limonka80

A ja go brałam z a gentlemana - że nieważne czy panna ładna czy brzydka on zawsze szarmancki, a tu takie rozczarowanie..... A swoją drogą, to Makary ma szczęście, że za to ugryzienie sunia mu chudego tyłka nie poszarpała :-)) ona większa od niego..... Na ostatnim zdjęciu sunia ma mocno zdegustowaną minę, jakby chciała powiedzieć - "widzieliście jaki cham ?"

.

Trzymam kciuki za bezpieczny dojazd Miłka do domu :-))

A to Makary zaskoczył :-// Mam nadzieję że po prostu się czegoś przestraszył i odruchowo-jednorazowo złapał .... A sunia taka fajna...

To czekamy na dobre wieści :-))

Drugi hit sezonu :-)) Bravo Krecik.

Ta wiadomość to hit sezonu, dawaj takie off topic codziennie !!! Długich lat w nowym domu Rudi :-))

Ale palnęłam, nie wiedziałam że Flapi to dziewczyna, mam nadzieję że się na mnie nie obrazi :-))

Nie ma takich słów które złagodzą rozdzierający ból i tęsknotę po odejściu Psa, Naszego Psa. Nie zadręczaj się myślą że coś zrobiłaś źle, ja myślę że ktoś kto tak kocha, zrobił wszystko co było możliwe. Ptysia to czuła, całym serduszkiem i oddawała miłość którą dostawała. Na pewno nie jest samotna, jest już spokojna i Tobie też życzę choć odrobinę spokoju ducha i ukojenia.

Rozkręci nam się chłopak, to w miarę młody, zdrowy psiak, ma czas :-)) Wycofanie czy lękliwość podopiecznego martwi, ale przynajmniej jest nadzieja, psiak ma szansę, gorzej gdy problemem jest zdrowie.... wciąż nie mogę przeboleć Dunia....

Piękny wątek, piękna historia.... tyle tu miłości, czytając aż robi się ciepło na sercu. Kolejnych szczęśliwych lat Wam życzę :-))

Swietne wieści, powoli , ale do przodu :-))

Ale fajna ta malutka, imię też bardzo ładne..... Brykaj Ivi :-))

Widzę że Pongo to lovelas - trzy zdjęcia i na wszystkich podrywa biszkoptową sunię, i przy niej wyglada jakby miał dłuższe łapy, chyba się wyciąga i udaje przed nią wyższego niż jest :-))

Szczęścia w domu dziewczyno :-))

Bardzo ładne imiona całej trójki. A sunia-mama ma nie tylko jest śliczna, ale mimo niefajnego życia ma bardzo poczciwą i pogodną mordkę. Mam nadzieję, że jej zła karta się od teraz się odwróci, i trafi na fajnego człowieka który da jej dobre życie. A z innej beczki ( nie myśl że zapomniałam) odliczam dni do wizyty kontrolnej i rtg Kubusia, żeby przeczytać dobre wieści o prawidłowo zrośniętej kości :-))

Ten rudasek to chyba ulubiony kumpel Pikusi, często razem pozują :-))

Sunia chyba nie może uwierzyć że jej dzieciaki się odnalazły :-)) a te małe to wcale nie takie "wypierdki" całkiem tłuściutkie tyłeczki mają :-))

Bardzo widać :-)), Bardzo widać :-)) To inny pies, podstawiony w miejsce Borysa... Czuje że jest w domu, wśród swoich, więc tak się zachowuje.

Myślałam że to oczywiste, że po niepodziewanej śmierci Dunia, z automatu szansa należy się innemu psiakowi w potrzebie..... Deklaracje zebrane, wspaniały dom jest... Wiadomość o śmierci Dunia dla nas jest druzgocąca, ale niech dla Miłka będzie nowym początkiem.... Duniowi dane było tylko parę szczęsliwych dni, dla nas to o wiele za mało, ale myślę że Dunio tak na to nie patrzy - był szczęśliwy że te dni były, że miał szansę poczuć że jest w domu, swoim domu, nieważne że dzielonym z innymi psiakami, po prostu miał większą rodzinę. Mam nadzieję że Miłek nacieszy się dłużej tym domem, a jeżeli to jakoś przyśpieszyło by jego przyjazd,to pokryję połowę kosztów transportu. Ten moment, kiedy zobaczymy pierwszy nieśmiały uśmiech na tej umęczonej mordce, pierwsze niepewne merdnięcie ogona, powoli odbudowywane zaufanie i wiara w człowieka....bezcenne.

Trzeba mu pomóc !!! Taki bezbronny staruszek..... Ta koszmarna passa śmierci musi się przecież skończyć.... tym razem już się uda, ten piesio nacieszy się dobrym życiem, mocno w to wierzę. Moją deklarację po Duniu przekażę Miłkowi, dołożę też do transportu.

Tak dobrze widzieć zadowolonego z życia, zadbanego i uśmiechniętego psa - tak właśnie teraz wygląda Borys.

Ja też :-))

Ten widok rozdziera serce, wiem bo od trzech dni mamy podobnie z Dżekusiem. Ten wieczny głodomór, pies który zawsze towarzyszył nam w posiłkach, a w odwiedzinach u znajomych prosto od progu pędził do misek mieszkających tam zwierzaków, teraz popatrzy, powącha i odwraca się. Karmię go z ręki, malutkimi porcjami, tym co najbardziej lubi - trochę zjada ale chyba robi to tylko dla mnie, jego już jedzenie nie cieszy. chyba trafniej nie da się ująć tego, co dolega naszym psiakom...... Bezradność tak boli, po prostu płakać się chce. Trzymajcie się, miejmy nadzieję że może jeszcze tym razem się uda.....

Po wczorajszych wieściach o Duniu, tak dobrze przeczytać że Ares ma się dobrze....