Pan Psiak..już w SWOIM DOMU!!! MORISOWA, MYCHA101 dziękuje :):)

[mycha101]

Berni, ja też zgubiłam numer:oops:

Na szczęście Ty go znalazłaś:loveu: Wieści przewspaniałe, tak się bałam, że Berni już za TM, albo coś jeszcze innego, ale kamień z serca mi spadł. Teraz tylko żeby serduszko Bernisia dobrze pracowało.

Berni bardzo Ci dziękuję:loveu::loveu::loveu::loveu::loveu::loveu:

[wanda szostek]

Właśnie wróciłam po miesięcznym pobycie w szpitalu i to jest pierwsza wiadomość jaką odczytałam. Bardzo się cieszę, że taka pomyślna.

[berni]

[FONT=Lucida Grande]Przy przeprowadzce wpadł mi w ręce kontakt do Pani u której Pan Psiak znalazł Dom, opiekę i miłość. Postanowiłam zadzwonić...

Pana Psiaka nie ma już z Panią. Odszedł rok temu za TM. Dopadł go rak nerek z przerzutami potem na wątrobę.

Odszedł bardzo kochany, we własnym domu, przy kochającej Opiekunce- Pani nie pozwoliła się mu męczyć kiedy rak poczynił już takie spustoszenia i wezwała weta do domu, żeby Pan Psiak nie musiał się denerwować drogą.
Umarł jako kochany, wspominany z wielką miłością, staruszek który dał Pani dużo radości, z którym razem chodzili dokarmiać bezdomne koty. Miał nie wiem ile lat- kiedy Go poznałam był oceniany na ok.10 albo i więcej. U Pani przeżył 6 szczęśliwych lat. Nie wiem czy przypadkiem nie były to jedne lata w których był kochany i miał dobre psie życie.

Mimo że wiadomość smutna, to jednak kiedy umiera pies otoczony opieką, kochany,w spokoju i godności jest to powód do poczucia w pewnym sensie radości. Tym bardziej pies z taką historią jak Pan Psiak.

Inną radością jest to że Opiekunka Pana Psiaka wytrzymała bez psa jakieś 3 miesiące...i adoptowała 7-letnią sunię ze schroniska której nikt nie chciał z powodu złego zgryzu. Już sama historia adopcji jest bardzo wzruszająca- Pani pojechała ze znajomym do schroniska, ale powiedziała że nie wejdzie bo nie zniesie tego widoku i żeby jej przyprowadzili i pokazali jakiegoś małego pieska a'la Pan Psiak. Starszego, bo Pani jak sama powiedziała nie jest już najmłodsza i nie chce żeby piesek ją przeżył. Przyprowadzono tę sunię-większą znacznie bo taką aż do kolan ( a Pan Psiak przypominam był z gabarytów kotopsem )...I Pani nie miała serca skazywać ją na powrót do bosku tym bardziej jak usłyszała jej smutną historię.

Teraz sunia podobnie jak Pan Psiak towarzyszy Pani w spacerkach i dokarmianiu kotów

A Pan Psiak do końca swoich dni był przez Panią nazywany Berni [/FONT]

[wanda szostek]

Berni jakże się ucieszyłam gdy zobaczyłam , że jest jakiś Twój wpis na wątku Pana Psiaka. Smutne, że już odszedł, ale miał Pan Psiak w życiu jednak wiele szczęścia. Mógł przecież nie przeżyć zimy w tej kociej budce. Dzięki jednak dobremu losowi dostał szansę na kilka lat szczęśliwego życia. Zawdzięcza to w wielkiej mierze Tobie i za to Ci wielkie dzięki. Towarzyszyłam historii Pana Psiaka od początku i przyjemnie było wchodzić na wątek i czytać jego dzieje. Często wspominałam ten wątek i było mi żal, że zabrakło dalszego ciągu. Serdeczne pozdrowienia dla Ciebie.

[jotpeg]

Pan Psiak - jedna z najpiękniejszych dogohistorii. Dziękuję, Berni.