problemy z wejściem do domu z psami

[Nietoperzyk]

Porażający racjonalizm, któremu jednak trudno odmówić słuszności. W istocie - nie ma co ingerować w czas określony przez organizm Szajby, trudno też z tym dyskutować. Po prostu mnie to jakoś zaskoczyło - aż chciałoby się powiedzieć "dzieci tak szybko dorastają". 

Na szczęście do domu jakoś wchodzę, nawet całkiem sprawnie mi to wychodzi, najsprawniej jak drzwi są otwarte, ale może te małe kroczki, które już stawiam niczym niemowlę od kilku miesięcy, ostatecznie przyniosą pewne kroki prowadzące przez drzwi wejściowe - tego się będę trzymać. Co więcej, wolałabym już nie przeżywać nowych rewelacji. Świrek z godnością znosi cieczką Szajby, zapewne pomocny jest nasz implant (wiem, wiem, pamiętam głosy sprzeciwu - ale sprawdził się w tym jednym przypadku, bo zainteresowanie rozmnażaniem nie jest destrukcyjne). 

Bardzo dziękuję za nazwę metody - PRO - jest tak często wykorzystywana w naszym społeczeństwie, a ja nigdy nie wiedziałam w jaki sposób ją właściwie określić :) 

 

Taak. Moje szorki i pomysł na spacery w pełnym stadzie, w roli sanek - cóż, pomysł jest całkiem niezły. Do tej pory mi się podoba. Ale jego realizacja... jest nieco bardziej skomplikowana niż mi się wydawało. Najczęściej muszę uspokajać sama siebie zaplątana w swoje piękne linki z amortyzatorami - nie wiem czy pamiętacie taką scenkę z bajki "101 dalmatyńczyków" jak psiaki smyczami oplątały swoich człowieków, żeby Ci się łaskawie przytulili. Moje też dbają o moje przytulanie, jednak ich wybrańcem jest najczęściej drzwo. Tego wolałabym nie uwieczniać na zdjęciach :)