dwbem

Suka powinna być już dawno wysterylizowana inaczej może niedługo być w ciąży. Askoro nie jest to musisz przeczekać i jak szczeniak podrośnie wystarczająco też go wykastrować bo chyba nie zamierzasz ich rozmnażać.

Czy koniecznie musi być rasowy? A skoro takiego chciałaś to należało szukać szczeniaka w Zw. Kyn. i znaleźć odpowiednią hodowlę. Ale ten psiak też zasługuje na miłość, ja wiele lat miałam rasowe ale nigdy nie odrzucałam kundelków i obecnie mam dwa psiaki, jeden z rodowodem a drugi wiejski kundelek i kocham oba jednakowo.

Ja mam psy ponad 55 lat więc wiele z nich odchodziło w chorobie, wiele musiałam usypiać jak zżerał je rak , kochałam je wszystkie, pamiętam je do dzisiaj ale cały czas mam psy i nie porownuję ich do poprzednich bo psy tak jak ludzie są różne ale każdy jest godzien miłości. Twój nowy psiak to przecież jeszcze psie dziecko, musisz go wszystkiego nauczyć ale nie dziw się, że bardziej cieszy się na inną osobę on wyczuwa twoją niechęć, brak miłości, siostrzenica traktuje go z sercem a ty nie więc jak chcesz, żeby cię pokochał skoro ty go nie umiesz pokochać. Ja niedawno też straciłam swoją sunię, zabił ją rak i też wzięłam następną, która szukała domu po stracie właściciela i choć jest zupełnie inna niż moje poprzednie psy pokochałam ją i ona mnie. Nawet nazywam ją terrorystką bo całymi dniami molestuje mnie o pieszczoty. Więc radzę ci przestać porównywać a zacznij kochać malucha zanim go całkiem do siebie zniechęcisz.

Przecież chyba taki był ten antybiotyk, sama boję się mu coś dawać żeby nie zaszkodzić a do wetów na razie nie mam ochoty jechać bo znowu powiedzą, że to od tarczycy.

Trzymam kciuki, musi być dobrze. Za to mój stary Maks tydzień temu skończył antybiotyk a i tak juz w trakcie brania i teraz znowu kaszle. Może rzadziej i nie tak gwałtownie ale kaszle. I nadal to nie wygląda na przezięvienie a na to, że coś mu tkwi w gardle ale weci tak nie uważają. Usiłowali mi wmówić, że to może być spowodowane niedoczynnośxią tarczycy ale ta rasa tak ma i żyje długo bez problemów i kaszlu bo znam wiele pinczerów i czegoś takiego nie miał żaden a niedoczynność tarczycy miały wszystkie.

Bardzo współczuję, wiem co przeżyliście bo sama to wiele razyprzeżywałam przez te 55 lat posiadania psów. Ale niestety na niektóre choroby nie mamy wpływu choćbyśmy się nie wiem jak starali. Trzymajcie się.

Może uda nam się jej pomóc bo szkoda suni.

Miałam sukę, która jak miała pusty żołądek to też wymiotowała pianą i żółcią. Okazało się, że po prostu produkowała za dużo kwasów żołądkowych i jak był pusty to kwas się ulewał. Też musiałam pilnować, żeby zawsze coś w tym żołądku miała. Poza tym dawałam jej mleko, które neutralizowało te kwasy i po jakimś czasie sprawa się unormowała.

Łatuś pięknie wygląda, odmłodniał i oby tak było jak najdłużej.

ja się nie boję ani szczurów i myszy, ani koni i krów, nie lubię pająków no i koguty też wolałabym omijać bo potrafią być nieobliczalne tak jak indory i gęsi.

Rany, ile jest tego towarzystwa. Fajne, ja miałam maksymalnie 4 rottki w małym mieszkaniu.

Tak robiła Emi dlatego ja lądowałam na krawędzi bo mam wąski tapczan.

Ja miałam cztery rottki w mieszkaniu, nigdy nie załatwiały się w domu ale miały wielokilometrowe spacery mimo, że oboje z mężem pracowaliśmy, były karmione mięsem z dodatkami, miały stały kontakt z czlowiekiem i mimo, że szkolone policyjnie na obronne btły łagodne, bezpieczne, nigdy nie \zrobiły nikomu krzywdy, nawet z wlasnekj inicjatywy broniły słabsze psy przed silniejszymi. Jak ona przez 10 lat tkwi w kojcu bez kontaktu z czlowiekiem, pieszczoty to się nudzi, może mieć nawet depresję. I tu nie pomogą leki tylko ty.

