Jump to content
Dogomania

Tyśka)

Members
  • Posts

    35751
  • Joined

  • Days Won

    144

Everything posted by Tyśka)

  1. Wow, super extra! :) Coś czuję, że święty Franciszek macza w tym palce i wie, komu podesłać potrzebujące zwierzaki :)
  2. Zycie nie lubi próżni :((( kolejny w potrzebie.
  3. Balti <3 Cudownie, czekałam na jakieś wieści od Ciebie albo byłej Opiekunki Kubusia! <3333 Dziękuję, aż łzy mi same napływają do oczu... szczęśliwy! :) W końcu nie musi dzielić kolan z innymi uratowanymi kotami i staruszkami yorusiami i pudelkiem:)
  4. Przepyszne wieści :)
  5. Nie przepraszaj, dogomania to nie cały świat, poczekamy :) Też miałam zaproponować miskę spowalniającą... I małe porcje. W sumie małe porcje są lepsze niż jedna-dwie duże. ;)
  6. I ile dzieci mówią o rodzicach i domu rodzinnym :)) Jednak można spotkać też fajnych rodziców, wczoraj takich spotkałam i nie dowierzałam, że są tacy normalni (chociaż oni sami przyznali, że czują się jak kosmici jak patrzą na swoich znajomych). Aż miałam ochotę ich wycałować i prosić, aby zawsze byli tacy. A jestem introwertykiem, nie jestem wylewna :) Potem okazało się... są kociarzami :) I wszystko jasne.
  7. Elik, kobieto o wielkim sercu! :) Jesteś przewspaniała! Aż brak mi słów :) Cudownie, że uratowałaś kociaka i znalazłaś mu DT, BRAWA TY. Najlepiej by było maluchowi znaleźć mamkę, która też go nauczy podstaw. A jak nie mamkę to DT z mądrą kocicą (niekoniecznie z maluchami, ale taką która już wychowywała kociaki). Kocięta powinny być z mamą do 12tygodnia życia, pozbawione tego mogą mieć ogromne zaburzenia emocjonalne i zachowania. Jeden taki przypadek mam w domu :( Wszyscy podejrzewali problemy neurologiczne i tarczycowe, a on po prostu (jak się okazało) za krótko był z mamą, wzięty jako około 6tygodniowe kocię... (chociaż ciężko powiedzieć ile miał, jak przyjechał wydawało mi się, że ma maks 4tygodnie, a jak zaczął porządnie jeść to w tydzień tak się rozwinął, że zaczęłam obstawiać jakieś 5-6 - i tak obstawiamy mniej więcej z wetką). Niestety, brak lekcji z mamą nie da się odkręcić i żyję obecnie z kotem chorym z zachowania, taki koci autystyk. To naprawdę trudne życie. Gdyby moja babcia, którą kot najbardziej sobie ukochał, trafiła na obdukcję, na pewno by wróciła jako ofiara przemocy domowej... Kot kiedyś też i sobie wyrządzał krzywdę, teraz tylko nam, zwłaszcza tych, z którymi najbardziej jest zżyty. Dodatkowo nie miał w domu żadnego wsparcia w postaci dorosłego kota i do tej pory myśli, że jest psem... i mocno rozpacza jak Morus zniknie mu z oczu... Kotkę adoptowałam zdecydowanie za późno (kocur miał już ponad rok) i mimo, że sporo się od niej nauczył (widzę poprawę odkąd była u nas kotka), to i tak za mało, braki z dzieciństwa ciągle są. A kotce ciężko się żyło z autystycznym młodym kociakiem (bo koty późno dojrzewają, czytałam ostatnio o badaniach, gdzie stwierdzono, że koty niewychodzące zatrzymują się na etapie około 1,5-2letniego kociaka, czyli na wygłupach, ciężko im się ustatkować - badania ciekawe, ale nie umiem ich teraz odszukać). Myślę, że wiele problemów by nie było, gdyby kociak pozbawiony matki, trafiłby do domu od razu z dorosłą, zrównoważoną kocicą. Ona też mogłaby wiele zachowań mu pokazać, mimo że nie byłaby biologicznie jego matką ani nawet mamką. Aaa, i na przyszłość: dobrze mieć w domu "na zaś" kocie albo chociaż kozie mleko. Kotom nie podajemy krowiego mleka! :(
