Tyśka)
Members-
Posts
35751 -
Joined
-
Days Won
144
Content Type
Profiles
Forums
Events
Everything posted by Tyśka)
-
Dobry wieczór, dwbem :) Obecnie żadnych telefonów nie ma, po tych opisanych przeze mnie zapadła głucha cisza. Mimi spokojnie poczeka, byleby tylko znalazła swój domek. Ostatnio coś przynoszę pecha psiakom, bo za nic "moje" nie chcą znaleźć rodzin, ale może to chwilowe czarne chmury. Uczę się cierpliwości. Cieszę się :) Dziękuję za informację.
-
Bardzo mi szkoda Abi... to dla niej wyrok :( niemniej jednak życie pisze różne scenariusze... :( b-b, trzymaj się. Co do Pani Joli, to bardzo szanowana osoba w kręgu malamucim. Jest szkoleniowcem, maszerką. I to niełatwych, bo pewnych siebie, dominujących północniaków z tendencją do agresji. Osobiście Jej nie miałam okazji poznać, jedynie czytałam z nią wywiady i śledziłam kiedyś jej osiągnięcia, ale znam Członków Fundacji Adopcje Malamutów, które mają u pani Joli najtrudniejsze psie przypadki (malamuty ze zwichrowaną psychiką - a takie malamuty stwarzają realne zagrożenie) i wychodzą na prostą. Można tez wpisac jej dane w google i wyskakuje sporo informacji o jej działalności psiej. Sedalin przynosi więcej szkody niż pożytku, psy odczuwają tak samo, boją się tak samo, ale nie wiedzą co się dzieje. Parę lat temu, bo wtedy zrobiło się głośno na forum haszczym (jak od Sedalinu odszedł jeden pies) były opisywane przypadki jak ktoś naszprycował Sedalinem psa i miało to różne skutki uboczne... np.wzmocniło to jego panikę np. na strzały (bo kojarzyło mu się z tym stanem niemocy, w jakie wprowadza sedalin), a my nie wiemy, czy u Abi nie będzie tak samo. No i nie mówiąc, że niektóre psy Sedalin jedynie pobudza... Sedalin ogólnie nie ma dobrej opinii. Tej prośby pani Joli nie potraktowałam jako sygnał alarmowy, a raczej jako troskę o Abi. No nic, ale to już taki wątek poboczny... EDIT: Anula zwróciła uwagę na istotną rzecz. Czy udało się wyleczyć chore uszka Abi?
-
Szkoda, że nie dałaś rady podpytać domku o intencje z klatką. Dobrze wprowadzona klatka działa cuda - i nie jest tylko słuszna w przypadku problematycznych psów. To takie legowisko, które pomaga też na wyjazdach: pies zabiera domek ze sobą. Znam mnóstwo ludzi klatkujących psy i na pewno nie zamykają ich na 8-9h... po prostu pies ma swój azyl (a jak już się ktoś decyduje na zamykanie na czas nieobecności, bo ma podstawy jak pies z lękiem separacyjnym i gryzie wszystko, mogąc ze stresu się zadławić czymś... to najpierw ćwiczy się przez wiele, wiele tygodni, przez miesiące zostawanie w klatce). Taki azyl jest potrzeby zwłaszcza, jak są inne zwierzaki w domu, mieszkanie jest malutkie (więc nie ma szans udać się do uchronnego miejsca), a psiak jest lękliwy. No szkoda. Niemniej jednak, rozumiem że mogłaś mieć obawy. Zuzia i Lusia ujęły mnie za serce, są obłędne.
