Tyśka)
Members-
Posts
35751 -
Joined
-
Days Won
144
Content Type
Profiles
Forums
Events
Everything posted by Tyśka)
-
ewu, filmiki możesz przesłać do mnie - mój numer telefonu masz. Filmiki pobiorę i tutaj pokażę. :)
-
Też mam nadzieję, że z tego telefonu coś wyniknie - to była bardzo spokojna rozmowa. Pani ma tez zorientować się czy sąsiedzi będą wyrozumiali na szczekliwość rudzielca. Podobno jamniczka była rozmowna, ale jak zostawała sama to nie szczekała. Pani rozumie, że na ten moment Mimi się nie sprawdzi na to jak zachowa się zostawiona sama, no... zobaczymy :) Brzmi dość fajnie, ale właśnie, ja z góry też jestem uprzedzona do ludzi. Dwie rudzielce niewiniątka :)
-
21 maja 2024 r. Fadulek pobiegł za TM. Biegaj kochany psiaku bez lęku po tęczowych łąkach Niewidomy psiak w schronie. Co go tam czeka? Wszystko co najgorsze - śmierć głodowa, zamarznięcie, rozszarpanie, bo jest bezbronny, a koledzy z boksu bywają okrutni.
Tyśka) replied to elik's topic in Już w nowym domu
Ktoś podmienił psa ;) Świetnie. -
Nie wiem właśnie :/ cofnęłam ich usunięcie (poprawiłam ogloszenie i wysłałam jeszcze raz do sprawdzenia), może uznają to. Jak nie, będzie trzeba wysłać maila z potwierdzeniem przelewu od Ciebie i pisać odwołania. Wrrr... Ktos moje ogłoszenie zgłosił ("Dostaliśmy zgłoszenie, że Twoje ogłoszenie jest nieaktualne, ma nieprawdziwe informacje lub jest umieszczone w złej sekcji") Na razie ogłoszenie jest w poczekalni aż łaskawie olx uzna je za prawdziwe, a wyróżnienie jest i się marnuje :/ Sami spójrzcie:
-
Masz rację, za daleko na eksperymenty. Napisałam do Pani Sylwii, która się zgłosiła jako "ostateczne wyjście, jeżeli nikt się nie znajdzie". Pani Sylwia ma daleko, ale może się zgodzi. Oby! EDIT: Zgodziła sie, ale może dopiero w sobote ;) Podałam nr telefonu do Ciebie, sue.
-
A ja tylko dodam, że BC obecnie są tak zniszczoną rasą, że ciężko znaleźć psa mało obciążonego chorobami: padaczka, nowotwory, psychozy (przy jednoczesnej nadwrażliwości na sporą liczbę leków, które wykluczają leczenie) to typowe obecnie problemy, na które możesz wydać sporo pieniędzy (Twoich rodziców, nie swoich) - i uwierz mi, że rodzice mogą Ci to wypominać. Znalezienie hodowli naprawdę dobrej zajmie Ci pewnie z 2lata, bo najpierw trzeba poznać środowisko od środka, wszyscy na wstepie na pewno zjeżą się na Twoje wiadomości i nie udzielą Ci wszystkich informacji nt na przykład chorób w konkretnej linii - musisz zapracować na zaufanie (o chorobach w danej linii czy konkretniej: w danej hodowli dowiesz się jedynie pocztą pantoflową). Polecam w tym czasie pojeździć po zawodach i seminariach jako wolny słuchacz, rozmawiać z hodowcami i właścicielami, uczęszczać na borderowe spotkania w okolicy - jak będziesz w pełni zaangażowana, hodowcy będą patrzeć przychylniejszym okiem na Ciebie i wiek nie byłby barierą - tyle że... na psa po dobrym skojarzeniu czeka się czasem i z kolejne 2lata, a i to koszt 3,5-5tysięcy złotych, czasem opłaca się bardziej import. Jeżeli jednak kolejne lata poczekasz, zdobędziesz wiedzę, pobędziesz z borderowcami i świadomie wybierzesz psa (odradzam zakup psa po pół roku, bo możesz się nadziać) to ok, w porządku. I taka prywata ode mnie. I jednocześnie chyba mój najszczerszy post na tym Forum. Osobiście, nie brałabym psa na Twoim miejscu, nie teraz. Nie mam nic do młodych, ale sama obecnie studiuję i od paru lat nie mam możliwości być ze swoim psem. A też miałam plany i wydawało mi się, że jak się chce to można pogodzić. No nie można zawsze, realia są czasem przykre. Moj pies dodatkowo zaczął teraz chorować, a rodzice nie zawsze chętnie stosują się do moich zaleceń. Nie zapewniają psu też tyle atrakcji, co ja kiedyś. A widziałaś kiedyś psa nieszczęśliwego? Przez pierwsze pół roku, mimo starań moich rodziców, pies popadł w apatię, zaczął zajadać nudę. Nagle stracił wszystko co ze mną miał: sporty, zajęcie, spacery. Posiwiał bardzo. Widać, że mu brakuje tych wszystkich zajęć, które mial, a spacery serwowane