Mysia_ Posted January 3, 2007 Posted January 3, 2007 Witokret, dokładnie taki pies to skarb :loveu: Wesoła, kontaktowa :razz: Quote
Witokret Posted January 3, 2007 Posted January 3, 2007 Mysia_Zabrze napisał(a):Witokret, dokładnie taki pies to skarb :loveu: Wesoła, kontaktowa :razz: Nie rozumiem tylko dlaczego jeszcze nie ma po nia kolejki chetnych! :mad: Ludzie! obudzcie sie! Quote
paros Posted January 3, 2007 Posted January 3, 2007 Na kogo podać namiary w ogłoszeniach?? :roll: Quote
carolinascotties Posted January 4, 2007 Posted January 4, 2007 myślę, że do modliszki - ale dla pewności lepiej zapytać jej przez PW Quote
Justyna_wolontariat Posted January 4, 2007 Author Posted January 4, 2007 Jeżeli robicie ogłoszenia o koszi to mozecie podać namiary namnie, znam dobrze Koszi a w schronisku jestem prawie codziennie ;) Koszi tak sie rozbrykała ze zaczeła pilnowac terenu szczeka przy bramie jak ktos obcy sie zbliża, zauważyłam ze ona nie bardzo toleruje męrzczyzn, nie ma do nich zaufania obszczekuje ich juz z daleka jak podchodzą, niewiem czego to wynik:-( Ze wzgledy na bezpieczenstwo jej zeby nie uciekła no i wchodzacych ludzi (wielu boi sie obszczekujacego psa) Koszi zamieszkała na boksie. Quote
Justyna_wolontariat Posted January 5, 2007 Author Posted January 5, 2007 wskakuj na górę malutka tam cie nikt nie zobaczy. Quote
Ivory Posted January 5, 2007 Posted January 5, 2007 KOSZI nastał nowy rok i myślę że każdy kto czyta Twoją historię chciałby żebyś znalazła dom pełen radości, miłości, ciepła, wspaniałych spacerów i z pięknie pachnącymi smakołykami na codzień. Wskakuj więc na samą górę. I trzymamy za Ciebie kciuki, bo wyjatkowo smutna ta Twoja historia :shake: Pokazująca jak wstrętnym gatunkiem potrafią być ludzie... Quote
Mysia_ Posted January 8, 2007 Posted January 8, 2007 oj bidulko, szukaj domku na samej górze :p Quote
Ivory Posted January 10, 2007 Posted January 10, 2007 Koszi podnoszę Cie zebys znalazła prawdziwy domek Quote
Ivory Posted January 10, 2007 Posted January 10, 2007 Kopiuję historie Koszi,żeby przeczytali zainteresowani i dali jej dom. Historie z postu PIANKI: Nazywam się Koszi.... Przebywam teraz w schronisku w Rudzie Śląskiej. Moje życie ciągle ulega zmianie. Człowiek wciąż zawodzi. Proszę przeczytaj moją historie i pomóż mi, a ja na pewno ci się odwdzięczę. Dwa lata temu urodziłam się w ciepłym miejscu. Było dużo miłości. Gdy ja i moje rodzeństwo podrośliśmy zaczęli przychodzić obcy ludzie, zabierali po jednym piesku, aż w końcu zostałam ja sama. Moi właściciele czekali aż ktoś się zjawi i mnie w końcu zabierze. Niestety gdy skończyłam 6 miesięcy, znudziło im się czekanie. Wyrzucili mnie. Nie rozumiałam ich decyzji...tak bardzo się do nich przywiązałam.... Na dworze było tak zimno...naszczęście szybko znaleźli się ludzie, którym zrobiło się żal malutkiej, biednej kuleczki samej na dworze. Jednak pani, która mnie wzięła miała już pieska i małe mieszkanie. Trafiłam do jej sąsiadki. Nie było mi źle, spałam w łóżku, pani dużo mnie przytulała. Cieszyłam się z każdego jej powrotu, z każdego wspólnego spaceru, z każdej okazanej mi czułości. Później jednak zaczęły się kłopoty...przeżyłam u swojej pani ponad rok. Nigdy nie zapomnę tych wspaniałych chwil spędzonych z nią. Gdy tylko dostałam pierwszą cieczke, pani mnie nie upilnowała....zaszłam w ciąże. Właściwie to się cieszyłam...cieszyłam się, ze będę miała kim się opiekować...niestety....gdy tylko urodziłam, pani zabrała moje maleństwa i je utopiła. Przeżyłam prawdziwy wstrząs...dlaczego ona to zrobiła? Tak bardzo ich potrzebowałam. Ale pogodziłam się z decyzją mojej pani, w końcu bardzo jej ufałam. Ktoś namówił moja panią do mojej sterylizacji. Pani była niechętna, ale pod przymusem sąsiadów wysterylizowała mnie. Pani