-
koty, kociaki, moje tymczasy.. koci rezydenci też się czasem pokażą
Tyśka) replied to sylwija's topic in Koty w potrzebie
Wow, w końcu Amber się doczekała - tak się cieszę! -
Benia już ma DS. Benia - kolejna ofiara człowieka, której musimy pomóc :(
Tyśka) replied to elik's topic in Już w nowym domu
Bardzo dziękuję za miłe słowa :)) Myślę, że dobrze się stało jak się stało, bo było ryzyko, że pójdę z torbami :). A tak mogę pomagać też, ale innej kategorii potrzebujących :) Z kolei "praktyki" w lecznicy pozwalają mi wykorzystywać nowe umiejętności, kiedy jest taka potrzeba. Nie ma tego złego... ;) Coraz lepiej uszko wygląda. Smarujesz czymś? Przy takim uszku chyba niewskazane jest, aby Kicia wychodziła w upały, będzie gorzej się goić. Chyba że smarujesz czymś ochronnie. A kotka pewnie ma niezłą frajdę z tego, że może obserwować rybki, hihi :) Ile masz tam rybek? Benia! no brak słów! mała farciara :) dobrze, że zaczyna doceniać swoje ogromne szczeście! -
Sali - czarnulka-chcemy suni pomóc,czy się uda?Sali od 11.06.18 w DS.
Tyśka) replied to Anula's topic in Już w nowym domu
Jak miło widzieć Państwa Sali na forum :) Jakie piękne szeleczki, mójboże! :)) Będzie w nich wyglądać obłędnie. -
Porownujecie kochana Mimi do Bezy czy do Gigi... Nie! Anecik mówi, że nie ma totalnie porównania. Mimi to niemal normalny pies. Oczywiście, delikatny i wrażliwy, ze złymi wspomnieniami, ale aklimatyzuje się w dobrym tempie. Odkąd odkryła kanapę, bardzo lubi tam siedzieć. Psy ignoruje faktycznie, jedynie zareagowała na Tycinke, która burczy na kogo chce i kiedy chce, wiec Mimi pokazuje, że ona też potrafi burczeć. Do anecik podejdzie na głaski, na smyczy chodzi ładnie - chociaż oczywiście na krótkiej smyczy troszkę się plącze. Nie szaleje jak u Jaguska, tylko takie drept, drept, jednak nie ma co oczekiwać cudów - wakacje dopiero się rozpoczely. Niestety unika mężczyzn, boi się ich, unika kontaktu z mężem anecik, dzisiaj został z Mimi na cztery godziny, więc zaszyła się na wszelki wypadek pod kanapą. Przynajmniej taki był meldunek TŻta anecik jak rozmawiali, dopiero anecik wraca do domu. Mimi dzisiaj była spuszczona na dworze, to była troszkę zdziwiona że nikt nie trzyma tej smyczy i nie wiedziała co robić. Siadla i czekała na dalsze wskazówki. :) Niestety, pojawiła się luźniejsza koo, na razie nie panikujemy, może to stres wychodzi, ale trzeba obserwować. Anecik uważa, ze spokojny dom, najlepiej zdominowany przez kobiety poradzi sobie z Mimi, o ile nie będzie nacisku.
-
Pies nie gryzie ot tak... trzymam kciuki aby się wyjaśniło i jednak Pani zechciała powalczyć.
-
Pewnie mogę pomóc, ale ogłoszenie nie jest moje, swoje już zdjęłam, akurat pokończyły im się wyróżnienia.
