Jaaga

Na stronie schroniska Mariny na jednym z filmików wypatrzyłam ślicznego psiaka mixa wilczakowatego z zółtymi wilczymi oczami. Poprosiłam o więcej info, bo co się widzi, to nie da się odzobaczyć i zastanawiałam się na wzięciem go na DT. Oczywiście swoim niezawodnym instynktem wyszykiwania nieszczęść, mimowolnie trafiłam na niesamowicie smutną historię. Baryton został znaleziony pod drzewem, w śniegu, cały w pociskach, skatowany. Z urazem głowy, objawami neurologicznymi, rozwalonym udem, przemieszczoną kością biodrową. Wtedy nie dawano mu duzych szans na wylizanie się z tego. Dziś, po dwóch latach psiak chodzi samodzielnie. W przeciwieństwie do Lindy, jest ufny, zrównoważony, mimo tego, co zrobił mu człowiek. Dostałam kolejny film. W środku jest pewnie sporo do naprawy. Nie wierzę, że tak przemieszczona, jak u Lindy i ocierająca tam, gdzie nie powinna kość, jemu nie sprawia bólu. Chodzi samodzielnie, ale sztywno. Nie wiem też, czy pociski zostały usunięte, czy są w nim nadal. No i najważniejsze, że zupełnie nie wiem, co robić. zakładałam ewentualne nadprogramowe wzięcie mocno adopcyjnego psiaka, a tu kolejne nieszczęście. Nie mam pomysłu. Ogłosiłam go na grupie wilczakowej adopcyjnej, gdzie zostałam całkiem wyśmiana. Panie siadły na mnie, że z wilczakiem łączy go tylko to, że ma 4 łapy i ogon. Było mi po ludzku przykro, bo chciałammu pomóc. Jesli na grupie yorkowej wstawiam psa w typie 8 kg, z klapniętymi uszami, to nikt nie wyśmiewa, bo wzorcowy ma 2,5 kg. Tylko, co się dziwić, skoro kiedy ogłaszałam tam zamojską "prawdziwą" wilczaczkę, to adopcja nie doszła do skutku, bo... miała krótki ogon. I jeszcze pan miał pretensje, że miałby zapłacić za transport on, a nie fundacja. Na moim profilu jest filmik z Barytonem. Gdyby ktoś miał jakiś pomysł na niego.

Napisz proszę w ogłoszeniu, że prosisz o kontakt wyłacznie tel., bo dajesz ogłoszenie grzecznościowo. Jesli ktoś nie przeczyta treści i będzie pisac nadal, to żadna strata, jak małym odpadnie taki dom. Żal mi Basi, bo naprawdę trudno, żeby na każde bzdurne zapytanie o kazdego psa odpisywała tylko dlatego, że komuś żal kasy na telefon, gdzie odpowiedzi dostałby w pół minuty. Ew. może zamieść fotkę Bajki w ogłoszeniu? Mamusia wygląda całkiem inaczej niż suczki. Nie rozumiem ludzi, którzy przy kundelkach oczekują, że szczeniaki bedą jak matka. To jest taka pula genów, ze każdy maluch w miocie może byc inny. Dziś ludzie zażyczyli oglądać sobie Martę przy odbiorze Iryska. Marta wygląda chartowato, na wyjątkowo długich szczupłych łapach, a Irysek jest długowłosy, jamnikowaty, na nieproporcjonalnie wręcz krótkich, grubych łapach. wyglądem nic ich nie łączy, geny wyszły całkiem inne.

Zastanawiałam się dla kogo ta wizyta. Trzymam kciuki.

Nasz Ryjek sarenka ;) Długość jej łap jest imponująca.Zdjęcie śliczne

Dla Oskarka nadzieją są tylko dobre, kolorowe, przyciągające uwagę zdjecia. Nie czarujmy się, dla nas może być słodki, ale na przecietnej osoby jest kwintesencją kundelka. Taki niezauważalny. Zdjecia robione telefonem byle jak, nie dadzą mu żadnej szansy na lepsze życie.

