Sowa

No pewnie, stał się członkiem grupy - wspólne miejsce odpoczynku, spania - to cementuje każdą psią i wilczą rodzinę.

A co do Marcelka - mój obecny były "azylant" wybaczył mi wyciąganie kleszcza z delikatnej skóry na brzuchu, gdy dostał potem odrobinę skondensowanego, niesłodzonego mleka na spodeczku. To dla niego największy przysmak. Może i Marcel uznałby, że łyżka takiego mleka, podana na spodeczku lub z ręki, łagodzi wszelkie strachy i urazy?

Dopięcie długiej linki do tego co Marcel ma na szyi jeszcze nie wchodzi w grę?

Jakim sposobem przytaszczyłaś go do domu??? Niesamowite, jak to Ci się udało, w psie już ciekawość i chęć badania otoczenia walczy z lękiem,przedtem był tylko kłębkiem strachu.

Te żyjące na wolności miały choć trochę życia z zaspokojeniem potrzeb emocjonalnych typowych dla gatunku. Te tuczone na mięso lub trzymane w klatkach od urodzenia na pewno nie. Gdyby rzeźnie miały szklane ściany, wielu z nas zrezygnowałoby z jedzenia mięsa, widząc linie ubojowe czy ubój rytualny, albo transport zwierząt do rzeźni. Czy człowiek jest całkiem przystosowany do diety wegetariańskiej czy wegańskiej - nie wiem. Ludzkie niemowlęta najlepiej rozwijają się na mleku matki, też pochodzącym od innego stworzenia, choć tego samego gatunku. Ja nie używam argumentów za czy przeciw - każdy pozostanie przy swoich przemyśleniach. Uważam jedynie że są i tacy myśliwi, którzy dają lepsze życie swoim psom - znam takich - niż ludzie trzymający psy wyłącznie dla zaspokojenia własnych potrzeb uczuciowych.

Dla psów, które nie żyły blisko ludzi, próba zrobienia zdjęcia kojarzy się z zagrożeniem, z "celowaniem" w psa...

A Twoje psy?

Po co jemy mięso, my i nasze psy, czy po co polują myśliwi? Co do myśliwych - nie wiem, nie jestem myśliwym. Ingerować w życie dzikich gatunków powinni moim zdaniem prowadzić leśnicy - za bardzo zaburzyliśmy życie dzikich zwierząt, nie będzie już naturalnej regulacji, prowadzonej kiedyś bardzo skutecznie przez wilki. "Pozwólcie mi polować, bo jestem głodny. - polujże więc, ale z potrzeby, nie dla przyjemności" - może to kiplingowskie prawo (przynajmniej zalecane w literaturze) starczyłoby na początek. Okrucieństwo wobec zwierząt demonstrują nie tylko myśliwi, wolałabym najpierw zlikwidować wszystkie hodowle zwierząt futerkowych i rozmnażalnie psów, ale i to okazało się niewykonalne obecnie. Tak przy okazji - ja nie muszę lubić myśliwych, ale mimo to widzę, ze niektórzy z nich zajmują się psami odpowiedzialnie.