-
To prawda, Elisabeto, Mimi jest bardzo dzielna. Rozmawiałam krótko, bo krótko z anecik, obie byłyśmy zajęte: anecik prowadziła samochod, ja biegłam na tramwaj, mam nadzieję, że nie poprzekręcam ;) Wieści o Mimi są bardzo dobre. Noc przespana na legowisku, już je i załatwia się jak przystało na dzielnego psa:) ba, nawet ustawia się w kolejce po smaczki :) na ręce brać się pozwala. Boi się, ale nie ma w tym tragedii, więcej jest na legowisku niż pod kanapą, także obie z anecik jesteśmy mile zaskoczone :)
-
Uff... coraz lepsze wieści :) Jak ogonek już nie pod brzusiem i na smyczy zaraza ciągnie, a nie wije się jak piskorz to... jest dobrze :D Co do imienia, może po prostu Mi? Albo Mini, Kimi (acz to bardzo podobne, psy mogą nie rozróżniać). A może Mimi kojarzy coś z imionami, jak ją nazywała jaguska z TŻ: Muminek, Bambi...? sama nie wiem. Brak mi pomysłu, najlepiej żeby to było, co Mimisia już zna, żeby nie mieszać - tutaj chyba potrzebna pomoc jaguski ;)
-
Benia już ma DS. Benia - kolejna ofiara człowieka, której musimy pomóc :(
Tyśka) replied to elik's topic in Już w nowym domu
elik, weterynaria to mój niedoszły zawód: bardzo marzyłam o prowadzeniu lecznicy, ze szpitalikiem rehabilitacyjnym, z miejscem dla hotelikowania psich trudnych przypadków - taka byłam pewna siebie, że dam radę ;) Tak się składa, że od dziecka sądziłam, że będę lek.wet., więc jako 10latka zaczęłam czytać... rodzice od tego czasu kupowali różne książki o chorobach psów, kotów (+ o behawiorze psów) i tak mi zostało. Pamiętam jak babcia kiedyś przeżyła szok, bo weszła do pokoju jak jadłam... i oglądałam właśnie zabieg kastracji psa (albo suczki - już nie pamiętam), a miałam wtedy z 12lat, filmiki znalazłam na stronie jakieś zagranicznej lecznicy ;) Czasem też wetka coś mi pokazywała dodatkowo, bo wiedziała, że chcę iść w tym kierunku, a jak miałam tymczasy to mi pokazywała tylko jak robić zastrzyk, kroplówki podskórne, jak zmieniać opatrunek, jak czyścić gruczoły czy zdejmować szwy itd - i wysyłała mnie z tym do domu, bo była przekonana, że dam radę... jak robiłam pierwszą kroplówkę jednemu psiakowi miałam z 13lat... a potem tak się złożyło, że moje koty okazały się chorowitkami, dodatkowo moi weci do końca nie wiedzieli co dolega mojej kotce (mówili to otwarcie, że wyniki nie są jednoznaczne, a im więcej badań, tym okazywało się, że więcej jej szwankuje).. i siłą rzeczy zaczęłam przekopywać wszelkie źródła, probować wczytywać się w wyniki, pytałam różnych ludzi po wecie i różnych lekarzy wet. o wyniki mojej kotki - lubię się dokształcać we własnym zakresie, a że mama od najmłodszych lat uczyła mnie czytać wyniki ludzkich badań i różne rzeczy mi pokazywała to tak wyszło. Weterynarzem nie zostałam przez swoją silną alergię... niemniej jednak zainteresowania zostały. A o diecie kotów zainteresowałam się przez swojego kocura, 3lata temu jak okazało się, że ma zbyt wysoki mocznik i nerki zaczynają mu siadać, bo ma silnie obciążone przez swoje chore serce... nie wierzyłam i nadal nie wierzę w cud-karmy dla nerkowców, gdzie głównym składnikiem jest zboże (przy wiedzy, że kot to 90% mięsożerca), więc musiałam sama się dokształcić z zakresu żywienia kota i to ze specjalnymi potrzebami (tak, wyniki badań mamy lepsze odkąd tak je, jak je). A taka wiedza to worek bez dna, im więcej czytasz, tym więcej niewiadomych i czytasz, czytasz, czytasz, a dla mnie to najlepsza lektura: co tam fantasy, s.f., romanse... ;) Tak wyszło samoistnie, w sumie życie mnie zmusiło. Zawsze czułam się mocniejsza w psach, nie w kotach... Co poradzić, że brałam zdrowe koty, które okazywały się chore. ;) Specem od kotów nie jestem. Mogę jedynie się nazwać specem od swoich kotów. -
:)) Tak, udało się Mimisi, że ma wokół siebie dobrych ludzi. Zapomniałam napisać: anecik postara się o zdjęcia, ale sami rozumiecie... dajmy czas Mimisi. Anecik też ma trochę roboty. Na razie i tak zobaczymy Imaginację Strachu. Poczekajmy cierpliwie na zdjęcia, nie spieszy się, Mimi jest w dobrych rękach :) Ważne, aby zaczęła jeść i pić.
