Pamela nie chodzi ... martwica rdzenia... już za TM :.(

[morisowa]

ostatnio nie nakładamy jej pieluch, tylko podkłady pod nią

wieści od Izy, pisane tej nocy:
"Wieczorem było źle, piszczała jakby z bólu, teraz po tramalu jest lepiej. Podnosi głowę, niestety nie sika, mocz wczoraj był zbyt ciemny jak na moje oko. Kupa jest dwa razy dziennie.
Jest bardzo słaba."

[KWL]

Pamela bryka już za TM... Zupełnie nie mam pojęcia jak to prześlepiliśmy - fatalny stan jej nerek. To właśnie ją zabiło. Oczywiście mieliśmy leczyć jej biedny bardzo chory kręgosłup, i tym się kierowaliśmy nie szukając innych możliwych przyczyn bolesności i na tym się skupialiśmy... ale z badań krwi nic nie wyszło - miała prawie wzorcowo-idealne, stary, ale prawie zdrowy pies... Nie sikała zbyt często i płakała - sądziliśmy że jest czyścioszką i nie chce robić pod siebie... a ją to tak bolało... Melko wybacz...

[lika1771]

:-(:-(:-(:-(:-(:-(

[KWL]

I proszę nie miejcie zarzutów i pytań do morisowej - to ja zwaliłem. Pamcia była u Izy, a ja byłem w czwartek odwiedzić...

[Alekssandra]

:-( Bardzo mi przykro. KLW, Morisowa robicie duzo dobrego, do zobaczenia.

[KWL]

Ja nie robię... ja przynotsze k... pecha. Parys, Vidget, Jazon - moje ukochane psy nie żyją...

[Alekssandra]

Przykro mi, zdania nie zmieniam. Moje dwa ukochane tez nie zyja: Charlie i Zara. Obydwa zmarly same w schr, to dopiro jest porazka.

[migdalena]

KWL napisał(a):

Ja nie robię... ja przynotsze k... pecha. Parys, Vidget, Jazon - moje ukochane psy nie żyją...

Ale te które żyją i życie zawdzięczają takiemu "pechowcowi" ,na pewno myślą inaczej.

[KWL]

Przepraszam za uzewniętrznianie. To moje bóle. A Pameli już nic nic nie boli.

[malibo57]

Rany boskie:( Tak mi przykro...

[Igam]

:-( Melciu...

Kochani, zrobiliście dużo dobrego.
Każdego dnia dziękuję za tak wspaniałych ludzi jak Wy

[beka]

Tak mi przykro. Iza, Morisowa, KWL trzymajcie się

Pamciu (*)

[magdyska25]

Nikt tu nie zwalił.
Zarzutów do Morisowej nikt nie powinien mieć.
Kawał dobrej roboty odwalacie a te psiaki, które u Was spędziły ostatnie dni, miesiące, lata są Wam na pewno bardzo wdzięczne.

Szczere ukłony i wielki podziw!!!

[morisowa]

Pamelka po wyjściu ze schroniska odżyła psychicznie, była pełna chęci do życia. Ćwiczyliśmy, masowaliśmy. Melcia uczyła się chodzić na wózku, "pyskowała" i wymuszała zajmowanie się nią, głaskanie - bo jak to tak, żebym siedziała w pokoju, jak ona ma posłanie w kuchni? Jak wychodziłam z psami, to po powrocie zastawałam Pamelkę na korytarzu. Potrafiła zmieniać sama bok na którym leżała (choć rzadko i z trudem). Polowała na kota, obserwowała wszystko, upominała się o przysmaki.

Na czas wyjazdu zostawiłam sunię pod najlepsza opieką - u Izy. Pierwszego dnia Melka jeszcze zachowywała się prawie jak u nas. Następnego było gorzej, ale trudno było ocenić na ile gorzej się czuje fizycznie a na ile było jej źle, że poszła do innej osoby. Protestowała przed wózkiem czy samą próbą postawienia jej na cztery łapy. W czwartek był u niej kwl, Melka się ucieszyła, ożywiła, dała wymasować, załatwiła się. Generalnie była słabsza, mniej chętna do współpracy, ale też wiadomo, że są gorsze i lepsze dni. Czekaliśmy na mój powrót do Wawy w niedzielę. Sunia się ucieszy, wróci do nas, na pewno znów doceni wózek...

Wszystko rozegrało się w ciągu dwóch dni, piątek-sobota.
W piątek Melka poczuła się zdecydowanie gorzej. Jadła leżąc na boku, nie podnosiła się nawet przodem, przednie łapy miała chłodne, "dziwne". Popłakiwała. Dostawała Tramal i to jej przynosiło ulgę. Nie wysikała się. Minęła noc, żadnej poprawy.
Sobota. Melcia z Izą w lecznicy. My ciągle "na telefonie". Lekarka, po zapoznaniu z historią choroby i stanem psa obecnie nie miała wątpliwości... martwica rdzenia postępuje... Dr Sterna podał nam dwa scenariusze - małe niedokrwienie i wszystko się cofa lub spora martwica, nieodwracalna, psu się nie poprawi. Okazało się, że to oba były pozytywne. Przy silnym niedokrwieniu martwica się rozszerza, obejmuje kolejne kawałki rdzenia... I tak jak mówił dr Sterna, nie ma lekarstwa. Można tylko czekać. Mela traciła czucie w przedniej części ciała... Jedyne co jeszcze mogła, to podnieść głowę.
Miała robione usg. Do tego wysiadły nerki ( możliwe, że nabawiła się zapalenia leżąc w mokrym w schronisku, ale u starego niechodzącego psa to się dzieje z dnia na dzień). Pęcherz opróżniono - mocz z krwią. Sama już nie była w stanie sikać, wymagała cewnikowania. Dostała leki, rozkurczowe, przeciwbólowe dożylnie.
Uzgodniłyśmy, że wracam natychmiast. Co w efekcie oznaczało, że w Warszawie byłam ciut przed północą. Nie zdążyłam. Pamela odeszła kilka godzin wcześniej (')

