Sowa

Są jeszcze owczarki niemieckie normalnie zbudowane - w liniach użytkowych przetrwały w Czechach i na Słowacji. Dość rzadko są spotykane u nas, do tego stopnia, że niejednego użytka podejrzewa się o krzyżówkę z belgiem.

Moja suka miała nadziąślaka na podniebieniu. Po operacji nie odnowił się - a żyła potem jeszcze kilka lat. Więc jest szansa, że nie będzie wznowy.

Czy chodzi Ci o testy BH? do nich oczywiście tez psy sa przygotowywane, ale dobre i to - uczą się czegoś sensownego. Zaręczam Ci, ze każdego świrka dobry trener do tych testów przygotuje - no chyba ze pies jest chory psychicznie. Natomiast na tych kolejnych, .m.in. dla ON-ów i dobków, psa m.in wiąże się do płotu i pozoruje atak kijem. Testy szwedzkie - najlepsze z tych, które znam - stawiają psa w nowej sytuacji, badają m.in. to, co szalenie ważne, czyli zdolność odreagowania stresu, reakcje w takiej sytuacji, gdy nowe zjawisko okaże się niegroźne.

Całe szczęście... Testy psychiki obowiązujące m,in dobermany i ON-ki to nie są testy. Prawie każdy ośrodek szkoleniowy przygotowuje do nich - pies robi dokładnie to, czego został nauczony. Więc to egzamin, a nie testy. A jeśli pies nie został przygotowany - to jeszcze gorzej. Żadne zachowania, które prezentuje uwiązany pies, nie mówią nic sensownego, bo taki pies nie ma wyboru zachowań. Mogłabym wkleić opinię na temat tych testów, wydaną przez dr. Miklosiego - jednego z najbardziej liczących się w świecie etologów, zajmującego się badaniem psich zachowań. Główna Komisja Szkolenia ZKwP została zaznajomiona z tą opinią, ale testów nie zmieniono, choćby na szwedzkie. Z psów, które opisujesz - pasowałaby chyba suka rottka. Wyszły z mody na szczęście, więc można znaleźć hodowcę - pasjonata, a nie rozmnażacza.

Gdyby pies mógł być większy, ale nadal lekki, czekający w schronisku na kogoś, kto ma ochotę szkolić zwierzaka, to miałabym dla Ciebie kandydata w typie niedużego malinois, psa bardzo socjalnego i łagodnego, z bonusem w postaci nieodpłatnych zajęć ze szkoleniowcem w Krakowie - bez limitu czasowego, ile byś tylko chciał lub kilku bezpłatnych zajęć w Rzeszowie albo w Rybniku lub w Tarnowskich Górach - o ile mieszkasz blisko tych miast. Szukam dla tego psa właśnie kogoś, kto chce szkolić. Zainteresowany?

Nie ja decyduje o losach Muminka, proszę, porozum się z jego opiekunką - wolontariuszką ze schroniska. Ona już najlepiej zna psa i najwięcej może o nim napisać.

Na razie nie, ogłoszenie zamieści Pani Wolontariuszka opiekująca się Muminkiem, ja szukam wśród przyjaciół i znajomych, wśród psiarzy ceniących pracę z psem - taką zwyczajną, nie wielki sport. ale bodaj szukanie zguby na spacerze, bo Muminek kocha pracę. I da wiele radości temu, kto lubi pracować z psem.

Poker, zdecydowanie masz szczęśliwą rękę do znajdowania nowych domów. Pomóż mi w szukaniu domu dla zamojskiego Muminka, proszę.

Abi dziś pierwszy raz - po ponad roku! - podeszła do swojej pani nie po smakole, ale po to, by wtulić mordkę w rękę. Niech będzie miło czytać to wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób starali się pomóc Abi.

A jak to jest z określaniem wieku przez schronisko jeśli odłowiony zwierzak nie ma żadnych dokumentów; po samych zniszczonych, startych zębach da się stwierdzić, że pies nie jest już młody, ale przy w miarę dobrych nikt nie pozna czy pies ma trzy czy pięć lat. Gen wczesnej siwizny też jest zawodny przy określaniu wieku. Tolu, z tego co piszesz wynika, że łatwiej z azylu wyadoptować kundelka niż psa w typie rasy - od tego drugiego wymaga się aby miał wszystkie oczekiwane przez człowieka zalety rasowca - za darmo.

Lepiej rozumiem, kochane Panie, jak macie dość nonsensownych telefonów o psy do adopcji, bo sama je teraz odbieram, gdy szukam domów dla zamojskich belgów. Najlepiej byłoby, zdaniem rozmówców, aby te psy miały rodowody, i to koniecznie ZKwP, aby zabrać je ze schronu na próbę, pokazać własnemu zaufanemu wetowi i jeśli stwierdzi jakieś nieujawnione wcześniej braki we zdrowiu - oddać z powrotem, no i oczywiście powinny już być wyszkolone do startu w zawodach. I z gwarancją, ile lat jeszcze przeżyją.