  8. Mała zapowiada się na sporego psa ;) Trzymam kciuki za domek.
  9. Dzień dobry, Ciocie :) Elisabeto, jaki Ty masz śliczny banerek :) Twój pomysł wstawiania w podpisie samych zdjęć bardzo mi się podoba. Może dzięki temu, że wędrujesz po różnych wątkach, jakiś dogomaniak wypatrzy Mimi. Tak czytam ciągle o problemach Mimi i uśmiecham się pod nosem, bo od razu mam w głowie opis Mimi "anorketyczka, z utraconym głosem" i obawą, że nigdy nie będzie nam dane usłyszeć jej głosiku. Ha, aż chciałoby się zaprowadzić Mimi do naszej ukochanej, zatroskanej losem suni Pani wet, niech usłyszy z kim ma do czynienia :) Mimi to jednak twardzielka. Piszę tutaj ciągle o Czesiu, przepraszam ale chyba są dość podobni z Mimi... i pamiętam, że wszyscy goście byli właśnie groźnie oszczekiwani, pan pies najeżony, atakujący. I szczekanie nie mijało nigdy, trwało do momentu aż nie opuścili domu... Mnie też oszczekiwał groźnie, mimo że opiekowałam się nim jak był jeszcze oseskiem, a potem miał 4tygodnie... no bał się panicznie. A nie daj Boże na niego spojrzeć, nawiewał aż się kurzyło. Zaraz wracał z większym jazgotem i potrafił na odległość, ale jednak - okrążać obcego, z pakietem wszystkich zębów. Sukcesem było to jak po paru godzinach siedzenia jak słup soli, ignorowania psa, ze zwisającymi rękami, pan pies podszedł do mnie i powąchał, a potem mniej spięty przynosił piłeczki ukochanej pani, ja siedziałam obok niej. Obie wtedy się popłakałyśmy. Jego właścicielka długo walczyła z tymi strachami i paniką i cuda na kiju wyczyniała... bezskutecznie. W panice potrafił nie tylko robić sii, ale i kupskać... Piszę w czasie przeszłym, bo od paru miesięcy jest nagła przemiana w tym miejscu. Okazało się, że u niego zadziałało(mówiąc w skrócie) zaprzestanie obchodzenie się jak z jajkiem. ;) Co prawda, teraz zmagają się z innymi strachami, napadami paniki (u niego bardzo często napad paniki przeradza się w agresję), ale działają. I mam nadzieję, że i u Mimi tak będzie - że uda się znaleźć do niej kluczyk i powoli odgruzowywać ją z różnych niepokojów, strachów, lęków. I też marzy mi się dogomaniacki dom.
  10. Niezmiennie zachwycający! <3
  11. Ciężka tak, jak i z moją Mimi :( eh, niektóre psiaki muszą mieć mocno pod górkę. Jednak cuda się zdarzają, wierzmy że i ten cud dotknie Tigrę.
  12. Ja jednak wiem od znajomych, którzy przerabiali temat wyrabiania paszportów, że weci niechętnie robią wyjątki od reguły i tak czy tak trzeba szczepienia powtórzyć i odczekać kwarantannę 21dni... mimo dobrej znajomości z weterynarzem. Bardzo dobrze, że Sara Sara czuwasz, czekajmy na odpowiedź Anuli/Bogusik nt ustaleń szafirki z wetem... mam nadzieję, że nie będzie problemów, ale jednak dopytać trzeba. A domek dla Semika brzmi jak sen, aż nie chce się wierzyć :) Cudownie. KCIUKI zaciskam!
  13. Powodzenia, słodziaczku :)) Trafiło Ci się rajsko na Ziemi :)
