5mc. suczka chce zdominowac dziecko,agresja. Proszę o rady, pilne!

[auraa]

Zadzwoniła do mnie pani, która ok 2mc. temu adoptowała 3mc. sunię. Suczka dojrzewa i ustala chiearchię w rodzinie. Najważniejsza jest pani, w którą suczka jest absolutnie wpatrzona i bardzo o nią zazdrosna. Ostatnio zaczęła warczeć na 4 letnią córeczkę pani i kiedy dziewczynka zbliża się do matki sunia usiłuje je rozdzielić. Zdarzyło jej sie dwa razy nasiusiać do łóżka małej mimo że trening czystości ma opanowany a na łózko nie wolno jej wchodzić .Pani boi się, że sunia może ugryźć dziecko. Proszę o rady!

[GAJOS]

Witam. To nie jest ustalanie chiearchi.Psy nie tworzą stada z ludźmi. Po prostu sunia sprawdza na ile może sobie pozwolić. Co do sytuacji w, której sunia chce rozdzielić - odsunąć dziecko od matki. Metoda jest bardzo prosta. Matka dziewczynki, w tym momencie ma wykonać stanowczy krok w kierunku psa - napierać na niego, pies się wycofa. Może wtedy (o ile sunia zna) zastosować komendę SIAD czy WARUJ. Poza tym radziłbym, organizować dziecku i psu czas tak, aby również dziecko uczestniczyło w życiu psa, może np. razem z matką karmić psiaka, dawać mu wodę itd.

Oczywiście, za warczenie na dziecko nie karcić psa i nie krzyczeć, bo pies ostrzega, a to akurat jest bardzo dobre. Jeżeli ta kobieta będzie krzyczeć na psa za warki, to wykorzeni to zachowanie, i pies będzie gryzł bez ostrzeżenia.

Co do tego, że "pani jest najważniejsza" - Niech nie reaguje na "podchody" suni, typu widzi Panią przychodzi - Pani daje smaczki i pieszczoty. A gdy Pani siedzi np. na fotelu pies podchodzi - Pani wstaje na równe nogi - wtedy pies automatycznie sie wycofa.

A jaki to pies? Duży? Znana jest przeszłość?

[auraa]

Sunia jest dzieckiem przygarniętej suczki wielkości spaniela. Matka jest łagodną suczką, w stosunku do dzieci nie ma problemów. Jaki był ojciec nie wiadomo. Śnieżka to raczej parówa o mocnej budowie.Nie ma za sobą traumatycznych przeżyć. Pani dziś ma wejść na dogo, żeby przeczytać co robić w tej sytuacji.

Zdjęcie po adopcji.

[GAJOS]

Myślę, że to co napisałem będzie dobrym wyjściem. Nie ma co panikować. Nie ma też co nakręcać się na Teorie Dominacji. Po prostu między tą kobietą a psem zaczyna się niezdrowa więź. Gdybym mógł jeszcze jakoś pomóc to GG://8019801

[Uranoe]

Pies nie zna takiego uczucia jak zazdrość (ta ludzka), zachowuje się tak dlatego, że nie jest przyzwyczajony do podziału uwagi. Najpierw Ty się nim interesowałaś i pochłaniałaś całą swoją uwagę nim- karmiłaś, bawiłaś się. A potem, gdy pies oswoił się z domem, ważniejsze stało się dziecko. I brak dłuższych spacerów, ciągłej uwagi, przytulanek, sprawia, że pies, stworzenie interesowne, kojarzy je z dzieckiem. Wszystko jest ze sobą ściśle powiązane- pies wie, że to Ty dasz mu jeść, poszarpiesz się i nim i popieścisz, dlatego cały czas próbuje być w centrum Twojej uwagi, a to prowadzi do początków zaburzeń separacyjnych- pupil je tylko w Twojej obecności, przemieszcza się za Tobą jak cień i cały czas szuka kontaktu -tak jak opisałaś. Więc dziecko, które pochłania znaczną część czasu właścicielki, powinno zostać oddzielone, a pies ma z tego korzyść- jest w centrum uwagi właścicielki i dziecko znika. Zamotałam?:lol:
Spróbuj poznać je z psem tak, żeby oboje nawzajem kojarzyli się miło. Niech dziecko zawoła psa, da mu pyszne smakołyki i delikatnie pogłaszcze. Ważne jest też to, żeby pies mógł powąchać dziecko. Często dawaj psu jeść w obecności dziecka, szkol, chodź na spacery. To siusianie też może być próbą zwrócenia na siebie uwagi.
Tak jak GAJOS wspomniał- dominacja między człowiekiem, a psem, nie istnieje.

[auraa]

Dziękuję, przekażę!

[Patmol]

a ja sobie zaznaczę i będę podczytywać

kiedyś czytałam (i to robię) ze dobrze jest jak dziecko wydaje psu polecenia (typu siad. leżeć, zejdź ) i nagradza smaczkami
i pies się uczy, ze dziecko ma prawo wydawać mu polecenia i jednocześnie że sie opłaca go słuchać
polecenia mogą być słowem lub gestem -więc i 4-latek pewnie potrafiłby (ja mam 9 latka -więc sprawa jest prostsza)

a jaka to frajda dla dziecka -jak pies wykonuje polecenia

[GAJOS]

Uranoe, zamotałaś ale sens zawsze jest sensem choćby ukrytym :) Tak jak napisałem z karmieniem psa przez dziecko - same z tego pozytywy - Pies kojarzy dziecko jako coś fajnego, a dziecko już uczy się odpowiedzialności i czułości w stosunku do zwierząt.

