jotpeg

Wiga z kotem za pan brat, i jak kot - na parapecie! :)

Ależ jak to się nie interesują?! Ja tam uwielbiam Wasze zdjęcia, chłopaki!!!

może i "takie tam", ale piękne. Ulotne chwile. Przyroda, zwierzaki, kolory, przestrzeń... Piękne. Rozczulił mnie widok na Reksiowe plecki z góry (i ogonek zawinięty). I ten dmuchawiec ostatni. Misia z Reksiem na ścieżce. Maluchy.

Norek ma charakter jak kot - ma swoje zdanie i za człowiekiem w ogień ani wodę nie skoczy, oj nie! (i za to też go lubię). Takie dwa zdarzenia; dziś Norek był z TZ na porannym spacerze i na zakończenie, zamiast do domu, TZ poprosił go do samochodu (chciał jechać zatankować na stację benzynową). Norek odmówił. "Nigdzie nie jadę, teraz miało być śniadanie!". TZ musiał go odprowadzić do domu, wejść na II piętro itp. A na fotach druga sytuacja, z letniska. Jesteśmy na długim spacerze, ja chcę jeszcze wyjść na wały. Norek odmawia, kładzie się i czeka. "Niech sama wychodzi na wały, jestem zmęczony. I tak mam ją na oku!". Tak to jest z naszym Noraskiem. i tak sobie leży uparciuch, kukurydzy pilnuje "Niech sobie te zdjęcia robi, poczekam!" "...i czekam" "no, wreszcie!"

pewnie ją boli... Trzymam kciuki za zdrowie malutkiej.

będę kibicować. Przecież ten łańcuch cięższy od niej.

no dobra, kto czeka, ten się doczeka... ;)

Norasek - jesienny listek; Poranek Norka; We dwóch... I w pojedynkę;

coś tu cichutko...

koneser!

coś podobnego! to na pewno bażant? jeszcze takiego nie widziałam!

małopolskie mgły poranne gdzie są myszy? i po bruzdach, po polach... (zaraz zbiorą fasolę Jaś) a potem zasłużony odpoczynek a to - bo mi się podoba;

mała fotorelacja z późnojesiennego letniska; Pan Norek i krowy Pan Norek a'la Chopin Pan Norek rolnikiem Pan Norek niczym sarenka oraz sarenki we własnej osobie i Miciuś, czyli Don Mizio

Zimno w łapki od ziemi... i słońce już nie te.

pewnie! a na razie jesienne towarzystwo kocio-psie pozdrawia (i życzy zdrowia Tofisiowi!!!)

a co się dzieje z Tofisiem? Norasek wyraźnie powinien łapkę oszczędzać - jak ma "leniwy" dzien, to jest lepiej, biega jak szalony. No i jak poskacze jak zając po bruzdach, po polach, to utyka.

jakieś wieści? A może zdjęcia Romczysława? Stęskniłam się.

widzę, że łapiecie ostatnie promyki jesiennego słońca. Dobrze, że psiaki w dobrej formie!

widac, ze Klusia szczesliwa.

oj, same kłopoty i zmartwienia... Trzymam kciuki za Wiewióra! Tucha, wreszcie (przez te zmiany na dgm, klopoty z wysylaniem pw) finalizuje sie bazarek z karma, zaplacilam i podalam Twoj adres - mam nadzieje, ze karma (smila + kitikat) wkrotce nadejdzie.

Marra, dziękuję Ci za Dynia. Bardzo mi go żal. Myślałam o Was i tak czułam, tak czułam... Był z nami chwilkę, ale będę go pamiętać długi czas. Niezwykły wyjątkowy stareńki psinek. Marro, dziękuję serdecznie. Trzymaj się.

Dano, miło, że o dzięki Tobie nie zapadliśmy w ciszę... Spędziliśmy 2 tygodnie na wsi, a że środki na i-net ograniczone, to nie pisałam. Smutno już na letnisku; szaro-buro i brązowo, mglisto i mokro. Chłodno w domu, mimo pieca (takiego prawdziwego). Opadają ostatnie liście. Mgły się snują po polach, jedne od Dunajca, inne - z ognisk, które ludzie palą, spalając fasolowe kłącza i liście z ogrodów. Smętek w powietrzu. Idzie zima. Jesteśmy tam tylko gośćmi, teraz dom i ogród obejmują ptaki i gryzonie. Mysz mieszka w domu i robi, co jej się żywnie podoba. Ostatnio przegryzła opakowanie kawy i rozsypała całą na kredensie. A kociego jedzenia nie rusza. Koneserka? Nasze zwierzaki też czują nadchodzącą zimę; Miciek wychodził na krótkie chwile, bo w łapki zimno, a Norek zmienia właśnie kurtkę na zimową, włos się sypie okrutnie! Widzieliśmy zające, już nie brązowe, ale zaopatrzone w srebrzyste szuby zimowe. Jak wytrzymać pół roku w mieście??? Ktoś wie? (mam depresję).

OK, zamowie i smille i kitiketa. Wyslij mi adres, na jaki ma isc przesylka.

Ha, rzeczywiście Reksio wygląda jak lew, albo nawet sfinks!! :loveu: a tak spędza się dni w Krk, czekając na weekend;