-
Jak to jak :D kot kazał, sługa musi :D
-
Jak dają znać, jest już za późno, pies odchodzi w potwornych mękach. Nie chcę nikogo przekonywać do decyzji, po prostu nie wyobrażamy sobie czasem, jak zwierzaki są wytrwałe i jak długo mogą nie okazywać że coś im dolega. Od tego zależało zresztą kiedyś, że przetrwają - słabe osobniki były eliminowane. Opowiem jeszcze jedną historię... Przytaragłam z lasu kiedyś kotkę (to ta, która nazwałam Hana), mała byłam, miałam może z 12lat... kotka próbowała coś pić i jeść, ale nie miała sił. Piła ze strzykawki. jak miałam ją na kolanach to się przymilała, mruczeć próbowała, obskubałam ją z kleszczy (miała ich 32 - to pamiętam, bo pierwszy raz wyjmowałam kleszcze i liczyłam wszystkie, któe wkładałam do słoika), a ona zachwycona przysypiała mi na kolanach. Wieczorem zaczęła coś chodzić powolutku, szukała ciepłych miejsc. Następnego dnia (bo ja zawsze przywlekam coś w święta) z rodzicami zatargaliśmy ją do wetki, tak aby się upewnić czy ma babeszjozę. No i badania... badań nie dało się zrobić, była tak odwodniona. Wychudzona, totalne zagłodzenie, żyły zapadłe. Nigdy więcej czegoś takiego nie widziałam. W końcu jakoś udało się dać jej kroplówkę i po paru godzinach miała robione badania, sporo. Nie pozostawały złudzeń: narządy doszczętnie zniszczone: wątroba praktycznie nie pracuje (marskość wątroby), nerki na wyczerpaniu. Do tego masę innych rzeczy, same najgorsze zło: babeszjoza, podejrzenie białaczki... Wetka powiedziała, że na pierwszy rzut oka nie było widać, w jakim stanie jest ta kotka, bo przecież po pierwszej kroplówce stawała na łapkach - wetka wstępnie obstawiałą jedynie babeszjozę... A to żywy trup. Cierpiący. Powiedziała, że jeżeli wyniki nie poprawią się przez dobę, że coś nie ruszy, to będzie trzeba uśpić kotkę, bo ona piekielnie się męczy. Tutaj nie musiałam podejmować decyzji. Kotka odeszła w sądnym dniu o godzinie 8rano... sama. Jeszcze na widok weterynarzy raniutko wstała, by się przywitać, potem przechadzała się, wskoczyła na swoją klatkę... a za chwilę odeszła we śnie. Miała szczęście, że we śnie. No ale musiała cierpieć, tylko po prostu miała ogromną wolę życia. Wg mnie Poker ma rację - nie ma co gdybać, warto byłoby Gucia pokazać innemu radiologowi dla pewności. Czy jest jakiś w okolicy sprawdzony radiolog?