Patmol napisał(a):

kiedyś czytałam (i to robię) ze dobrze jest jak dziecko wydaje psu polecenia (typu siad. leżeć, zejdź ) i nagradza smaczkami
i pies się uczy, ze dziecko ma prawo wydawać mu polecenia

Otóż to. Nie wkręcając sobie TD , trzeba psu pokazać, że choćby nie wiadomo co - Człowiek czy to mały czy duży jest ważniejszy.

[Uranoe]

[quote name='auraa']Dziękuję, przekażę!
Jeśli to odpowiedź na mój post, to proszę! :D

[quote name='Patmol']a ja sobie zaznaczę i będę podczytywać

kiedyś czytałam (i to robię) ze dobrze jest jak dziecko wydaje psu polecenia (typu siad. leżeć, zejdź ) i nagradza smaczkami
i pies się uczy, ze dziecko ma prawo wydawać mu polecenia i jednocześnie że sie opłaca go słuchać
polecenia mogą być słowem lub gestem -więc i 4-latek pewnie potrafiłby (ja mam 9 latka -więc sprawa jest prostsza)

a jaka to frajda dla dziecka -jak pies wykonuje polecenia

Zgadzam się ;)

[quote name='GAJOS']Uranoe, zamotałaś ale sens zawsze jest sensem choćby ukrytym Tak jak napisałem z karmieniem psa przez dziecko - same z tego pozytywy - Pies kojarzy dziecko jako coś fajnego, a dziecko już uczy się odpowiedzialności i czułości w stosunku do zwierząt.



Otóż to. Nie wkręcając sobie TD , trzeba psu pokazać, że choćby nie wiadomo co - Człowiek czy to mały czy duży jest ważniejszy.

Dosyć chaotyczna była moje wypowiedź, ale mam nadzieję, że pani, o której jest ten wątek, mnie zrozumie ;).

[auraa]

Z informacji jakie dziś uzyskałam, wiem, że pani wychodzi z dzieckiem i psem na spacery. Dziewczynka daje psu smakołyki, bawiły się razem. Myslę że najlepiej będzie gdy Pani zaloguje się na dogo i sama opisze sytuację.

[auraa]

Wiem, ze pani przeczytała wątek. Czy ktoś jeszcze może podzielić się swoim doświadczeniem w tym temacie?

[Soko]

To wszystko jest spowodowane tym że pies nie rozumie sytuacji "pani zajmuje się dzieckiem".
Dla mnie rada jest taka: jak najwięcej poświęcać czasu dziecku, nie ujmując jej psu, czyli - zaczynając od odezwania się do dziewczynki = nagroda, przez: krótką zabawę = nagroda, krótki uścisk = nagroda, krótkie podniesienie do góry = nagroda, jakaś wymiana zdań = nagroda. Pies w tym czasie wykonuje komendę a więc jest w trybie pracy, jakąkolwiek - może to być siad a może to być rozrzucenie parówek i szukanie ich (uspokajające dla psa) po podłodze w trakcie, gdy zachodzą jakieś czynności mama-dziecko.
Dosłownie ćwiczyć wszystko - ubieranie czapki = nagroda, buta = nagroda, zapięcie kurtki = nagroda, pomoc w kąpieli = nagroda.
Generalnie wszystko w co "wmieszana" jest córka - nagradzać. Zejdą na tym tony nagród dlatego może to być namoczona rano karma zostawiona na pewien czas w słoiku razem z parówkami, połamanymi biszkoptami itp. - wtedy będzie miała dobry, ciekawy smak i nie będzie twarda (w stresujących sytuacjach pies raczej połyka niż gryzie, dlatego dobrze by stosować coś "gładkiego", co łatwo przejdzie przez gardło, a karmą niestety można się zakrztusić - dodatkowy plus mokrej to to, że można ją wtedy złamać na pół).

Gdzie mama z córką spędzają najwięcej czasu?

[KarolinaW]

u nas w domu jest 3 letnia córeczka, 8 miesięczny wilczarz i kundelek 5 letni, z kundelkiem pracowaliśmy jeszcze przed przyjsciem dzieciątka do domu, a z wilczarzem pracujemy jedzeniem:)
córa od początku karmi psa, zapina mu smycz przed spacerkiem, bawią się zawsze pod kontrolą(waga borysa jest 5 krotnie większa od dziecka, i jest od niej większy)

[Soko]

Pierwsza zasada to wszystko co dobre, dzieje się przy córce. Jak najmniej "cudowności", gdy jej nie ma :) potem oczywiście nic nie będzie stało na przeszkodzie by zabawiać pieska bez obecności córki, ale musi mu się naturalnie wbić do głowy i stać oczywiste, że przy niej "jest fajnie i już", nie może się nad tym zastanawiać, po prostu, jest fajnie. ;)

Te ćwiczenia które napisałam i wszystkie inne możecie też stosować na kundelku, by wilczarz brał od niego przykład, chociażby w samym zachowywaniu spokoju.