Radek

Dobre są takie wspólne wspomnienia, nawet gdy pojawiają się łzy.

Oby lepiej.

To najważniejsze.

Trzeba mieć nadzieję, że brak wieści to dobre wieści;)

Aureliuszu, nie choruj. Tyle osób zaciska kciuki żebyś był zdrowy.

Gajka też nie odbiega od normy w kwestii poduszek:) Jak rano wychodzę z Igusiem, Gajulka wskakuje i dosypia w poduszkach z Lepszą Połową. Czasem też potrafi obudzić nad ranem żeby ją wstawić na łóżko, bo zaspana nie bardzo potrafi. Na deser jeszcze jedna fotka działkowo-poduszkowa.

Krótki dzień i chłodne poranki na działce mają swoje wady. Na przykład nie można z rana posiedzieć na powietrzu bo trawa mokra. Za to jest więcej czasu na poleżenie w poduszkach:)

Pracowity Grześ:)

Teraz jestem bez kasy, ale postaram się dorzucić grosik. Jak nie teraz to przy deklaracji.

Dobrze, że finansowo spokój.

Pocieszny to jest bardzo. Taki duży gamoń:) Dużo można powiedzieć o Igusiu, ale poważny to on raczej nie jest;) Wiadomo, że Gajka najważniejsza.

Grzesiu, zaciskam kciuki za szybki powrót do zdrowia.

Dobrze, że Dogo wróciło. Martwiłem się, że stracę wątek pożegnanych psiaków.

Na smartfonie ciężej się teraz zagląda na Dogo.

Trzymaj się Grzesiu.

Przez awarię Dogo małe opóźnienie z weekendowymi zdjęciami;) Działkowy weekend się udał. Był czas na małe wędrówki Znalazła się chwila na rycie w ziemi I pilnowanie wiewiórek Jakby ktoś się stęsknił za blabladorem to jeszcze fotka rudzielca w poduszkach

Dobrze, że Gajulec w nocy nie ciamka:) Za to potrafi mlaskać przez sen.

Ciekawe, czy Grześ wrócił już zupełnie do formy.

Najważniejsze, że bez zmian na gorsze. Frezja jak zwykle śliczna.

Jakby się ktoś zastanawiał, jak się Gajka odstresowuje to może zerknąć na foto:) Jak Iguś zdenerwuje Gajulkę to mała mordka bierze do paszczy kawałek jutowej szmatki i ciamka. Ciamkanie ją uspokaja. Zdjęcie z wczoraj.

Na razie finanse bezpieczne?

Misio jak zwykle cudowny i chwytający za serce.

Przerażająca ta niemoc urzędów. Ale chyba wszędzie tak jest:( Reakcja pojawia się dopiero po (odpukać) tragedii.

ONek ze zdjęcia przypomina mi o Norci, Saruśce, Helguni, Brutusie i Sabie. Tyle ONków było obok mnie. Pomimo, że tylko Norcia i Sara były nasze, każdego rodzinnego psiaka wspominam jak swojego.

Takie wiadomości to ja lubię czytać:)