-
Rozmawiałam z anecik. Na razie wszystko tak, jak można byłoby przewidzieć. Droga minęła spokojnie, w domu panika w oczach, łapki poskładane i sobie tak leży. Na ręce nie dała się wziąć (anecik chciała ją dać do salonu, aby od początku mogła obserwować życie), więc musiała ją kroczek po kroczku przesuwać na jej legowisku, który przyjechał razem z sarenką - i w ten oto sposób Mimi została przewieziona do salonu. Sikupa była tylko tyle, co przy przekazaniu, ta strachowa. Wody nie piła, ale wylała, jak anecik się ruszyła w jej stronę. Jedzenie nietknięte. Mimronkowo musi normalnie funkcjonować, Mimi więc obserwuje psiaki (Mimi przyjęta bezproblemowo) i próbuje założyć czapkę-niewidkę. Funkcjonuje głównie pod łóżkiem, chowa się, jest przestraszona. Potrzebuje czasu. Anecik obiecała, że spróbują coś podziałać, ale 2tygodnie to baaaardzo mało czasu, być może tyle będzie trzeba, aby Mimiśka w ogóle zaczęła jakoś funkcjonować. Tutaj muszę bardzo podziękować Osobom, których coraz mniej na tym świecie: ciepłych i bezinteresownych. Jaguska, anecik, dziękuję za to, że dzięki Wam nie muszę się martwić o los Mimisi. Bardzo, bardzo dziękuję anecik za to, że zgodziła się przyjąć Mimi i dodatkowo po nią pojechała. Dziękuję jagusce również za transport. Bardzo, bardzo Wam dziękuję, zwłaszcza, że ani anecik, ani jaguska nie chcą zwrotu za paliwo - Kochane, dziękuję za ten prezent dla Mimisi! To naprawdę wspaniały prezent i dla mnie niespodzianka! Dziękuję!
-
Benia już ma DS. Benia - kolejna ofiara człowieka, której musimy pomóc :(
Tyśka) replied to elik's topic in Już w nowym domu
Czy krew bezwzględnie potrzebna? Ja spotkałam się z tym, że jest mile widziana, ale wiem, że nie wszyscy podają jakoś specjalnie. Sądzę więc, że nie, bo i było łatwiej o jakieś informacje - np. o tej wodzie (aby kot pił dużo) to już wszystkie sprawdzone kocie portale trąbią ;) U mnie wygląda to jak opisałam wyżej, bardziej przy okazji niż specjalnie. Myślę też, że jak kot wychodzi, czyli i poluje to też inaczej to wygląda. Nie ma co pewnych rzeczy robić na siłę. Inaczej zwariować można by było. Moje futrzaki nie mają ekstra idealnej diety, nie trzymam się wszystkiego tak rygorystycznie, a i tak sądzę, że jedzą lepiej ode mnie :) Wetka też kiedyś powiedziała, że widać wpływ diety, bo jak trafiła do mnie kotka albo trafiał jakiś pies z ulicy na przetrzymanie to ze stanu fatalnego (sierści, organizmu), po jakimś czasie, często już na wizycie kontrolnej widać niesamowitą różnicę. Mój psi 9latek ma wyniki 3-4letniego psa, a przeszedł poważnie dwie babeszjozy, co skonczyło się momentalnym posiwieniem pyska wieku lat 2 i 5, a reszta jego wyszła bez większego szwanku, mimo że już było kiepsko z nim;) Jak tylko kotka trafiła do mnie to wet ocenił ją na staruszkę (mimo że metryka wskazywała na młodego kota), a potem mimo postępowania choroby nagle odmłodniała, sierść była coraz lepsza - a to tylko dlatego, że zmieniłam jej stopniowo dietę (nie całkiem, bo niektórych nawyków nie dało się zmienić). A kotka nie jadła surowizny, bo ją brzydziła do końca jej dni, mokra karma też nie do końca taka, jaką chciałam. Czasem pochlipała żółtko albo troszkę soku z mięsa... czasem coś z tranem... ale to w sumie tyle z dodatków do jedzenia (no i taurynę dawałam jej schowaną w paście odkłaczającej i do miseczki z odrobinką wody - zupa :) ), bo i tak sporo musiałam się namęczyć, aby coś tam przemycić - niemniej jednak nawet zmiana jednego nawyku w diecie może zrobić ładną różnicę. Jedno jest pewne: odkąd mam kota, zrozumiałam zdanie kociarzy, że żywienie kotów to hardkor w porównaniu z psami. Coś w tym jest. Z psami jest prościej w życiu. O proszę, a kogo my tu mamy! Piękną, kochaną i coraz mniej spiętą Benitkę:)