Pierwsza z tych fotek jest uśmiechnięta, najbardziej pogodna, wybrałabym tę pierwszą do ogłoszeń.

Czy jest możliwe, aby córki Bajki też były obciążane takim ryzykiem? Co o tym powiedzą weci, bo jeśli tak, to konieczna jest szczególna ostrożność właścicieli.

Średniej wielkości - czyli mniej więcej jaki? Muminek zamojski nie zmieściłby się w wadze średniej? Głaski to on kocha niesamowicie, jakieś zajęcie też.

Znam, ale to bardzo skrótowe, takie na początek, Zwykły niezwykły przyjaciel daje więcej informacji. Wejdź na stronę www.owczarek.pl - nie trzeba się logować, jest tam blog Szczeniak w domu - tej samej autorki, opisujący wychowywanie szczeniaka malinois w pierwszych miesiącach życia, niemal dzień po dniu. Malinois ma dość miejsca w sercu na całą rodzinę, oczywiście będzie w najgłębszym kontakcie z tym, kto z nim pracuje, ale i pozostałym, o ile na to pozwolą, radośnie wskoczy na głowę, wyliże oczy i migdałki. Tu uwaga - malinois może (nie musi) entuzjastycznie witać wszystkich znajomych, ale to ma zerową wartość emocjonalną, to jak grzecznościowe powiedzenie "jak się masz" - po takim pozdrowieniu nie opowiadasz przecież historii swoich chorób. I takie powitanie znaczy tyle, co zdawkowe machnięcie ogonem u innego psa. Ale malinois może być również podejrzliwy i nieufny wobec nowych ludzi - to da się poznać już po szczeniaku jaki będzie. Bardzo ważne, aby szczeniak malinois miał w już w hodowli kontakt z wieloma ludźmi i różnymi sytuacjami. Jeśli masz blisko do Wrocławia - tam znajdziesz szkołę Agility de Luks. jedna z trenerek tej szkoły, Danuta Woźniak, miała przeslicznie pracujące malinois.

Czy chcesz kupić szczeniaka? Wybór hodowli i rodziców malucha jest bardzo ważny. Gdzie mieszkasz, w jakiej części Polski? Byłoby dobrze, gdybyś przed kupnem szczenięcia zawarł osobistą znajomość z dorosłym psem tej rasy. Jeśli nie planujesz kupna szczeniaka, to w schroniskach w całej Polsce malinois czekają na adopcje. Są oddawane, bo albo zostały przez durnych właścicieli ustawicznie pobudzane i drażnione, aż w końcu dołożyły zębami i właścicielowi, albo okazały się miłymi, serdecznymi zwierzętami, a ktoś oczekiwał wcielonego diabła. Malinois przede wszystkim potrzebują jakiegoś zajęcia - pracują nie tylko w brygadach antyterrorystycznych, ale i w organizacjach ratowniczych. No i sprawdzają się w najrozmaitszych sportach. Dojrzewają emocjonalnie bardzo szybko - szkoli się je od szczeniaka. W zamojskim schronisku czeka na nowego właściciela młody 2-3-letni malinois Muminek. Jest właśnie bardzo spragniony kontaktu z człowiekiem i rwie się do każdej pracy, spontanicznie aportuje, chodzi na smyczy, interesuje się pracą na śladzie reaguje na polecenia, nie jest agresywny wobec psów. Ten pies wytrzymałby Twoją nieobecność- szczeniak będzie musiał mieć jakąś opiekę w pierwszych miesiącach życia. Jeśli mieszkasz blisko Zamościa, podjedź i zobacz - będziesz miał wyobrażenie, jak zachowuje się łagodny malinois; ale pamiętaj, że nie każdy jest taki, a zepsuć psa tej rasy jest wyjątkowo łatwo - w Krakowie został właśnie oddany malinois, który pogryzł właściciela. Nie proponowałabym nikomu zapoznawczego spaceru z tym psem. Moja suka malinois potrafiła równie chętnie bawić się w sportowej obronie z pozorantem, szukać na spacerze zgubionej złotówki jak i pracować z niepełnosprawnymi dziećmi. Jej dalszy kuzyn, ustawicznie szczuty i drażniony, w końcu poważnie pogryzł kogoś z domowników.

Będą ogłoszenia.

I niemłoda, wyrodzona suka Florka. Spokojna w kontakcie. O tym szczeniaku wiem tylko tyle, że bardzo żywiołowy.

