Radek

Bidulek wygląda raczej średnio, po odpowiednich zabiegach pewnie go nie poznamy;)

Ciekawe, czy psisko już na miejscu?

Pogoda nie sprzyja podróżom, zaciskam kciuki za bezpieczną podróż i będę zaglądał.

Już nawet zakupy poczyniłem;)

Na bazarek na pewno zajrzę:)

Dziękuję za zaproszenie. Na razie nic nie mogę zadeklarować:( Na razie zapisuję.

Może jestem niesprawiedliwy, ale nie podejrzewam żeby ktoś, kto pisze w ten sposób, był dobrym opiekunem dla łap.

Saruśka nie lubiła jak było zimno, też wychodziła na chwilkę. A jak były roztopy to na dodatek łapki były mokre (co było niedopuszczalne). Mała mordka lubi chodzić i w zimę, ale niestety trzeba jej tę przyjemność dawkować, bo jest malutka i mogłaby przemarznąć.

Dzięki tym myślom możemy być wciąż z naszymi pożegnanymi psiakami. Ja jeszcze bardzo sobie cenię kolekcje zdjęć. Muszę kiedyś znaleźć dłuższą chwilę i pokazać więcej zdjęć Norci.

Uszyska ma fantastyczne:)

I przed aparatem nie ucieka;)

Na śniegu też wygląda fantastycznie.

Nowy rok, a tęsknota wciąż ta sama.

Dzisiaj pogoda taka, jaką bardzo lubiliśmy na spacery z Noraskiem. Gdy wychodziliśmy na wieczorne wyjścia w śnieżny i mroźny wieczór Asia zawsze zastanawiała się kiedy wrócimy. Nigdy nie było to specjalnie szybko. Jedyne o czym musiałem pamiętać przed wyjściem, to posmarowanie łapek Norci wazeliną i mogliśmy chodzić i chodzić. Brakuje mi tych wyjść.

Paulinko, dziękuję za życzenia. Wszystkiego dobrego dla Ciebie.

Wieści wyglądają całkiem pozytywnie.

Styczniowa deklaracja dla Tyczuni już jest w drodze.

Zulkowa deklaracja za styczeń właśnie powędrowała.

Styczniową deklarację postaram się przelać w czwartek.

Styczniowa deklaracja poleci w weekend.

Za oknem szaro, deszczowo i jakoś tak refleksyjne. Dobrze, że jest takie miejsce jak TM na Dogo. W takie dni jak dziś lubię tu zajrzeć, poczytać, powspominać.

Trzymam kciuki za odzew z ogłoszeń.

Żeby nowy rok przyniósł tylko dobre dni i pozytywne wydarzenia

Ostatni dzień roku, dzień, którego bardzo nie lubię. Martwię się o psiaki, które źle znoszą ten paskudny huk:( A na dodatek dzisiaj przyszły niespodziewanie dodatkowe smutki. Zupełnie przypadkiem, wyciągając buty z szafki w przedpokoju gdzieś zza szafki wypadł kołnierz, który Saruśka nosiła, gdy miała zranioną łapkę i zostawiliśmy go na później. Siedział tam zapomniany, a dziś wypadł. Aż mi łzy stanęły w oczach.

Dziś najbardziej nielubiany przeze mnie dzień. Gdy była z nami Norcia, a później Saruśka, cały dzień upływał pod znakiem martwienia się o kochane psiaki. Mała mordka nie boi się huku petard, ale i tak czekamy na koniec dnia. Wszystkiego dobrego w nadchodzącym roku