Radek

Październikowa deklaracja dla Tyczuni już w drodze.

Ciężko się teraz poruszać po Dogo, ale na szczęście działa. Brakowało mi możliwości zajrzenia na TM podczas ostatniej awarii.

Dziękuję za dobre słowa. Dziś mam dzień pod znakiem stresu. Nasza mała mordka była dziś na szczepieniu, przy badaniu okazało się, że ma lekko bolesny brzuszek. Co prawda pani doktor powiedziała, że nie wygląda to na nic poważnego (nie było przeciwwskazań do szczepienia), ale zaleciła jednak zrobić badanie krwi, czy wyniki wątrobowe w porządku. I tak od powrotu z lecznicy denerwuje się. Oczywiście w głowie kłębią się różne myśli:( Norasku, trzymaj łapinki za zdrowie naszej małej mordki.

Cóż powiedzieć, kciuki zaciśnięte z całych sił.

Swoją październikową deklarację przeleję w weekend.

Mam nadzieję, że wszystko pójdzie dobrze. Nie znam Zulki osobiście, a i tak zapadła mi w serducho.

Informacja intrygująca, a tu trzeba spać;)

Nie pozostaje nic innego jak podpisać się pod tymi słowami. Gorzej by było, gdyby ktoś zachwycił się Zulki urodą, a później powrót, bo nie można się miziać.

Pierwsze zdjęcie jest takie urocze.

Pięknie napisane.

Zazwyczaj o tej porze śpię, ale dzisiaj miałem długi dzień. Po pracy zabrałem Gajulca do taty. Tata dysponuje ogródkiem i zaplanował na dziś ognisko. Byliśmy tam z Gajką po raz pierwszy, ponieważ wcześniej u taty była Helgunia, a Gaja raczej nie przepada za innymi psami. Od razu po przyjeździe Gajka zaczęła biegać po trawie i szczekaniem oznajmiała swoją radość z pobytu w miejscu, w którym jest. W odróżnieniu od mojej lepszej połowy dbam o dokumentację fotograficzną Gajulca i dzisiaj (a raczej wczoraj) udało mi się zrobić zdjęcia:) Tutaj standardowe zdjęcie na trawie A tutaj mała mordka próbująca wyżebrać coś smacznego;) Po powrocie Gajulka zaległa i śpi do tej pory:) Najwyraźniej dzień był udany dla małej mordki.

Takie zdjęcia to miód na serce. A nowiny jeszcze lepsze:)

Piękna psinka w pięknych szeleczkach. Jak ja lubię takie wieści.

Jak dla mnie późna pora, ale muszę naskarżyć. I to tym razem nie na małą mordkę, a na moją lepszą połowę. W weekend zostałem w domu żeby pracować (czasem trzeba), a Asia pojechała z Gajulcem na działkę. O pobycie mogłaby więcej napisać Asia, ja wiem tylko, że było fajnie, a Gajka jeszcze dziś jest spokojna, co świadczy o aktywnym pobycie:) A skarga? Otóż Asia nie zrobiła Gajce żadnego zdjęcia podczas wypoczynku. No jak tak można? A kapeć dziś też został zabrany:)

Ciężko było w weekend, gdy Dogo nie działało. Niby miejsce w wirtualnej przestrzeni, a jednak coś więcej. To miejsce, gdzie w jakiś sposób są cały czas obecne moje kochane pożegnane psinki. Tak mocno zdałem sobie sprawę, jak tęsknie za Norcią i Saruśką.

Zaglądam do Psoni i Balbisi po awarii Dogo. Podczas awarii nie mogłem przestać myśleć o tym, że Dogo to również miejsce naszych pożegnanych czworonożnych przyjaciółek.

Chyba trzeba poczekać na zniknięcie problemów z Dogo, bo teraz nie można nawet obserwować wątków. Fajnie popatrzeć na zdjęcia Alfika:)

Wspaniałe wieści. Powodzenia w nowym życiu Alfiku.

Gajula jeszcze nie wróciła z psiej szkoły. Wszelkie prace domowe skończone i mam chwilkę żeby napisać chociaż kilka słów. Nic nowego się u nas nie dzieje, Gajulec w dobrej formie i z nowości jest tylko jedna rzecz. Jak pewnie pamiętacie Gajka kradnie kapcie. Nic im nie robi, tylko zanosi pod łóżko lub do siebie. Kochane to jest u niej. Jakiś czas temu musiałem zmienić kapcie, bo stare były już dość zużyte:) Jeden stary został dla Gajki i przez pewien czas dobrze spisywał się w tej roli. Ostatnio jednak sytuacja uległa zmianie i stary kapeć przestał wystarczać. Najpierw nie mogłem znaleźć jednego kapcia z rana, okazało się, że wylądował pod łóżkiem. Czyżby Gajka? Po co miałaby kraść kapcia, jak ma własnego? Wszelkie wątpliwości rozwiały się parę dni później... Po powrocie z pracy okazało się, że jeden z kapci wywędrował, później sytuacja się powtarzała, a teraz już sytuacja wróciła do normy. Czyli Gajka znowu kradnie kapcie:) Pewnie stary przestał już pachnieć.

Norasku kochany, za dużo wziąłem na siebie obowiązków. Gubię się czasem w tym wszystkim. U nas robi się już powoli jesień, to pora roku sprzyjająca refleksji, rozmyślaniom i tęsknocie.

Nawet przez chwilę nie wątpię, że spotkamy kiedyś nasze pożegnane czworołapy. Nie wiem, jak to będzie wyglądać, ale pewien jestem że będzie wspaniale. Cieszę się, że z Zulką w porządku.

Trzymam kciuki za aklimatyzację Pestki.

Nawet jak jest pewność że będzie dobrze to i tak gdzieś to ziarno niepewności zostaje. Trzymam kciuki za powodzenie.

Dorzuciłem trochę ciasteczek dla Tyczuni.

Kochana siwa mordka.