Radek

I ja zacisnę kciuki za pozytywny wynik wizyty.

Dziś będzie oficjalna (i poważna) skarga na pewnego małego, długiego psa;) Jak pewnie wiecie, mała mordka wykazuje niezdrowe zainteresowanie sznurówkami. To zagrożenie udało się wyeliminować poprzez chowanie obuwia do szafki. W sumie wyszło na dobre, bo mamy w przedpokoju porządek prawie że wzorowy:) Na początku pobytu u nas Gajulcowi zdarzało się też odgryźć guziki w ubraniach i wygryźć suwak w nieopatrznie zostawionych na krześle spodniach. Od jakiegoś czasu takie pomysły przestały przychodzić do psiej główki (niezbyt dużej;) i, niestety, utraciliśmy czujność. Wczoraj rano zostało na krześle nowe ubranie Asi (jeszcze z metką!). Po powrocie z pracy zobaczyłem, że ubranie leży na podłodze z wygryzionym (a jakże) suwakiem. Jak podniosłem ubranie, miałem wrażenie, że Gajulec zapadnie się pod ziemię. Widać było, że wie iż sobie nagrabiła. Nawet do wieczora była grzeczniejsza niż zwykle:)

Nie wiem, po co niektórym pies:(

To trudna decyzja i każdy powinien ją podjąć po zastanowieniu. Posłuchać głosu serca. Mi po odejściu Norci było bardzo źle (zresztą odbiło się to na moim zdrowiu). Nie wiedziałem, czy w naszym domu powinny się pojawić cztery łapy, zastanawiałem się czy nie przeszkadzałoby to Norci. Myślałem i myślałem, wreszcie doszedłem do wniosku, że Norcia kochała wszystkie psiaki, więc nie powinna mieć nic przeciwko. I tak po równo 2 miesiącach w naszym domu pojawiła się Saruśka (zresztą z Dogo). Pokochałem ją od pierwszej chwili. Po odejściu Saruśki minęło mniej niż 2 miesiące i teraz jest z nami mała mordka. Dalej kocham Noraska i Saruśkę. Podobnie jak małą mordkę. Każdego psiaka kocham inaczej i każdego równie mocno. Każda moja przyjaciółka ma swoje miejsce w sercu już na zawsze. Bałbym się dać dom tymczasowy. Przy moim podejściu ciężko byłoby mi się rozstać z łapami, a warunków na zwierzyniec nie mam.

Śliczny jest w nowej fryzurze:)

Myślę, że wszyscy chętnie popatrzą:)

Jak mały wie, do czego służy kanapa to wszystko jest na dobrej drodze:)

To teraz z małego jest pies-lampa:)

Serce się raduje, gdy widać rosnącą sumę wpłat i to, że na końcu rozliczenia jest na plusie.

Psy czują bardzo dużo i na pewno psiak próbuje pomóc, wie że jesteś smutna, cierpisz. Z czasem będzie Ci łatwiej, pewnie będziesz oglądać zdjęcia i się uśmiechać. Chociaż będą i takie dni, że łzy będą ciekły po policzku. Mi pomagają takie rozmowy jak tu, wiem wtedy, że nie tylko ja mam takie odczucia w związku ze stratą przyjaciółek.

Ciekawe, czy maluch jest już łysolem;)

W sumie racja:) Trzeba mieć nadzieję, że choć trochę im przejdzie.

Aż trudno uwierzyć w takie wiadomości:)

Moje pożegnane przyjaciółki śniły mi się tylko kilka razy, nawet teraz jak sobie przypominam te sny to oczy robią się mokre. Ale mimo wszystko cieszę się, że i Norcia i Saruśka przyszły do mnie w snach. Z psiaków, które odeszły śniła mi się też kochana Helgunia i Brutus. Trochę czasu już minęło od tych snów. Chciałbym żeby moje owczarkowe mordki przyśniły mi się raz jeszcze.

Bardzo smutne jest, że człowiek potrafi latać w kosmos, tworzy coraz to nowe wynalazki, produkuje coraz nowocześniejsze środki zagłady, a nie potrafi zbyt wiele poradzić na choroby nowotworowe. Czasem mam wrażenie, że wciąż błądzimy po omacku.

Jak zwykle miło popatrzeć na pyszczydło Tyczuni:)

W takim razie nasza mała mordka jest bardzo dobrze zauważalna:)

Czy wszystkie małe mordki muszą być szczekliwe;)

Ojejku, pierwszy raz coś takiego widzę. Całe życie człowiek się uczy;)

Bardzo dziękuję za wieści od Tyczuni. To jeden z tych psiaków, które zapadły mi w serce. Cieszę się, że Tyczunia jest pod dobrą opieką i wszystko jest w porządku. Na starość rady nie ma, ale można zadbać żeby ta starość była jak najlepsza i tak jest w przypadku Tyczuni.

Skąd ja to znam;)

Paulinko, nie potrafię Cię pocieszyć:( Nie da się pożegnanej przyjaciółki zapomnieć, nie da się wymazać tego, co jest w pamięci. Na pewno zrobiłaś wszystko, co było możliwe i na pewno Sarunia wie o tym. Z każdą stratą nasze życie staje się inne, ale z czasem wspomnienia bolą mniej, a nawet czasem pomagają przetrwać cięższe chwile.

Szajbus, wierzę w to, że kiedyś spotkam pożegnane psiska. Nie tylko Norcię i Saruśkę, ale też Helgunię, Brutusa, Sabę, Dogiego...

Jaka to jest metoda "na kocyk"?

O tym nie pomyślałem:)