Moja nieżyjąca Emi mimo, że była stosunkowo mała to potrafila tak się rozpychać, że często budziłam się wisząc nad podłogą, cud że nie lądowalam na podłodze. Teraz ta nowa Kama przychodzi na łóżko tylko na dobranockę czyli muszę przez chwilę popieścić i schodzi do swojej budki.

Moja pierwsza ONka uwielbiała kiszone ogórki i kapustę, jadła też wiśnie i porzeczki, wszyscy się dziwili jej zamiłowaniem do kwaśnych rzeczy.

Uśmiech jest rozbrajający. Moja Kama też się tak uśmiecha i czruje, żeby ja dopieszczać.

Ja też unikam lekarzy jak tylko się da. Po stracie swojego weta bo zmarł muszę korzystać z innych i też nie zawsze się zgadzam z ich opiniami. Poszłam z podziębionym pinczerem średnim bo bardzo kaslał i tu mu pomogli, dali dobry antybiotyk i pies nie kaszle. Ale przy okazji pani doktor nie podobała się jego skóra, stwierdziła niedoczynność tarczycy i dała hormon. I tego już psu nie dałam bo ta rasa ma tak, że ma niedoczynność ale tym psom to nie przeszkadza, są zdrowe, nic się zlego nie dzieje więc nie mam zamiaru truć psa bo prawdopodobnie musiałabym dawać mu ten hormon do końca życia. A skoro przeżył 14,5 roku zdrowy, skórę też ma normalną to niech sobie spokojnie pożyje.

Były wspaniałe. Zmieniliśmy rasę jak zaczęto je degenerować fizycznie i psychicznie, normalne były te bez rodowodu.

Śliczna, ja też swoje pierwsze wlasne psy miałam owczarki.

Szkoda, że już nie mogę mieć trzeciego psa bo wzięłabym tę biedną Tosię trikolorkę, szkoda mi jej bardzo. Dobrze, że Masza już w dobrych rękach, dlaczego ja dwa razy oddawano, co to za głupi ludzie, przecież ona jest cudna.

Co za durni ludzie, serca nie mają i rozumu też. Szkoda suni, co to za życie w oborze, to nie krowa. I co to za baba, kretynka, po co zabrala sunię skoro oddala ją innym ludziom.

Kama trochę się przesreaszyła i schowała się pod regałem przy moich nogach ale na kroptko. Ona niestety wupluwała te kapsułki bez względu gdzie je ukryłam więc na nią lek nie podziałał. Ale przynajmniej Maks po raz pierwszy nie wpadł w panikę i nie urządził mi histerii tylko spokojnie leżał na kanapie. Żałuję, że wcześniej nie miałam tego leku choć Sylwestra można przewidzieć i podawać lek parę dni wcześniej, gorzej jest z burzami a tych Maks chyba jeszcze bardziej się boi.

Moje wcześniejsze psy czyli ONki i rottki szkolone na obronne nie bały się wszelkich hałasów i strzałów, pinczerka Emi również bo pierwszego Sylwestra przeżyła jak miala 5 cy i nie zrobił na niej żadnego wrażenia. Natomiast adoptowany przeze mnie w wieku 5 lat pinczer Maks wpadał w panikę przy każdym strzale, huku czy burzy. Przeżywałam prawdziwy horror, demolkę całego mieszkania, strach, że w końcu zabije go zawał. W tym roku przeczytałam o leku uspokajającym i spróbowałam. Podawałam mu go od 27 grudnia,mając niewielka nadzieję, że pomoże. Nadszedł Sylwester i przeżyłam szok - Maks całą strzelaninę przeleżał spokojnie na kanapie, oczywiście przy pozasłanianych oknach ale bez paniki i histerii. A na ostatnie siku wyszłam z psami po godzinie pierwszej jak już ucichło wię pierwszy raz po 10 latach horroru przeżyłam Sylwestra w spokoju.

Super mu się dom trafił.

Śliczna sunia, powinna szybko znaleźć domek.