Tola

I to same suczki :(Zabrałabym do hoteliku do Murki czy szafirki, ale wszystkich nie dam rady:(.No i jak do szafirki, to trzeba byłoby, żeby jeszcze jakieś psiaki jechały.

Dostałam smsa od Murki, że już czeka ze zwierzakami w Krakowie :)

Miałam dzisiaj pierwszy tel w sprawie suni, ale nie widzę jej w tej rodzinie... Na razie nie zaznaczałam, że szukamy domu z ogrodem, ale jak nie będzie nadziei, że Amika robi postępy, to trzeba będzie przeredagować treść :(. Kasiu, ona nie nadaje się do miasta, bo nie opanowała chodzenia na smyczy, czy ze względu na lękliwość?

Cudny widok:)

Ja też przysiadam z mocno zaciśniętymi kciukami za szczęśliwa podróż Poli, Axy i Ayli:)

Tak, schronisko to straszne miejsce, bo tym starym, mniej urodziwym, mniej w typie rasy nie pozostawia nadziei. A nam, pomagającym tym psom tak ciężko pogodzić się z myślą, że nie można pomóc wszystkim:( Pomimo tego smutku i łez, uczucia bezsilności i beznadziei, jakie towarzyszą każdemu mojemu wyjazdowi do schroniska, to teraz smucę się jeszcze bardziej, że choroba uniemożliwia mi podjechanie tam do nich:(. Jeżdżę tam już od tak dawna, to już chyba 18 lat... Jak mam taką długa przerwę to czuję, że tęsknię i że przynajmniej jednemu odbiera się szansę na inny los...

O, to witaj w klubie:)A z tym pobojowiskiem to masz rację, tak to wygląda po tym drapaniu;). Zulka to nawet próbuje "marszczyć" plecak;)

Cudny psiak i w moim ulubionym rudym kolorze; przycupnę i pomyślę, jak pomóc

Kasi oczywiście też jestem bardzo wdzięczna, bo to 3 psiaki znalazły przystań i jak szybko wybywają do nowych domów! Jutro wielki dzień Axy i Ayli - szerokiej drogi - powodzenia słodkie dziewczynki!!!.

Tak, cały czas to robię, dziękuję, a pani wtedy dziękuje nam, że zaufaliśmy i że mają taką wspaniałą Miłeczkę;)

Wyczytałam, że te ortopedyczne zawierają piankę wiskozową, która sprawdziła się już wiele lat temu w medycynie, ponieważ dopasowuje się do ciała, tym samym odciążając stawy i kręgosłup. No i lepiej utrzymuje też ciepło, a staremu psiakowi wszystko to potrzebne. Może to tylko reklama, ale na pewno Zulci nie zaszkodzi:). Ona na stare lata faktycznie wciska się wszędzie i zasypia w różnych dziwnych miejscach, a przy tym ma teraz nawyk drapania - marszczenia wszelkich miękkich podkładów, szmatek. Zasypia wtedy, jak tak się nadrapie, nadrapie i zmęczy;). Więc ten miękki podkład w legowisku długo nie wytrzyma;). Pozdrawiamy odwiedzających:)

I jeszcze info o suni Amika ma ok. 11 mies., waży 8 kg; jest zaszczepiona, wysterylizowana.

Zrobiłam tak wstępnie OLX na Warszawę, zobaczymy, co się zadzieje... https://www.olx.pl/oferta/mlodziutka-urocza-amika-do-adopcji-CID103-IDHxqbE.html

Taki jestem piękny:)

DT Karmelka mówi, że Klara to najbardziej kanapowy pies u niej w domu, najchętniej nie opuszczałaby ulubionych miejsc;)

Proszę bardzo:)

A co słychać u Klary, jak sunia sobie radzi?

Bardzo dziękujemy za pomoc:) Pięknie dziękujemy:) Zapraszamy, zostań na dłużej, trochę to potrwa:) Cieszymy się, również zapraszamy na dłużej:)

Wspaniale ogląda się zdjęcia i i czyta komentarze agat, to jak początek najpiękniejszej bajki:).

To są dwie różne sunie - pierwsza młoda, szczuplutka, druga staruszka - niższa, masywna.

Rozmawiałam dzisiaj długo z pańcią Miłej, u suni wszystko bardzo dobrze:) Rodzina jest zachwycona jej mądrością, opanowaniem. Po krótkim okresie, kiedy widać jednak było stres i tęsknotę za Murką i hotelikiem, przyszedł czas radości z nowego domu i swoich ludzi:). Miła zna już zwyczaje swojej rodziny; wie, że jak pan wstaje, to jest szansa na spacerek, a jak zasiada na kanapie, to można się ułożyć obok:). Zaprzestała spania w legowisku i najlepiej czuje się jak śpi w łóżku;) Na początku były problemy z chodzeniem - Miła często przysiadała, spacery trwały krótko, ciągnęła do domu; teraz spaceruje długo, potrafi nawet podbiec lub podskoczyć;). Uwielbia też wyjazdy na działkę, gdzie mogła sobie swobodnie pobiegać,pochodzić, teraz musi czekac do wiosny:). Państwo byli u weta, Miła dostała jeszcze jakiś dodatkowy lek p/alergii, która coraz rzadziej daje o sobie znać:). Jak będą zdjęcia, oczywiście je pokażę.

Na razie niestety nie mogę jeszcze jechać do schroniska, muszę nabrać sił po chorobie:(

Bardzo się cieszę, bardzo, bardzo, że Ferri będzie miał własny domek:). On szczególnie długo czekał, a nikt go nie zauważał. Moja wdzięczność dla Bogusik i Anuli jest więc ogromna:)