Dusia-Duszka

Drugi miesiąc NIC o Pikusi :( to dobrze, czy źle?

Psy przebywały razem. Czy nie trzeba by sprawdzić Tobiego pod kątem parwowirozy?

Aaa to poczekamy, poczekamy :)

A co tu tak nic tu?

Widać, że płoszek bidulek. A Luka rządzi już.

Czyli w razie "wilka" do domku czmycha, nie ucieka na oślep?

A pierwszy siczek poza domem już był? Przesunął załatwianie się za próg domu?

Też znam takiego jednego fiśniętego :)))

A może uda Ci się karmić z zamkniętej nieco dłoni, żeby musiał gmerać szukając jedzenia między Twoimi palcami. Wtedy można próbować przmieścić dłoń, nawet ubrudzoną jedzeniem, w kierunku jego bródki, szyi i w kierunku ucha.

Zimowe okno... w maju. Zadziwiające i przerażające.

Jak Reszka pięknie wystawia "ofiarę" - Uwaga! Patrz człowieku, coś tam jest. Przezabawna parka.

Tutaj bezpośrednio z okienka wchodziły foty, tylko wagę do 200KB trzeba zmniejszyć.

Przy takim niepewnym strachulcu początki smyczowania zaczęłabym na zamkniętym terenie. Po obwodzie działki, tam i z powrotem, czy jakoś tak. Pójść w najdalszą część i tak jak mówisz posiedzieć aż szajbus ochłonie, zmienić miejsce i znów poczekać nisko przy nim. I jeśli łasuch, to smaczki za spokój.

Może pod gipsem był ucisk w okolicy tego paluszka. Powstało odparzenie albo niedokrwienie. Po uwolnieniu z gipsu krew uderzyła i być może maleńka czuła tam silne mrowienie z bólem i rozlizała, bo chciała się od tego uwolnić. Jaka ona jest rozczulającą na tym zdjęciu: No dzieciak taki kochany :)))

Duśka tak miała. Przez jekiś tydzień - dwa, po prostu nas nie widziała. Na spacerach szła, węszyła przy ziemi, zadzierała nos do góry, szła, węszyła, nic do niej nie docierało. Szukała zapachu DTu. My nie byliśmy potrzebni. Sprawiała wrażenia, że wystarczy chwila nieuwagi i poooszszszłaaa.

Wyszedłby, może też tylko po to, żeby czmychnąć. Nie wiadomo, co w tej główce się roi.

Jaka piękna jest ta Pajducha :)))

I tu też pozycja ze schowanymi łapeczkami pod siebie.

Jaka ulga... po Twojej informacji, Poker. Dziękuję, że tyle serducha dajesz tej kruszynce.

Ojjj, jaka smutna wiadomość...

Schronisko nauczyło ją walki o michę. Od tego życie tam zależy.

Jestem też. Jestem w stanie przeznaczyć na stworki 100,- jednorazowo. Cała trójka może mieć świerzbowca. Tylko u osłabionej zaatakował najsilniej. To bardzo zaraźliwy pasożyt.

Pozwól sobie na słabość i żałobę. Nie męczyłeś jej egoistycznie. Nie szukaj winnych, bo się zadręczysz. Poszukaj w sobie wdzięczności, za to, że akurat na siebie w życiu trafiliście. Mogłeś nigdy nie doświadczyć pozytywnych emocji i uczuć związanych z TĄ psiną. Pielęgnuj wspomnienia dobrych chwil, dni, lat. Śmierć każdego psiego przyjaciela dotyka równie głęboko.

Jaka ona mikruska przy Kocie! Ile Kota waży?

Za dom kciuków Ogórasek raczej nie będzie potrzebował :) Za spokojną podróż do DSu potrzymam.