONA .nikt inny, tylko Inka.piękne.