limonka80

Dziękuję, tak bardzo tęsknię za moim Dżekusiem...

Dziękuję, znam ten wiersz, jest piękny, ale we mnie wywołuje tylko płacz ...

Pieniądze po Michu dla Nuukusi są już na moim koncie - 500 zł Bardzo, bardzo dziękuję

Dopiero przeczytałam - tak bardzo mi przykro ... Marta, tak pięknie napisałaś o Luizce, o Jej odejściu, o rozpaczy i pustce która zostaje ... To prawda, zawsze jest a wcześnie, nasze serce zawsze pęka z żalu, kiedy ich serduszka przestają bić . Trzymajcie się, na tyle na ile to możliwe ...

Przelałam 03.02. opłatę za pobyt Loli w styczniu w DT. Środki na ten cel otrzymałam od Figuni, która utrzymuje małą. Bardzo, bardzo dziękuję

Nie zapominamy, ale to nie to samo. Tak bardzo chciałabym Go pogłaskać, dotknąć, choć spojrzeć na Niego ...

Ja na razie czuję tylko rozpacz. Wydaje mi się, że wszędzie Go widzę, ale po chwili dociera do mnie że to tylko złudzenie ...

Mam nadzieję, bo tak strasznie bez Niego ...

Ludeczki wybaczają

Mazowszanka13 + 20 zł za I;II Malti + 30 zł Iwona z Sosnowca + 30 zł Tianku + 10 zł Elficzkowa + 30 zł Czetka + 300 zł za I-VI Nesiowata + 10 zł Mruczka + 50 zł hotelowanie + karma za I - 342,48 zł stan konta na 13.02.2023r. : + 712,72 zł

Bardzo dziękuję Jo37 za wpłatę dla Weny na konto ZEA

Wena dostała wsparcie od : Mazowszanki Malti Iwony z Sosnowca Elficzkowej Tianku Czetki Nesiowatej Mruczki Bardzo dziękuję

Zwróciłam za hotelowanie Weny ( paragon nr 000110) + karma i odrobaczanie - 342,48 zł.

Bardzo dziękuję za pomoc

Szymonek dostał wsparcie od : Keyuty Pani Anny G-R MGOG Feryenne Aldrumki Mari23 Agat21 Nesiowatej Elik Pani Irenka z Katowic Bardzo z Szymciem dziękujemy

Zwróciłam za karmę, odrobaczenie i wyróżnienie ogłoszenia - 83,88 zł.

Bardzo dziękuję za pomoc Szymusiowi

Wciąż do mnie nie dociera, wszędzie widzę mojego Dżekusia, Jego roześmiany pyszczek i łobuzerskie spojrzenie, i wydaje mi się zaraz przybiegnie mnie witać z tą swoją zaraźliwą radością ... Taki był - radosny psi chłopiec, który mimo wieku i złych rzeczy których wcześniej doświadczył, zaufał jeszcze raz, pokochał swoich ludzi całym swoim psim sercem i cieszył się każdym dniem. Miał ogromną wolę życia która sprawiała, że mimo iż wiele razy był już na granicy Tęczowego Mostu, zawracał by być jeszcze z nami, by być ze mną ... Jednak nie tym razem. Choć walczyliśmy i kurczowo trzymałam się nadziei, to w pewnym momencie stało się jasne, że kolejne dni nie przyniosą cudu, a w miejsce radości życia pojawi się tylko niepotrzebne cierpienie ... I wtedy walka straciła sens. Dżekuś odszedł wśród ludzi których kochał i którzy Go kochali. Zasnął na swoim łóżku, na którym tak się lubił tarzać po przebudzeniu, na którym jadaliśmy w weekend śniadania. Na tym łóżku, wraz z Jego ostatnim oddechem skończyła się nasz wspólna droga, dalej poszedł już sam ...

Ostatnie dziesięć dni przed odejściem Dżekusia to dni radości przeplatanej z rozpaczą i świadomością że zbliża się to co nieuniknione. Radości z każdej najdrobniejszej oznaki oznaki mogącej zwiastować poprawę stanu zdrowia i nadziei, że jeszcze raz się uda. A za chwilę rozpaczy, kiedy do głosu dochodziła myśl przed którą się broniłam - że Go tracimy. Ostatnie dni to czas jeżdżenia do kliniki, prób leczenia - ale jak leczyć starość ? - zastrzyków, kroplówek, masaży, ale też czas spędzania wspólnie 24 godzin na dobę, czas całonocnego czuwania, przytulania, zapewniania że wszystko będzie dobrze, ale też głaskania w ciszy i patrzenia na siebie. Ostatnie 10 dni, to czas bycia razem, cały czas blisko, bez przerwy, jak to możliwe, że to wciąż za mało ? Dżekuś tak bardzo chciał być ciągle blisko, nawet - a może zwłaszcza przez te ostatnie dni - kiedy tracił równowagę i orientację - a gdy choć na chwilę znikałam mu z oczu, szedł za mną, a gdy nie potrafił wstać wołał mnie cichym poszczekiwaniem. A teraz Go nie ma, i wiem już, że nigdy nie pokocham żadnego psa tak jak Dżekusia, to była moja Psia Bratnia Dusza.

Bardzo Wam dziękuję, że przyszłyście pożegnać mojego Dżekunia. Dziękuję za słowa pocieszenia i za wsparcie ...

Bardzo Wam dziękuję, że przyszłyście pożegnać mojego Dżekunia. Dziękuję za słowa pocieszenia i za wsparcie ...

Nie ma już naszego Dżekusia. Ponad tydzień walczyliśmy, a ja rozpaczliwie trzymałam się nadziei, że i tym razem się uda, Dżekuś tyle razy umykał przed śmiercią ... Niestety, w pewnym momencie stało sie jasne, że tym razem cud się nie zdarzy. Dżekcio odszedł, a ja wszędzie widzę Jego uśmiechnięty pyszczek. Tuliłam Jego bezwładne ciałko, a wciąż do mnie nie dociera, że nie ma już mojego Dżekunia.

Bardzo smutna wiadomość. Krótkie było Jego szczęście, ale ważne że było. Żegnaj Pongusiu.

Od tygodnia znów walczymy o życie Dżekusia ... Nie jest dobrze, ale ja wciąż mam nadzieję...

Ja zawsze mam nadzieję ... czasem wbrew wszystkiemu, ale mam, i często okazuje się, że było warto ją mieć bo dzieją się cuda - tak jak u mojego Dżekusia Bardzo Wam życzę żeby Luizka dostała jeszcze trochę dobrego czasu ...