Tak, to ten pies. Już były informacje na moich znajomych FB i znajomych znajomych. Ja nie jestem na FB .Muminek ma 2-3 lata moim zdaniem, sądząc z fotek. Myślę, że trafił do azylu, bo jest za łagodny, ludzie oczekują, że każdy malinois zionie ogniem z pyska, a on się wtula w człowieka. Na pewno był bity - obawia się nagle podniesionej ręki. Florka dostała kopa z pseudo po wielu porodach. Taka uwaga do oczekujących agresji u malin - można u wielu psów wyrobić zachowania potrzebne w akcjach antyrrorystycznych, czemu nie. Moja suka malinois miała zajęcia edukacyjne z dziećmi - także niepełnosprawnymi. Roznosiła dzieciom słodycze w koszyku, mogły sięgać i brać z trzymanego przez nią koszyka, I dzieci stały w kolejce do głaskania - ale musiały najpierw pytać o pozwolenie i głaskać prawidłowo. W kotach specjalizuje się dr Iracka. Może ona wymyśliłaby test. A dla psa wystarczy, aby nawiązał kontakt bez lęku i agresji na początek, spokojnie podszedł po smakola i wziął z ręki, to już jest na czym budować.

A kto i za czyje pieniądze miałby jeździć po DT robić testy? Jeśli DT potrafi wyprowadzi psa na prostą, to sam zwierzaka i zamieszcza informacje w ogłoszeniach. Jeśli informacje nie są rzetelne, tylko wylukrowane to i tak nikt nie zmusi DT do zmiany treści ogłoszeń.

Skoro to zamojski wątek - to skorzystam i proszę o rozpowszechnianie informacji już zamieszczanej na znajomych facebookach. W schronisku zamojskim czekają na dobrych ludzi Muminek i Florka - dwa owczarki belgijskie malinois, oba serdeczne do ludzi, łagodne, spragnione kontaktu, bardzo, ale to baaardzo chętne do każdej formy współpracy z człowiekiem. Potrafią chodzić na smyczy, wracają na zawołanie, reagują na różne polecenia, Muminek aportuje do ręki. Każdemu, kto przygarnie któreś z nich, oferuję nieodpłatną nieograniczoną czasowo pomoc szkoleniową w Krakowie, a poza Krakowem kilka bezpłatnych zajęć z trenerem w Wieliczce, Rzeszowie lub w Pszowie/Raciborzu - mam tam zaprzyjaźnione trenerki, które już na to wyraziły zgodę. Jeśli ktokolwiek będzie zainteresowany - proszę o kontakt na priv.

Jaaga, ale w schronisku w małej miejscowości i te młode i ładne też nie mają szans - i po kilku latach zmienią się w fizyczne i psychiczne psie kaleki...

A nie lepiej, aby od razu do DT trafiały łatwe psy? Poza tym - kto i gdzie miałby przeprowadzać takie testy, jak je organizować? Co będzie z psami, które na testach wykażą agresję ze strachu, nieodporność na jakiekolwiek bodźce, niemożność odreagowania stresu ani oceny zagrożenia? Z psami, które nie będą w stanie podjąć żadnego dobrego kontaktu z nowo poznanym człowiekiem? Miałyby wrócić do azylu? Trzeba przecież pracy przez miesiące i lata, aby już nie agresora, ale na pól dzikiego strachulca przekonać, że człowiek nie jest potworem. Jak napiszesz w takim ogłoszeniu "być może za rok albo za dwa lata Burek pozwoli się pogłaskać lub zamerda ogonem" to raczej nie będzie zbyt wielu chętnych. Szukam chętnych na psa idealnego do szkolenia, wręcz samograja, do tego ślicznego, młodego i łagodnego, wpatrzonego w człowieka jak w święty obraz co najmniej, gwarantuję nieograniczoną czasowo bezpłatną pomoc szkoleniową i co? I szukam dalej. I pies dalej siedzi w azylu w Zamościu, a ja jestem za stara, aby dać mu dom. Znajdź mi kogoś na tego psa, a dostaniesz ode mnie jesienią 10 słoików najlepszej na świecie żurawiny, kilka poradników szkoleniowych i wszystkie moje filmy szkoleniowe na twardym dysku na dokładkę.

Pomysł ciekawy, ale nierealny - psy azylowe mają za sobą nieznane nam stresy skutkujące zachowaniami , które można zmienić lub utrwalonymi już na stałe. Nie da się u zwierzaka siedzącego w klatce odróżnić tych niepożądanych, ale możliwych do zmiany od niemożliwych do zmiany, wrodzonych czy nabytych. Moim zdaniem, najlepiej byłoby wyciągać najłatwiejsze psy, łaknące kontaktu z człowiekiem, takie, z którymi nie będzie miał problemów nowy bardzo niewprawny właściciel. Wszystkich uratować się nie da, przynajmniej do czasu ograniczenia o 99% produkcji we wszelkich hodowlach i przypadkowych podwórkowych rozmnażalniach także.

Szwedzkie testy są nieźle pomyślane - stawiają różne kryteria oczekiwanych/pożądanych zachowań zależnie od rasy. Nie wymagają tego samego od goldena co od dobermana. I służą jako informacja, a nie jako kwalifikacja do hodowli - tak było dawniej, nie wiem jak teraz. Ale uciekajmy stąd, zanim nas wyrzucą za zaśmiecanie wątku...