limonka80

Też mi się wydaje że skoro wyniki są lepsze, to karma nie może być taka zła. Jest poprawa i dobre samopoczucie, a to najważniejsze.

Czako jak zwykle w biegu . Ale trzyma się blisko swojej dziewczyny Pikusi :-)) Zmartwiło mnie tylko trochę, że karma którą je Czako - RC hepatic jest podobno słabej jakości .... na wątku Pikusi wyczytałam. Co myślisz ? zmieniamy? Niezbyt się znam na karmach, swojemu staruszkowi od lat gotuję wg ścisłych wytycznych naszej pani doktor ....

Ile w tym spojrzeniu jest miłości .... A radości życia to od Pikusi mógłby się uczyć niejeden zdrowy człowiek ....

Trzymam kciuki by można było jutro zdjąc szwy. Krok bliżej wyjazdu .

Tak się cieszę że się odezwałaś i że jesteście w komplecie :-)) Amos wciąż mobilizuje siły i walczy - taką wolę życia mają tylko psy które czują, że mimo iż wymagają ogromnej opieki nie są ciężarem ale są kochane ichciane a ich odejście byłoby dla opiekunów ciosem . One to czują, i dlatego póki mogą nie odpuszczają. Zdjęcia Łatki na kocyku, z jabłkiem koło pyszczka - przecudne :-)) Ścisnęło mnie w gardle kiedy czytałam o pasji Łatki do jabłek - nasza dawno już nieżyjąca, prawie-owczarka Sammy też uwielbiała jabłka z naszego ogrodu, nie tyle się nimi bawić, ale po prostu je zbierać, kłaść koło siebie, a potem zjadać:-)) wróciły wspomnienia ..... Dla mnie też Łatka nie jest warzywem, jest Łatką która zachorowała i funkcjonuje inaczej, ale ważne jest właśnie to poczucie bezpieczeństwa które czuje, a które jej dajecie, właśnie to ciepło, te ręce które noszą, te głosy których nie rozpoznaje ale są bliskie i znajome ... tak pięknie to ujęłaś ..... Może tak to do mnie przemówiło, bo nasz Dżekuś też cierpi na demencję, nie taką jak Łatka, ale też często jest w swoim świecie, zawiesza się, w nocy bywa pobudzony, wręcz biega po domu, czasem nawet zdarza mu się ugryźć mnie czy męża bo nas nie poznaje ..... Ma jeszcze sporo chwil kiedy jest dawnym Dżekusiem - pogodnym, radosnym łobuzem którego wszędzie pełno, lubiącym się tulić i wpatrzonym w ludzi (głównie we mnie :-)) ale świadomość że tych chwil będzie wciąż mniej, i nic na to nie mogę poradzić jest taka przygnębiająca .... Ale dość smutku - żyjemy,, nasze psiaki wciąż są z nami, więc walczymy i cieszymy się z każdego wspólnego dnia :-)) P.S Z tego co napisałaś, mało brakowało a Łatka mogła mieszkać blisko mnie - też jestem ze Śląska Trzymajcie się, wszystkiego dobrego dla całego Waszego stada. Wysłalam Ci wiadomość :-))

Wiedziałam że nie wytrzymasz długo bez ratowania kolejnych psiaków. Jakby co, to wiesz - jakieś fanty się znajdą i jakimś groszem też się podzielę :-))

Szybkiego zdrowienia Kubusiu, trzymamy kciuki :-))

Ależ się cieszę że nasz Jaśminek szczęśliwy

Brawo Uszasty, powolutku do przodu :-))

Ojej, coś nam Agusia ostatnio podupadła na zdrowiu ....

Jak Maxio się uśmiecha :-)) Niewiele jest rzeczy piękniejszych od psiego uśmiechu :-))

Fuks wie że akita to nie jego kategoria wagowa, nie ma co pyskować :-))

Mądry piesek - ,,wolę popyskować zza płotu, nie dostanę łomotu'' :-))

Brawo, mój chłopak :-)) proszę ile może dobra opieka i wola życia

Chciałabym móc napisać coś, co sprawi że przestanie boleć, ale wiem że niestety żadne słowa tego nie sprawią, tylko czas ma taką moc. Moja Dolly umarła 7 lat temu, wciąż tęsknię jakby to było wczoraj, ale ból zniknął. Łzy już nie napływają ciągle do oczu, nie ściska mnie w gardle, nie czuję rozrywającego bólu w klatce piersiowej ani złości że musiała odejść. Kiedy o Niej myślę, czuję spokój i radość że była nasza, że miałam szczęście i nasze drogi się spotkały. Naszego Dżekiego adoptowaliśmy po niecałych dwóch miesiącach, kochamy go tak mocno, że bardziej się już chyba nie da, tak samo jak Dolly. Nie zadręczaj się myśleniem o tym, że teraz jest za wcześnie, ani o tym że potem będziesz żałować straconego czasu. Daj sobie go tyle ile potrzebujesz, czasem po stracie przyjaciela trzeba miesiąca, czasem trzech, a czasem roku. Niezależnie od tego ile czasu upłynie do decyzji o kolejnej adopcji, tyle widocznie miało upłynąć, tak miało być. Olenek był z Wami taki szczęśliwy, do samego końca, mimo choroby. A teraz znów jest zdrowy, i spokojny, mam nadzieję że niedługo będziesz mogła tą właśnie myślą się cieszyć..... Ściskam mocno i życzę dużo siły.

Fajnie się czyta że u Buni coraz lepiej, że się zaaklimatyzowała, dobrze się czuje i robi postępy. Dopiero dziś się przyjrzałam jakie ona ma ładne, brązowe oczy .....

Pewnie, gdyby doszło do jakiegokolwiek incydentu, to nawet gdyby agresorem był inny pies, wina i tak spadła by na naszą sunię ze wględu na jej historię. Nie znam się na kagańcach, ale gdybyś znalazła taki który uznasz za odpowiedni (i komfortowy dla suni) to zamów, a ja zapłacę, lub wyślij mi model, a ja zamówię jeśli wolisz.

Ja też mocno trzymam za dom dla Martiego.

O mamo, jak Maxio się śmieje :-)) Jaki to mądry pies, on już po pierwszym dniu wie ....

Jak dobrze widzieć że Maxiu bezpieczny. Nie martw się że jest osowiały, zobaczysz jak szybko zrozumie że nic lepszego nie mogło go spotkać. Jeszcze chwila i zobaczysz uśmiech na pyszczku :-)) A dom i miejsce przepiękne ....

Też myślałam o towarzyszu suni, który zostanie w schronisku. Żal mi go mocno, zmarnowana młodość, a starość zapowiada się jeszcze gorsza .... Co do suni, to mam nadzieję że wszystko będzie dobrze, ale tak czy inaczej ona już wygrała - już odlicza dni do nowego życia.

Ale się chłopak zdziwi jak zobaczy swoją nową chatę :-))

Nie dostałam ....

Ja też mam nadzieję ....

Wiadomo może jak dziś czuje się sunia ?