Wysłałam Marcie przed chwilą nowe zdjecia. Takie zwykłe, ale chyba lepiej zwykłe, a wyluzowane. Dziękuję bardzo za kciuki, mam nadzieję, że najgorsze za nami. Udało mi się wygrać z sepsą, wczoraj była tragedia. Co godz dawałam kroplówkę, co 4 godz lek przeciw wybroczynom w narządach. Półtorej doby wyjęte z życiorysu. Dziś płuca i serce zaczęły normalnie pracować. to dorosły pies, ale wazący trochę ponad kg. Przy takiej wadze walka jest straszna.

Nie dałam rady ogłosić białego pieska z guzem na dziąsle. Może ktoś inny pomoże mu szybciutko z ogłoszeniami? Od sylwestra walczę o swojego ukochanego Beniusia.

Obiecałam, ale dziś też raczej nie zrobię. Mam chorego Beniusia, tego mojego malenkiego maltusia. Cały czas jestem przy nim. Jesli dziś będzie poprawa, to jutro powinnam dać radę.

Tak, z Lindą. Ona bardzo lubi towarzystwo takich małych biegaczy, zasuwa za nimi i razem bawią się. Szczeniaki też ją lubią.

Pytałam wcześniej Basi i nic się dla niego nie znalazło. Jutro go poogłaszam.

Też myślę podobnie, ale gdyby mieli się psa pozbyć w jakiś inny sposób, bo już go nie chcą, a kasy na hotel pewno nie będą chcieli wydawać, to lepiej nie ryzykować. Ludzie najpierw słodzą, a potem są do wszystkiego zdolni. Gdyby byli odpowiedzialni, to daliby Basi znać, że jest trudna sytuacja i trzeba WSPÓLNIE rozglądnąć się za nowym domem, wykazaliby się sami zaangażowaniem. Widzisz Elu, jak miało niby być. Może jego problem więc to tylko wymówka? Szkoda, bo teraz pies ma wrócić z łatką trudnego do adopcji. Lęk separacyjny, jazgotanie, niszczenie to chyba po agresji druga przyczyna przez którą ludzie psa nie adoptują.

Ala to ta ciemniejsza, z jasnymi oczami. Jest większa trochę od siostry, masywniejsza i kiedy coś ją niepokoi trochę histeryczna. Normalnie bardziej żywiołowa, trudno za nią nadążyć czy utrzymać w bezruchu. Ola jest spokojniejsza, bardziej zrównoważona. Obie są szybkie, wszędzie ich pełno, nie boją się innych psów, otwarte do ludzi. Nie są głośne, bardzo ciekawe świata. Może na Gliwice? Myślę, że lepiej razem tylko w tekście zaznaczyć, która jest którą. Masz tel. do ewu? Podam na priv

Weszłam na schroniskowy profil na FB i serce mi pękło. Zobaczyłam, że nadal czeka na ratunek szorstkowłosa, szara, starsza sunia i ta cudna, delikatna wilczaczka, która dla miłośników rasy była za mało rasowa przez krótki ogon.

Zazwyczaj to całkiem rozwiązuje problem. Moi klienci mieli takie sytuacje, gdzie behawioryści nie pomagali, a drugi pies jak za pomocą magicznej różdżki likwidował od razu problem. Akurat u małych psów wiele osób w ostatnich latach decyduje się na "braciszka " lub "siostrzyczkę" dla swojego psa, ale wiem, że z większymi psami czy kundelkami jest trudniej. Czasem jednak nawet obecność kota pomaga. Również myslę, jak Anula, że takie przerzucanie go teraz gorzej wpłynie na jego psychikę i najlepiej gdyby jego dotychczasowi opiekunowie zdecydowali się trzymać go do czasu znalezienia nowego domu. Dziękuję Elu, maluszki już są na swoim wątku.

Super, dziękuję. Gdzie mam jutro wysłać to wszystko? Na ich wątku już są fotki.

Marysia R., dzięki wielkie za wstawienie fotek. Czy ktoś pomoże z ogłaszaniem?

Tu zagląda wiecej osób, więc zapytam także. Czy ktoś mógłby wstawić na dogo zdjecia szczeniaków Bajki? Wysłałabym je mailem. I prosiłabym o pomoc w ich ogłaszaniu.

Halo, halo, czy komuś moge przesłać zdjęcia, żeby tu wstawić? Czy mogę prosić o pomoc w ogłaszaniu?