przez rodzicow są niewystarczające. I ja nie obwiniam rodziców, pies był moją zachcianką, oni robią co mogą (wcześniej sami mieli psy w budzie), ale nie mają ochoty, czasu i sił tak stawać na rzęsach i na przykład z psem kształtować różne rzeczy. Taka sytuacja jest frustrująca dla każdego, uwierz. I dla mnie, i dla psa, i dla rodziców - ale przez najbliższe 1,5roku dalej nie ma szans, aby pies zamieszkał ze mną. Wiem też, że w teorii wszystko jest super-pięknie :) A potem okazuje się, że do BARFa źródeł nie masz, że trzeba zakupić dużą zamrażarkę, na którą rodzice się nie zgadzają, że psi klub sportowy jest za daleko i za drogi, a na seminaria i szkolenia musisz sama zbierać pieniądze... ale nie masz z czego. Kieszonkowe + praca dorywcza wystarczają jedynie na bieżące potrzeby. A, i jeszcze są takie rzeczy, których człowiek nie bierze na poważnie: czyli kwestia imprez u znajomych, nawet w kameralnym gronie; spontaniczne wyjazdy czy wypady ze znajomymichłopakiem; wycieczki szkolne; wakacje - uwierz, przetasują Ci się znajomi. Będziesz dla nich dziwakiem, bo nie pójdziesz na imprezę, bo pies chory; nie pojedziesz z nimi gdzieś, bo musisz z psem zostać (bo nie, nie wszędzie weźmiesz psa). Albo (co u mnei było problemem): czas maturalny. Dojeżdżadnie do szkoły, powrót i robienie obiad u mnie kończylo się tym, że byłam "wolna" po godzinie 19stej, a pobudkę miałam o 5tej ;) Między 19 a 5 musiałam znaleźć czas na powtórki do matury, ćwiczenia maturalne, naukę i pracę domową na bieżące lekcje + zajęcia z psem. Dzięki Bogu, mój kundliszon byl już dorosły, ukształtowany czyli po 5roku życia to wiele mi wybaczał i nie był tak absorbujący (a ja czasem mogłam go spuścić ze smyczy, wołając go co jakiś czas aby coś powtórzyć, ale moglam i odpocząc, bez ciągłej czujności - ufałam mu). W weekend nie miałam jak nadrobić, bo w sobotę również chodziłam do szkoły i więcej czytałam do matury (+ wychowywalam dzieciaki w harcerstwie)... i wiem, że w teorii zawsze wybierzesz psa w swoich decyzjach, ale kiedy naprawdę masz do wyboru własną przyszłość (słabą szkołę a ambitną umożliwiającą spełnić Twoje marzenia), która wplynie na Twoje życie (zarobki i jakość zycia) a psa, własnego ukochanego psa to... jakoś czasem musisz... wybrać... siebie. Zwłaszcza, że rodzice nie będą zachwyceni, że psa stawiasz wyżej niż siebie i własną przyszłość, dla nich jesteś najważniejsza Ty, a nie pies. Co do wyborów, daleko szukać nie muszę, bo teraz mam tak - pies mi zachorował, w tym samym czasie co miałam pracować i zdobywać doświadczenie do pracy (co pomogloby mi też w znalezieniu stałej pracy, w nowym mieście bo się właśnie przeprowadziłam, a na kasie nie śpię obecnie) - i co? Musiałam zrezygnować z pracy na rzecz psa. Wydaję oszczędności na psa (te same co ciułam na własne mieszkanie i ślub), licząc że w tym samym czasie co inni studenci będą szukać prace, ja znajdę taką, która mi da nie tylko możliwość utrzymania się w dużym mieście, ale da podstawy do dobrej pracy stałej... Ot, liczę na łut szczęscia. Oczywiście swojego psa nie żałuję i nie narzekam, ale teraz odradzam osobom niesamodzielnym życiowo do brania psa. Rodzice się zgadzają często dla świętego spokoju, a potem można wiele usłyszeć... ileż razy ja się pożarłam ze swoimi nt psa i jego potrzeb... Jeżeli cała rodzina chce równie mocno psa i to tej samej rasy, świadoma potrzeb jakie ten pies ma, i w pełni wszyscy się zaangażują w wychowanie (jednomyślnie stosując te same metody) to TAK. Ale jezeli to niepełnoletni namawia i rolą rodziców ma być zgodzenie się to jestem przeciwna. A wiesz, te pare lat temu byłam jak Ty. Ideolożka :) że dam radę, że wszystko wiem, że wszystko mam zaplanowane. :) Ale człowiek planuje, Pan Bóg się śmieje. Jeszcze raz to przemyśl i pokaż ten wątek rodzicom - w ogole zaproś ich do poszukiwań psa, do zawodów, spacerów z borderowcami, to poznawania tego świata. Jak będą tak samo nakręceni pozytywnie na to wszystko, dopiero wtedy zdecydujcie się na psa.
