konfirm31

To jak ten Berecik myszy w tej stodole łapał? A tak na serio, to biduś, dobrze, że już bezpieczny i zaopiekowany na maxa :)

Ares, to ubiegłoroczny chłopak majowy. Wtedy, za sprawą miłościwie nam panującego dogo, musiałam zmienić starą konfirm13, na nowa konfirm31 ;)

Szukamy :)

Kurczę, ja też nie wiem, jak to zrobić :(. Nie jestem bystra w te klocki :(

Dziękuję Ci bardzo, bardzo :) Rozliczenia są w poście drugim - już tam napisałam. Ares nie ma już żadnych zaległości. Lecę to potwierdzić na Twoim bazarku :)

Raczej nie dam rady, ale dzięki :)

Ale...co?

U mnie też dogo było kulawe, ale nie było mnie przez weekend,więc do powrotu, nie denerwowałam się :). Trzymam kciuki za zabieg Sonka. Odjajczenie, z pewnością ograniczy mu chęć eksploracji terenu (i nie daj Boże, robienia kolejnych bezdomniaczków) , no i chęć znaczenia mieszkania(jak już takie znajdzie) - będzie mniejsza :)

Kapitalny Beretek :). Oczywiście, psy zawsze superowe - szczególnie w ułożeniu warstwowym ;)

Śliczny chłopak :).

Powodzenia, Zosieńko :)

Jestem u Sonka i malagos. Myślę o Was :)

No właśnie :). I jak Ona to robi?

U nas tylko deszczy. Lara prześliczna, chociaż ..... pokutnica. Z czytaczy, mieliśmy tylko jednego - naszą pierwszą ONkę Bryzę - w młodości, kochała książki - szczególnie te z biblioteki...... Podobno jej matka, całą Wielką Encyklopedię zjadła - ale w wersji czterotomowej. Reszta naszych piesełków, nawet gazet nie czytywała ;)

Czekam z niecierpliwością na foty persa w berecie i w pulowerku : ). A jak z sikaniem? pokochał na wyłączność kuwetę?

Co tu się dziwić synowi sąsiadów - Mela przeurocza :)

Wiemy, wiemy, że nadziei tracić nie wolno, ale - czy ona(nadzieja) o tym wie? Gdzie mogę przeczytać o Spajku?

Młodość, ma swoje prawa ;) - nawet w przypadku trójłapka :). Oby szybko znalazł dom.

Rzeczywiście, nie ten sam :). Wykonałaś ogromną i wspaniałą pracę :).

Cały czas myślę, co zrobić z Sonkiem? Jak pomóc?

No, to rzeczywiście postęp :). Brawo Koloratka - staje się coraz bardziej domowym kotem :)

Nie ma to, jak się przytulić do żółwia - pardą - żółwicy :). A pobojowisko po godzinach spędzonych w samotności, jeszcze nie najgorsze(sądząc po tym, co widywałam w necie ;))

No, nareszcie, pełne sprawozdanie :) . Tysiące buziaków, Nutusiu dla Ciebie i worki głasĸów i mizianek dla piesełków

Mnie się wydaje, że to nie tylko nawyki(wynikające z ciężkiego losu), ale i charrrakter ;). Bliss miała ciężki los, bezdomność, schronisko, przedtem (chyba) kojec. Śmieci z ulicy, zjadała, jak była wyniszczona. Szybko zrozumiała, co znaczy Fe! i że pełna miska w domu - gwarantowana. Nie żebrze przy stole. Jak coś dostanie pierwszy raz(smaki), to długo myśli, czy to zjeść, czy - nie? Lerka, jak ja znalazłam, wyniszczona nie była (chyba znalazłyśmy się w pierwszym dniu jej bezdomności). Cały czas "jest żarta" - rzuca się na jedzenie jak wygłodniały bezgranicznie pies, przeszukuje podłogę w poszukiwaniu okruszków, żebrze przy stole(chociaż nigdy nie dostaje), na spacerze, gna pod balkony szukać choć trochę jadalnych śmieci, więc spaceruje na smyczy.