[mysza 1]

Śpij spokojnie, malutka :(
[*]

[justynaz87]

:-(:-(:-( dopiero teraz zajrzałam. Strasznie mi przykro Melciu. Cieszę się jednak, że nie stało się to w schronisku, w samotności. Nam tak już parę psów odeszło i czuję się z tym źle.

Morisowa i KWL trzymajcie się. Kiedy wybiera się psy najbardziej poszkodowane, poważnie chore, stare to takie zakończenia zdarzają się często i nikt nie jest w stanie wszystkiego przewidzieć. Szkoda, że Pamelka nie miała okazji dłużej cieszyć się z wami życiem ale nawet będąc krótko na wolności musiała czuć się tak jak powinien czuć się każdy pies - potrzebna i zauważana.

[Awit]

Pamelka miała szczęście, że odeszła w ludzkich warunkach:-(
Inne psiaki tego szczęścia nie mają:-(
Spij spokojnie dziewczynko:-(

[malibo57]

morisowa napisał(a):

Pamelka po wyjściu ze schroniska odżyła psychicznie, była pełna chęci do życia. Ćwiczyliśmy, masowaliśmy. Melcia uczyła się chodzić na wózku, "pyskowała" i wymuszała zajmowanie się nią, głaskanie - bo jak to tak, żebym siedziała w pokoju, jak ona ma posłanie w kuchni? Jak wychodziłam z psami, to po powrocie zastawałam Pamelkę na korytarzu. Potrafiła zmieniać sama bok na którym leżała (choć rzadko i z trudem). Polowała na kota, obserwowała wszystko, upominała się o przysmaki.

Na czas wyjazdu zostawiłam sunię pod najlepsza opieką - u Izy. Pierwszego dnia Melka jeszcze zachowywała się prawie jak u nas. Następnego było gorzej, ale trudno było ocenić na ile gorzej się czuje fizycznie a na ile było jej źle, że poszła do innej osoby. Protestowała przed wózkiem czy samą próbą postawienia jej na cztery łapy. W czwartek był u niej kwl, Melka się ucieszyła, ożywiła, dała wymasować, załatwiła się. Generalnie była słabsza, mniej chętna do współpracy, ale też wiadomo, że są gorsze i lepsze dni. Czekaliśmy na mój powrót do Wawy w niedzielę. Sunia się ucieszy, wróci do nas, na pewno znów doceni wózek...

Wszystko rozegrało się w ciągu dwóch dni, piątek-sobota.
W piątek Melka poczuła się zdecydowanie gorzej. Jadła leżąc na boku, nie podnosiła się nawet przodem, przednie łapy miała chłodne, "dziwne". Popłakiwała. Dostawała Tramal i to jej przynosiło ulgę. Nie wysikała się. Minęła noc, żadnej poprawy.
Sobota. Melcia z Izą w lecznicy. My ciągle "na telefonie". Lekarka, po zapoznaniu z historią choroby i stanem psa obecnie nie miała wątpliwości... martwica rdzenia postępuje... Dr Sterna podał nam dwa scenariusze - małe niedokrwienie i wszystko się cofa lub spora martwica, nieodwracalna, psu się nie poprawi. Okazało się, że to oba były pozytywne. Przy silnym niedokrwieniu martwica się rozszerza, obejmuje kolejne kawałki rdzenia... I tak jak mówił dr Sterna, nie ma lekarstwa. Można tylko czekać. Mela traciła czucie w przedniej części ciała... Jedyne co jeszcze mogła, to podnieść głowę.
Miała robione usg. Do tego wysiadły nerki ( możliwe, że nabawiła się zapalenia leżąc w mokrym w schronisku, ale u starego niechodzącego psa to się dzieje z dnia na dzień). Pęcherz opróżniono - mocz z krwią. Sama już nie była w stanie sikać, wymagała cewnikowania. Dostała leki, rozkurczowe, przeciwbólowe dożylnie.
Uzgodniłyśmy, że wracam natychmiast. Co w efekcie oznaczało, że w Warszawie byłam ciut przed północą. Nie zdążyłam. Pamela odeszła kilka godzin wcześniej (')

Nie możemy sobie darować z Ola tych nerek:( Lekarze jakoś lekcewaza te perspektywę, a ona objawia się nagle i nieodwracalnie. Oli pies też tak odszedł..
Magda, trzymajcie się. Pamelka...