zaczęła poświęcać mi coraz mniej czasu, nigdy mnie nie zaszczepiła, co stało się przyczyną kolejnych problemów. Zachorowałam... Moje ciało z każdym dniem słabło. Starałam się pokazać pani, że wszystko mnie boli, ze jest mi źle. Ale ona stwierdziła, że jestem zdrowa. I zamiast przeznaczyć pieniądze na moje leczenie, kupiła sobie alkohol. Przyszedł dzień w którym nie potrafiłam już wstać o własnych siłach. Zostałam na początku lipca 2006roku wyniesiona na kocu przez sąsiadów pani. Tak bardzo się wtedy bałam, przeczuwałam, że dzieje się coś złego. Ludzie zabrali mnie do weterynarza, który jednoznacznie stwierdził: nerwowa odmiana nosówki. Potem zabrano mnie w dziwne miejsce, gdzie panuje smutek, żal, tęsknota, śmierć. To było schronisko. Jednak ludzie tutaj okazali się wspaniali. Rozpoczęła się walka o moje życie. Miałam nadzieje, że jak tylko dojdę do siebie to wrócę do mojej pani, która tak kocham... Długo walczyłam, weterynarz schroniskowy dawał mi tylko 5% szansy na przeżycie, jednak ja się nie poddawałam i dzielnie walczyłam. Czułam się coraz lepiej, ale ciągle słaniałam się na nogach. Pamiętam jak raz przyszła odwiedzić mnie moja własna pani. Ta się ucieszyłam gdy ją zobaczyłam. Chciałam wyjść z tej klatki i ją przytulić, ale ona poszła sobie. Chciałam za nią biegnąć, piszczałam, wołałam ja, bez skutku. To był ostatni raz kiedy ją widziałam. Kiedy cały czas ściągało mnie na prawą stronę i nie było widać poprawy zabrano mnie do kliniki. Weterynarz zmienił leki, po których śladu po chorobie nie było żadnego. Zaczęłam wychodzić na spacerki, które sprawiały mi dużo radości. Bo przecież ciągle siedziałam w klatce. Tak bardzo brakowało mi nie raz obecności człowieka..... Długo czekałam na to, aż w końcu ktoś mnie pokocha....Moja historia ukazała się w gazecie. Po paru dniach zainteresowała się mną pewna pani. To była moja wielka szansa. Pojechałam do niej pociągiem w październiku 2006 roku, trochę się denerwowałam, ale cieszyłam się, ze w końcu będę miała prawdziwy dom. Jak bardzo się wtedy myliłam... Było mi tam dobrze, wieczne ganianie po ogrodzie z psami, miska zawsze pełna, wiele miłości. Nie znałam podstawowych zasad w domu, bo wcześniejsza właścicielka mi ich nie przekazała. Wiele się tutaj nauczyłam. Zrozumiałam między innymi, ze w domku załatwiać swoich potrzeb nie wolno. Ciągle nie rozumiem dlaczego moje życie się tam skończyło...Po 2 miesiącach poszłam z panią na spacer. To był bardzo dziwny spacer. Poszliśmy w głośne miejsce jakim jest dworzec, pani oddała mnie komuś. Dlaczego? Czy każdy człowiek najpierw kocha a potem wyrzuca jak zepsutą zabawkę? Znów trafiłam do schroniska, gdzie szary mur skrywa za sobą rzędy boksów, ciasnych, zimnych i dusznych... Przez dziurę w daszku kapią krople wody ...zimno, smutno, ponuro. Zapytasz: czy to więzienie? Odpowiem tak... Więzienie dla tych niechcianych, codziennie porzucanych. Codziennie śnie o takim prawdziwym domku, który kiedyś był, o porannych pieszczotach, o własnej pani, która przecież kiedyś mówiła, że kocha, o wspólnych spacerach do lasu ... Proszę Cię pomóż mi. Obiecuje, że teraz już będę mocniej się starać, żeby nie zawieść.... __________________ Quote
zaba14 Posted January 10, 2007 Posted January 10, 2007 wstawiłam Koszi na allegro http://www.allegro.pl/show_item.php?item=156679575 Quote
Pianka Posted January 10, 2007 Posted January 10, 2007 zaba14 napisał(a):wstawiłam Koszi na allegro http://www.allegro.pl/show_item.php?item=156679575 Koszi jest przecież na allegro:evil_lol: Najwyżej będzie miała dwie aukcje:eviltong: Quote
Mysia_ Posted January 10, 2007 Posted January 10, 2007 no to teraz jest podwójnie na Allegro :cool3: podwójna szansa na domek :eviltong: Quote
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.