Właśnie robię zdjęcia dziewczynek do ogłoszeń. Czy mogę komus wysłac na maila, żeby tu wstawił? Dziewczyny rosną w oczach. Wkrótce powinny byc drugi raz zaszczepione.

Wyjeżdża w niedzielę.

Tofik to mix yorka, a one to zazwyczaj psy jednego właściciela, którego sobie same wybierają. Tak zresztą stałam się posiadaczką pierwszej yorki, która mnie sobie sama wybrała. Opiekowałam się miotem, a ona za mną ogłupiała i stałyśmy się nierozłączne na 16 lat. Resztę domowników często traktują co najwyżej na równi z sobą, jeśli nie niżej. Tą jedną osobę kochają całkowicie, resztę mogą olewać. Często jest tak, że nie słuchają poleceń pozostałych domowników. Od ponad 20 lat zajmuję się hodowlą tej rasy. Do tego je strzygę. Wiele się nasłuchałam. Są psy, które nie dają się dotkąć w domu, gryzą a na stole groomerskim są grzeczniutkie i wszystko mozna zrobić. Są takie, które nie pozwalają się gościom ruszyć w domu. Koleżanka miała sunię, którą musiała zamykac w łazience, żeby goście mogli poruszyć choćby nogą czy machać rękami, nie mówiąc o wyjściu z mieszkania. Bardzo przypominała mi Tofika. Kolezankę bardzo kochała, jednak np przy strzyżeniu lub obcinaniu pazurów nie było zmiłuj się, i tak ugryzłaby ją. Jesli atakowała to zajadle, szarpała, nie puszczała. Zazwyczaj takie rózne zachowania były u yorków bez rodowodu, takich przerośniętych w typie Tofika. Bylibyście zdziwieni, ile rodzin żyje latami z takimi zachowaniami psów, pod ich dyktando. Ja z yorkami nie miałam raczej nigdy problemów, ale to jednak inne geny niż u tzw"jorków". To lata hodowli, dopuszczania do rozrodu zrównowazonych osobników. Dla mnie to super psy, są inteligentne, więc szybko też łapią złe nawyki, jeśli się na nie pozwala. Już szczeniaki długo testują, na ile mogą sobie pozwolić. Za to dobrze prowadzone są miłe i przyjacielskie. Problemem w nowych domach jest często to, że ludzie pozwalają szczeniakom na wszystko i niczego nie wymagają, bo to taki słodziak i jeszcze przyjdzie czas na naukę. A potem mają terrorystę w domu na lata. To co u duzych ras szybko korygowaliby, to u maluchów lekceważą. Oczywiście, nie piszę tego, że tak jest z Toffikiem, tylko chciałam trochę przybliżyć rasę, w której jest typie. No i jeszcze jest kwestia tego, że yorki całkowicie inaczej moga się zachowywać po stracie swojego człowieka. Tofik przeszedł tyle zmian i domów, że to pewnie też ma duży wpływ na jego postrzeganie świata.

Lubię takie adopcje, nie dosć, że dom bez zastrzeżeń, to znalazł się błyskawicznie.

Basiu, wiesz że zapomniałam ostatnio dać Andrzejowi, jak był u mamy. Jak coś, to jest oczywiście u mnie w lodówce. Jeśli znowu pojedziemy, to mam nadzieję nie zapomnieć.

Chyba pozjadali mózgi wcześniej. W ogłoszeniach piszę, że kontakt wyłacznie (dużymi literami) telefoniczny do opiekuna danego psa, bo ogłaszam je grzecznościowo i nic o nich nie wiem, a oni stale piszą. Co dzień dostaję wiadomości z olx. Nie odpisuję, bo jesli ktoś nie potrafi nawet przeczytać ze zrozumieniem krótkiego tekstu, to szkoda psa dla idioty. treść jest zazwyczaj taka, jak piszesz: wezmę tego psa, kiedy można go dowieźć, dziecko chce. Powiedziałam już chyba Basi z dziesięć razy, że ją podziwiam za wytrzymałosć.

Basia ma zainteresowanych, ale pośredniczyłaby w adopcji i sprawdziła dom. Wiem, że inne sunie ze schroniska też w ten sposób znalazły domy, w tym niepozorna starsza Klara, moja ulubienica, którą ogłaszałam. Ja też w ogłoszeniu piszę, że pies znajduje się w jednym ze śląskich schronisk i tyle.