Znam myśliwych, którzy traktują swoje psy podobnie emocjonalnie, jak każdy z nas. W domach ich psy śpią na kanapach i z właścicielami też, chociaż akurat to moim zdaniem nie jest wyznacznikiem dobrostanu psa. Znam i takich, którym nie pozwoliłabym dotknąć mojego psa - w każdej społeczności ludzie są różni. Sama nie poluję, nie uczestniczyłam w żadnych polowaniach, chociaż razem z polującą znajomą chodziłam zbierać wnyki w terenie koła łowieckiego, którego ona była członkiem. Przykłady znęcania się nad zwierzętami są w każdej społeczności - kupujemy karmy z kurczakiem dla naszych psów, nie pamiętając o liniach uboju ani o kurczętach żywcem wrzucanych do miażdżarki. Chociaż nie poluję ani nie obserwuje polowań, z zainteresowaniach oglądałam na Texel i układanie drapieżnych ptaków i konkursy psów myśliwskich. Konkursy retrieverów - psów jak najbardziej myśliwskich - w Holandii różnią się zasadniczo od naszych - tam na konkursach psy pracują na martwych, wcześniej zabitych ptakach. Nie ma zabijania dla konkursu. Podobnie na ogromnych sztucznych stawach odłowowych, gdzie zimują tysiące różnych odmian dzikich kaczek, do zwabiania ich do korytarzy odłowowych wykorzystywane są psy podobne w pracy do tollerów - te kaczki potem są zabijane do zjadania przez ludzi i przez psy, rzadkie gatunki czy zaobrączkowane wypuszczane są na wolność. Zwierzęta zabijane podczas polowania chyba mniej cierpią niż te z wnyków, tuczu przemysłowego i linii ubojowych - byłoby pięknie, gdybyśmy wszyscy, i nasze psy tez, mogli zrezygnować z zabijania wszystkiego co żyje, ale to raczej niewykonalne.

Zaprzyjaźnione dwa psy to najlepsza terapia grupowa - dla obojga.

Majka jest święta psica.

W Twoim tez radosny, ale nie pierwszy! W Marcelkowym chyba pierwszy.,,

Pierwszy radosny dzień w życiu?

Nie tylko kochać - jeszcze wiedzieć, jak pracować z takim szatankiem czy diabliczką. Przyszłe domy powinny być oceniane pod tym względem - żeby nie wracała po dwóch tygodniach.

No to raczej reguła... Też nie liczyłabym na to, że po sterylce zmięknie. https://szkoleniepsowmysliwskich.pl/jagdterier/ - bardzo dobry artykuł o jagdach. - A może domu dla niej szukać wśród myśliwych? Nie wszyscy do polowania używają psów rodowodowych.

Doskonały pomysł - nie tylko możliwość skubnięcia, ale i obudzenie jakiegoś zainteresowania otoczeniem, możliwość zbadania nosem także.

"Odpowiednie dać rzeczy słowo"... - to może sprecyzujmy to inaczej: na tej kanapie Binio wygląda zdecydowanie dostojniej, o!

Oby Suvi potrafiła jeszcze się tym cieszyć. Więcej dla niej nie można było zrobić.

Kanapa baaaardzo elegancka. Czy dobrze widzę, że Binio zaokrąglił się nieco? Tym bardziej wygodna kanapa po prostu jest konieczna...

No to źle doczytałam, jak będziecie odwiedzać Kraków, zapraszam na spotkanie szkoleniowe.

Gdzie mieszkacie? Na stronie nosem.pl znajdziecie wiele porad szkoleniowych, także dotyczących przygarniętego psa w nowym domu i bezpłatny poradnik do pobrania - Z kluczem do psa.

I też wypił z filiżanki, trzymanej przez Ciebie w rękach? Znalazłam informacje, że folia aluminiowa usuwa ładunki elektrostatyczne z ubrania, jakby przetrzeć ubranie kulką ze zgniecionej folii, to usuwamy te ładunki podobno. No i sami nie jesteśmy naładowani - nie wiem, czy to rzeczywiście działa.

WiosnaA, jedno, co ja w tym widzę dobrego, to fakt, że pies - film z karmienia rosołem - patrzy na Ciebie inaczej, bez tak panicznego lęku. Pije z kubka, który trzymasz w ręce.

Szczęściarz? nie, dom jak dom, zwyczajny bez krzywdzenia, z rozsądną opieką. Młody pies byłby szczęściarzem, bo miałby zajęcie dopasowane do potrzeb, nawet przez 4 godziny każdego dnia. Ale na młodego to ja siły już nie mam. Ani auta, żeby wywozić za miasto. Mój blok jest otoczony zielenią, o krok alejki spacerowe, więc dla staruszka Tita to dość - dla młodego psa byłoby za mało.

Obawiam się, że nie wszystkie organizacje działające dla zwierząt będą za tym.