Nesiowata

Fuks z ręki też zje wszystko, najchętniej z ręką.. Dziś mieli jeszcze gotowane jedzenie więc poszło błyskawicznie - u niego. Ares obwąchał i stwierdził, że to jeszcze nie jest pora na śniadanie. Burze zdarzają się w zimie,choć bardzo rzadko. Ale wczoraj w pewnym momencie nie widziałam co się dzieje - huk, przez okno nic nie było widać. Na szczęście dziś wiatr jest znacznie słabszy. Trochę mrozku nie zaszkodzi. Ale wczoraj wieczorem przez cały czas kiedy chodziłam z psami miałam wrażenie, żer za chwilę wyląduję w pozycji horyzontalnej. Jakoś obyło się bez tego ale nie lubię stąpać po lodzie (a wszędzie było go pełno).

Dwójka ciągnie mnie a ja ciągnę Aresa. Jakoś to idzie.

Potwierdzam zwrot kwoty 20,00 zł.

mogę się tylko do tego podłączyć - też bez lajków.

Witamy wszystkich w poniedziałkowy bardzo, bardzo wietrzny ranek. Strach wychylać się z domu. Ale e Ares i Fuks ne mieli takich obaw - wyszli sobie załatwić potrzeby.Wprawdzie trwało to krótko, ale chłopaki nie cofali się w drzwiach. Lala nawet nie ruszyła się z łóżka, to nie jest pogoda dla niej. Może później będzie lepiej? Trzymajcie się ziemi - mimo takiej wichury.

Fuksowi jakoś przeszły miłosne zapędy w stosunku do Lali. Tzn. ona to załatwiła po swojemu i jest spokój. Nadal jest pierwszy do jedzenia,nigdy nie ma z tym kłopotu. Choć nadal zjada szybko to jednak trochę dłużej to trwa niż na początku. W dalszym ciągu najbardziej lubi położyć się w poprzek drzwi i jest zdziwiony kiedy przechodzę nad nim. Posłanie to jest ostateczność. I w dalszym ciągu kury dla niego nie istnieją (na szczęście). Koty również ale ich miski to już zupełnie inna sprawa. Za każdym razem sprawdza ich zawartość.

Tak słodko to z nim nie jest - kiedy obcinał mu paznokietki to chciał go zjeść. Tyle, że fizycznie to on silny nie jest. Starał się wyginać na wszelkie możliwe strony, wyrywać ile sił. Ale z tym akurat daję sobie radę bez problemu. Jednak kiedy już stał na podłodze - był bardzo zadowolony, spacerował po całym gabinecie i nie miał ochoty na wyjście. Bez problemu dał się zważyć (już bez mojego udziału), plątał się lekarzowi pod nogami i próbował ułożyć się wygodnie pod biurkiem (pewnie do snu). Choć sam zabiega o głaskanie to jednak zrobił się z niego pies niedotykalski. No a teraz czekamy na przesyłkę z suplementami na staw.y i zobaczymy czy coś się zmieni. Bo mimo wszystko Ares jest staruszkiem i trzeba mu trochę pomóc w normalizacji życia. Poprzednie lata życia dają znać o sobie (jak u każdego). Ale chłopak cieszy się ze wszystkiego, kocha życie. I niech tak będzie jak najdłużej. Prawdę mówiąc jemu niepotrzebne są spacery, w zupełności wystarcza mu dreptanie po podwórku we własnym tempie (i własne towarzystwo do tego), ewentualnie spacer po kuchni. A największym szczęściem jest spanie, złoty chłopak do tego. Jest rozczulający, niewiele mu potrzeba do pełni szczęścia- trochę uwagi ze strony człowieka, micha i posłanie.

Całkiem niezły zwierzyniec.

Bardzo, bardzo dziękuję.

Śliczna Uszatka

Teraz tylko ciesz się życiem, ze wszystkich możliwych sił.

I znów nie mam lajków?!

Tak bywa. Znałam ją tylko z rozmów telefonicznych a tak trudno mi się pozbierać. Całe życie jest niesprawiedliwe.Ludzie, którzy chcą i czynią dobro tak szybko znikają.

Jk pewnie wszyscy...

Myślałam o pogrzebie.

Witamy wszystkich w sobotni, smutny dzień. Wszyscy musimy jakoś przejść przez ten dzień...

Ciężko będzie...

Ale napisałaś, że w październiku i grudniu.

W listopadzie i grudniu.

Ares zaliczył dziś wizytę u weterynarza. Jakoś bardzo mu się speszyło do gabinetu. Pazurki obcięta, recepta wypisana, dokupiona tabletka na robaczki (trochę nam zbrakło) a przy okazji waga poszła w ruch. Tak jakoś trochę ciężko mi się chłopka podnosiło. Ale to nic dziwnego - pan Ares waży 14,7 kg! Nie widać tego po nim. Tak zresztą pow9iedziałam lekarzowi. Ale on stwierdził, że to zupełnie inny pies niż ten. który do niego przyszedł po przyjeździe. A chłopak czuła się tam całkiem swobodnie - spacerował sobie po gabinecie kiedy weterynarz szczepił kota. I tak za bardzo nie miał ochoty wychodzić, musiałam go ciut pociągnąć smyczą. I paragon za dzisiejszą wizytę

Damulka, to fakt. Zołziczka, ale kochana. Jednym słowem - Lala to kochany psiak (CHOĆ POTRAFI ZALEŹĆ ZA SKÓRĘ). Ale widać taki jej urok.

Dziękujemy - i wzajemnie, zdrowia życzymy.

Zapomniałam wczoraj napisać - zobaczyłam coś, co mnie zaskoczyło niemożebnie. Na aresowym posłaniu spała dwójka - Ares i Lala! Podejrzewam, ża to Lala była tym drugim psem, który tam się położył bo Ares nie byłby aż tak odważny. Ale faktem jest, że spali obydwoje obok siebie. Siedziałam i patrzyłam, nie ruszałam się żeby ich nie przebudzić. W końcu Lala otworzyła oczy, rozejrzała się i wskoczyła na łóżko.

Lajków mi zabrakło dla tych cudnych psiaków! Dziękujemy Wiosenko.

Dziękujemy za noworoczny podarunek w postaci cudnej zołziczki. Trzymaj się Jagusko - nowy rok będzie lepszy niż poprzedni.