  14. Chciałabym mieć taką wiedzę kulinarno-ziołowo-żywnościową jak Ty, jaguska. Ja jedynie podstawowe dania zrobię, a i to nie jest to jakakolwiek rozkosz dla podniebienia, zero talentu... Poczytam koniecznie, może się chociaż dokształcę :). Bardzo niepokoi mnie zachowanie Mimi, przecież takie oszczekiwanie nie jest dla nikogo czymś fajnym, wyobrażam sobie jakie to musi być męczące dla Was :( Czesio podzikuskowy też ostatnio wariuje z zachowaniem, zaczął gryźć wszystkich po 2latach życia, robi to nerwowo i na wszystko, żadne metody u niego nie działają, moje pomysły na przeciwdziałanie i przyczynę takiego zachowania się wyczerpały. Tak, jakby coś z jego główką było nie tak - to, że był histeryczny jak Lika, było wiadome od dawna, ale teraz to już w ogóle przechodzi sam siebie. Teraz właściciele lecą zrobić mu szczegółowe badania, może to wina faktycznie czegoś w organizmie, a nie psychiki... Bardzo trudno jest żyć z psiątkami, które mają nie wiadomo co w genach, do tego słaby start w życiu. Bardzo kocham naszą rudą lisiczkę i boli mnie, że na razie nikt na jej miarę szyty nie dzwoni. Dzwonią panowie, rodziny z małymi dziećmi itd.... Z drugiej strony Mimi u anecik chyba nie oszczekiwała? Chyba była dość grzeczna? Czy już mi się plącze?
  15. Właśnie to chciałam napisać - ważne, że się nie poddają :) Psy często miewają problem ze schodami. Mój niby za szczeniaka śmigał u nas po schodach (przez pierwszy miesiąc), a potem zaprzestał (bo go jednak znosiliśmy i wnosiliśmy, doczytaliśmy że to niezdrowe dla stawów)... a z czasem wyniósł się z piętra na parter i na piętro ma zakaz (bo tam był królik, teraz szynszyla i zwierzyniec psio-koci urzęduje na parterze). I teraz, po paru latach nagle ma cofkę ze schodami. Jeżeli idziemy gdzieś, gdzie są schody, muszę go zachęcać do wchodzenia, każdy kolejny schodek to zdziwienie na psim pysku i ogromna niepewność, schodek po schodku jakoś powoli udaje się wejść zachęcony smaczkami i słowem, ale zejść sam nie zejdzie dalej niż 2 schodki. Ostatnio zapędził się za naszym kotem na piętro (bo kocur czasem czmychnie nam między nogami i leci jak na złamanie karku prosto do szynszyli...) i później Morusek miał ogromny wytrzeszcz oczu, gdy trzeba było zejść. Siadł i za nic nie zszedł. Tato musiał klocka znosić. Przypominam, że to pies, który znał schody od maleńkości, a co tu dopiero wymagać od psa, który być może nigdy schodów nie znał ;) Faktycznie smaczki pomagają. Nagradzać sowicie za każdy pokonany schodek. Z czasem problem powinien zniknąć.
  16. Pasztet działa cuda :) Trzymam kciuki!
  17. Dobrze, że jego pańcia była obok :)) Jak fajnie, że Cię ma! Głaski dla Gucia i pozdrowienia dla Opiekunów Gucia.
  18. Mądrala! <3 Ale to trochę zniesławienie imienia swoich przodków - terierów, hihi :))
  19. Też jestem za tym, aby ciąć wszystko od razu :( Co doradzają weci?
  20. Widać, że Kodiś pokochał Pana (i z tego co opisujesz to z wzajemnością), skoro szuka oparcia w Panu ;) I no proszę, taki "zwyczajny kundelek" może jednak być dumą Pana :) Oby więcej takich domków jak Rodzina Kodisia... dla takich zwykłych, czarnych psów. Ja tak sobie pomyślałam... że może to właśnie tak miało być: Kodiś musiał znaleźć dom, aby ten domek zaczął zwracać uwagę na bezodmniaki i aby było miejsce po Kodisiu na innego psiaczka... a więc... jeżeli uda się złapać psiaczka z ulicy to może byłaby możliwość, aby trafił do hoteliku na miejsce Kodisia?
  21. Ależ nie dlatego ;) Wstawiłaś link do swojego profilu, a nie do ogłoszenia. Do Twojego profilu nie mamy dostępu, bo nie znamy hasła :)) kliknij na ogłoszenie w swoim profilu "moje ogłoszenia" i skopiuj bezpośrednio link do ogłoszenia.
×
×
  • Create New...