- 11 replies
-
- 2
-
-
-
- socializacja
- hodowcy
- (and 6 more)
-
Tylko powiedzcie mi gdzie go znaleźć? :( Od dwóch tygodni korespondowałam i rozmawiałam z Rodziną, która powodowała u mnie aż przyspieszenie serca. Tak świadoma pracy i problemów mimisiowych Rodzina to ewenement. Panstwo gotowi na pracę z psim trenerem, mający wiedzę o farmakoterapii i innych terapiach wspomagających (mają doświadczenie z lękliwcami reaktywnymi, gotowymi udziabać - a i wiedza jak stawiać granice ;) ). Państwo mieszkają w Krakowie, a akurat w przyszłym tygodniu będą w okolicach mojego domu rodzinnego i miałam się z nimi spotkać w celu poznania się na żywo i rozmowy face to face. Oczywiście obawy miałam jak zawsze, ale ich się nie wyzbędę całkowicie: Mimi to wyjątkowy stworek, już raz przeżyła zwrot z adopcji, więc widmo kolejnej nieudanej adopcji wisi nade mną i utrudnia szukanie domu (dlatego proszę o pomoc w prowadzeniu rozmów). Jednak odnosiłam wrażenie, że jak nie ta rodzina to żadna inna... no i dzisiaj Pani napisała do mnie, że jej partner ma obawy i chcą się zastanowić raz jeszcze. Oczywiście nie naciskam, czas dałam (bo i tak do Mimi pojechaliby dopiero w połowie sierpnia), ale czuję... że zrezygnują. Druga Pani do sprawdzenia jest z kolei we Wrocławiu. Pani bardzo przypomina mi Panią Tinkową. Pani jest świadoma trudności, ale słucha i dopytuje o wszystko. Jest już na emeryturze (ale nie jest osobą wiekową, poza tym sama od razu zaznaczyła, że ma sąsiadów do pomocy), mieszka zupełnie sama - dzieci sa dorosłe, ale odwiedzają ją zaledwie z dwa razy do roku. W ciągu dnia nie ma jej z 2-3h, chyba że akurat ma wizytę u lekarza. Pani niedawno pożegnała malutką sunię, mix jamnika, którą adoptowała ze schroniska. Sunia miała nowotwór trzustki, Pani nie oszczędzała na jej leczeniu, ostatnie dziewięć dni zycia sunia spędziła w klinice psiej, Pani ciągle płakala na wspomnienie suni. Obawy niestety tutaj mam również, bo Pani mieszka niedaleko dworca głównego (chociaż tłumaczyła mi gdzie i to nie jest ściśle przy dworcu), w mieszkaniu. Mówiłam jej o szczekaniu i ucieczkach możliwych, Pani powiedziała, że jest tego świadoma, ale raz jeszcze przemyśli. Z racji, że Pani jedzie na zabieg zaćmy to umówiłyśmy się, że odezwiemy się do siebie po 7. sierpnia - prosiła też, że jak mam jakąś sunię, nawet starszą od Mimi (Pani nie zależy na młodej suni, bo sama powiedziała, że wie że nie jest najmłodsza), taką do 10kg to ona chętnie rozważy i taką sunię, nie upiera się na Mimi aż tak. Pytała też czy byłaby możliwość, aby na wizytę p/a przyszła Mimi - żeby jak najmniej sunię stresować zmianą domu. Pytała wiele o jej lęki i potrzeby. Słuchała i jest świadoma wielu spraw, i widać było, że ona nie chce "bo tak", ale od razu myśli o komforcie i szczęści sui. Wywarła na mnie bardzo dobre wrażenie Osoby ciepłej, empatycznej i spokojnej. Myślę, że mimo moich obaw warto dać jej szansę. Miałam dzisiaj też telefon od Pani z Wrocławia, z bliźniaka, ale Pani jak usłyszała że sunia jest lękowa i lubi kopać doły to powiedziała uczciwie, że musi przemyśleć: bo do niej przyjeżdża co jakiś czas syn z labradorem, którzy przekopuje jej zadbany ogródek. Myślę, że Pani nie zadzwoni, no ale też brzmiało dość dobrze, Pani nie ukrywała jakie ma oczekiwania względem psiaka.
