Radek

Nie wszędzie można udać się z psiskiem, ale wyprawy planowaliśmy tak, aby Gajka mogła nam towarzyszyć (bo jak tu zostawić psisko;). W związku z leczeniem i nadwagą kondycja Gajulca pozostawia trochę do życzenia, ale zawsze w pogotowiu było poidełko Zawsze też można było zrobić mały odpoczynek Nie obyło się też bez małych przygód. Pewien kot-rezydent lokalu gastronomicznego postanowił zjeść Gajkę. Wyraźnie nie spodobała się jemu obecność psiska w JEGO ogródku i regularnie zaatakował małą mordkę. Na szczęście udało się odizolować zwierzaki od siebie i wszystko skończyło się bez kontuzji. A kot wyglądał całkiem niewinnie Upał doskwierał cały czas, więc chłodziliśmy Gajulkę. Pomagała nam mata chłodząca, a gdy potrzeba było lepszego schłodzenia można było udać się do wody bieżącej (tu Wetlinka) a dalszy ciąg w kolejnym poście...

Na miejsce wypoczynku dotarliśmy w poniedziałek po południu i czas do wieczora spędziliśmy raczej leniwie. Tylko spacerki po najbliższej okolicy. We wtorek też zbyt daleko się nie wypuszczaliśmy, a Gajula polubiła ganek biegnący dookoła domku i trawnik nieopodal:) A później rozpoczęliśmy nasze ulubione zajęcie, czyli wędrówki:) Gajula, oczywiście zawsze nam towarzyszyła i razem z nami cieszyła się wędrówkami. A wieczorem, po wędrówkach mała mordka wyglądała tak Ciąg dalszy nastąpi niebawem...

Serwis z którego korzystam do wrzucania zdjęć dziś postanowił zastrajkować:( Jak nie zadziała do jutra, to umieszczę zdjęcia gdzie indziej:/

To prawda, boli. Jednak cieszę się, że te wspomnienia mam. Gdy jestem w tamtych miejscach wspomnienia są bardzo żywe, wręcz namacalne.

Zwrócił, zwrócił, tylko nie pisał, bo boi się zapeszyć;)

Dziękuję za informację, że wpłata dotarła.

No fakt, odmłodniał Blekuś :)

Zjawiskowo śliczny:)

I już jesteśmy po urlopie. Cały tydzień spędziliśmy w Bieszczadach z małą mordką. Było bardzo fajnie, więcej wiadomości i fotorelacja jutro:)

Deklaracja za sierpień już w drodze.

Sierpniowa deklaracja dla Tyczuni już jest w drodze.

Tak trafiłaś swoim wpisem w moje odczucia. Dziś wróciliśmy z urlopu, byliśmy tydzień w Bieszczadach, oczywiście z małą mordką. A lata wcześniej byliśmy z kochaną Saruśką. Każdy wypad przywoływał nasze wspólne wędrówki, nawet przejazd obok parkingu, gdzie zatrzymywaliśmy się z Saruśką. Niesamowite jest to, jak nasze pożegnane przyjaciółki są cały czas z nami. Piszę te słowa u Psoni i Balbisi i myślę, że Twoje pożegnane przyjaciółki nie mają mi za złe.

Bardzo się cieszymy, że mała mordka trafiła do nas. Może to Norcia i Saruśka tak pokierowały? Przede wszystkim dlatego, że Gajka nie jest łatwym psem. Ma swoje zachowania, lęki, boi się większości psów. Jest też trochę nadpobudliwa, o łakomstwie nawet nie wspominam. Jest też jednak bardzo mądra. Myślę, że gdyby trafiła gdzie indziej mogłaby wrócić z adopcji. A szkoda by było, bo to naprawdę kochana i wyjątkowa psinka. Teraz, gdy mała mordka choruje też nie jest łatwo. Na początku leczenia były problemy żołądkowe (wychodzenie w nocy co godzina itp...), teraz ciągłe wizyty w lecznicy, badania. I lęk o każde gorsze samopoczucie. Dla nas nie stanowi to problemu (tylko te nerwy), ot po prostu element życia z psem, ale nieraz się czyta, że ktoś porzuca psinkę, gdy zachoruje:( Bardzo nam zależy, żeby Gajula wyzdrowiała i cieszę się, że jesteś z nami. Nawet nie wiesz, jakie to ważne.

I jeszcze małe wspomnieniowe uzupełnienie. Gdy pisałem poprzedni post byliśmy na urlopie. W Bieszczadach. Tam też są ścieżki, które wydeptywaliśmy z Saruśką. Gdy przejeżdżaliśmy obok miejsc, w których byliśmy z Saruśką nie obyło się bez wspomnień.

Norasku kochany. Dzisiaj wróciliśmy z urlopu. Tak się złożyło, że udało się być tylko tydzień. Mała mordka zadowolona z wyjazdu, wędrowaliśmy tyle, na ile kondycja, osłabiona leczeniem, pozwalała. Jestem z małą mordką w domku, a Asia pojechała na działkę. W piątek kolejne badanie. Łapinki i kciuki jak zwykle mile widziane.

Mam nadzieję, że Tropcio będzie zdrów.

Fajnie popatrzeć na leżakującego Tropcia.

Dzisiaj wyjatkowy dzień. 11 lat temu przyjechała do nas Saruśka. Wspaniała sunia, która dała nam ogrom szczęścia. Nie ma już z nami kochanego małpiszonka, ale nie ma dnia żebyśmy jej nie wspominali. Czy to na działce, gdzie uwielbiała być, czy w miejscach naszych urlopów. I w domu, podczas zwykłych codziennych czynności. Bardzo jestem wdzięczny, że dane mi było poznać tak wyjątkową sunię.

A czy ja napisałem nieprawdę?

Gajulec to raczej mało wodny stwór:) Jedyne co, to moczy łapki. Nasza pani doktor też mówi, że o odchudzaniu pomyślimy po odstawieniu sterydów. Dzięki za dobre słowa. Gajula jest nie tylko śliczna, ale i bardzo kochana.

Przepraszam, ale deklaracja sierpniowa pójdzie z tygodniowym opóźnieniem.

Muszę się usprawiedliwić. Sierpniowa deklaracja dla Tyczuni pójdzie z małym opóźnieniem. Dopiero za tydzień będę mógł przelać pieniądze.

Szajbus, nasze życie byłoby o wiele uboższe bez tych wspomnień. Dzięki wspomnieniom nasze pożegnane psiaki są wciąż z nami. Nawet jeżeli czasem to boli.

Dziękuję za odwiedziny u Noraska, od razu lepiej się robi na sercu. Pomalutku czas leci do przodu, a wspomnienia wciąż są z nami. Teraz jest nerwówka o zdrowie małej mordki, chociaż ostatnie wyniki ciut lepsze, a kolejne badanie za 2 tygodnie. Norasku, tęsknimy, pamiętamy. Dziś byliśmy z małą mordką u mojego taty. Mała psinka hasała po ogródku z taką samą radością i energią jak Norcia.

Dobrze, że bidulka robi postępy.