-
Benia już ma DS. Benia - kolejna ofiara człowieka, której musimy pomóc :(
Tyśka) replied to elik's topic in Już w nowym domu
Niestety, takie czasy, że trzeba. Jestem ogromnym domownikiem i każdą zmianę źle przeżywam. Jednak co robić, mamy czasy wędrowców - zanim się młody dorosły ustabilizuje miną lata. Dlatego sama patrzę sceptycznie na moich rówieśników, którzy chcą adoptować psa/kota. Wiem, ile współczesny świat wymaga przeprowadzek i elastyczności (np. mój brat regularnie przez swoją prace wysyłany jest na weekendy albo tygodnie do Czech/Słowacji/Niemiec), a to nie są warunki dla długowiecznych zwierząt. Sama chcę już się zakotwiczyć gdzieś na stałe, a nie tak zatrzymywać się tylko na chwilę. Już myślałam, że Wrocław będzie tym MOIM miastem, a to znowu przeprowadzka. Za niecały rok szykuje się kolejna, tym razem z nadzieją, że będzie ostatnią ;) Faktycznie wędzone przysmaki nie są zdrowe. Dużo swego czasu o tym czytałam, ale jak na złość odnaleźć informacji nie mogę. W skrócie chodzi o sposoby wędzenia i o to, że do wędzenia stosuje się szkodliwych substancji i tzw. "ulpeszaczy smaku" w celu przedłużenia ważności jadalności. Raz na jakiś czas można podawać, ale nie stale. Najlepsze są naturalne, surowe albo suszone, ale nie wędzone. Musicie mi jednak uwierzyć na słowo, nie umiem odnaleźć źródeł, w których to czytałam. To było jakiś czas temu. elik, wiem że zalegam Ci z Arusiem :( Zapisałam zdjęcia z wątku i przysiadłam do opisu w dniu wyjazdu do domu rodzinnego i... nie zdążyłam się uporać. musiałam biec na pociąg. A teraz nie mam laptopa, dopiero w weekend Tato przywiezie swój służbowy, więc przysiądę chociaż do opisu. Przepraszam Cię mocno, nie powinnam obiecywać, a robić niespodzianki w postaci opisów - ale kurcze, zawsze najpierw palnę, potem pomyślę i muszę następnei świecić oczami. Niestety, moja wadą jest brak terminowości, nie umiem trzymać się terminów, jeżeli chodzi o kreatywne tworzenie czegoś. Przepraszam. -
Zgodzę się z dwbem i z kiyoshi. Royal stosowany stale to słaby pomysł, ale akurat na podreperowanie zdrowia ten weterynaryjny jest dobry. Wierzę, że potem stan poprawi się na tyle, żeby można było przestawić na inną karmę. Aczkolwiek np. Hills weterynaryjny też ma świetne opinie, a z tego co kiedyś patrzyłam to i ma lepszy skład niż Royal i cena bardziej przystępna. Może warto z nim spróbować zamiast RC? Bardziej przekonuje mnie Hills niż RC. Moi weci, którzy do tej pory wciskali RC każdemu, sami teraz proponują inne karmy na zdrowotne problemy.
-
A może malawaszka miałaby pomysł na szczeniaki? W koncu to takie maluchy szorstkowłose.