Ewa Marta

Wiem kochana, że wiesz. Każdy, kto stracił psa swojego życia wie:(

Rokuś lubi też spać z suniami:

Dziękujemy bardzo za odwiedziny. Nasza relacja z Rokusiem bardzo się zacieśnia. Praktycznie nie odkleja się ode mnie i pozwala na bliskość, która na początku była niemożliwa. Na dzisiejszym spacerze wyganialiśmy się przeciągając się patykiem. Rokuś powarkiwał udając groźnego, ale jak tylko puszczałam patyk, natychmiast podbiegał i wsadzał mi go do ręki. Potem z Barsiczką zabierali sobie znalezione jabłko i w końcu zjedli je na pół. Pan Rokinson usiłowąl zachęcić do zabawy Peruszkę, ale jak podbiegał z radosnym szczekaniem, ona przerażona robiła grzbiet i powarkiwała na niego. Mam nadzieję że z czasem dotrze do niej, że mogą się super bawić. A po powrocie ze spaceru tak odpoczywaliśmy na kanapie. Rokuś pod kocykiem, bo miał lodowate łapki i kiedy przykryłam go kocykiem, wtulił się w niego, zamruczał i zasnął:

Tyś, co tu powiedzieć? Trzymaj się dzielnie i nie poddawaj w walce z chorobą kociaków. To nie jest łatwe, ale skoro przeczytałaś cały wątek wiesz, że najlepsze co można doradzić, to kochać, leczyć, walczyć i nie okazywać strachu zwierzaczkom, bo one są jak barometr i wyczują każdy Twój nastrój:( Mnie nie zawsze się udawało, ale myśląc o tych 19 miesiącach walki z chorobą Semika więcej było tych momentów, w których byłam silna, uśmiechnięta i wspierająca Semurka. Bardzo Ci dziękuję za ciepłe słowa. Minął już miesiąc i 3 dni od śmierci Semika, a ja cały czas mylę się i wołając psy zaczynam od "Semiku..." Brak mi go bardzo, tęsknię za przytuleniem, za zapachem jego sierści, za odgłosem jego pazurków na podłodze w nocy. Za noskiem, który się do mnie przytula, za gadaniem Semika we wszystkich tonacjach. A najbardziej chyba za jego mądrymi oczami, w których można było wyczytać wszystko. Oczywiście życie toczy się dalej i są nawet chwile, w których biegam z piłeczkami albo patykiem z Rokusiem i Barsiczką, ganiam na spacerach Peruszkę, która to uwielbia i naprawdę potrafię się zaśmiać szczerze, ale kiedy siadam na moment i nie mam nic do roboty, od razu widzę Semika, wychodzi z każdego kąta, w który spojrzę i wtedy serce rozpada mi się na kawałki:( Dlatego staram się ciągle coś robić, żeby nie mieć czasu na odczuwanie tego fizycznego bólu. Kocham go bardzo i bardzo, ale to bardzo mi go brakuje:( Nie wiem co zrobiłabym, gdyby nie było pozostałych trzech psiaków w domu. One wymuszają na mnie normalne funkcjonowanie. Rozpuszczam je, oddaję ten czas, w kórym byłam zajęta głównie Semikiem i mam zajęcie. One na szczęście są w doskonałej komitywie i postanowiły zarządzać stadem wspólnie. raz to Peruszka jest prowodyrem szalonej gonitwy, raz Barsunia wyciąga je do kuchni, a raz Rokuś przywołuje sunie do jakiegoś super zapachu na spacerze. Zabrakło szefa i nie ma wśród nich równie silnego przywódcy:(

Kupiłam dzisiaj głównie dla Rokusia, ale też trochę dla suniek 30 puszek karmy 400 gramowych. On jednak nie chce jeść samej suchej karmy, a po dodaniu łyżki mokrej, od razu pałaszuje. Moczenie wodą nie zdaje egzaminu, bo Rokuś patrzy z wyrzutem i szuka czegoś lepszego. To prezent ode mnie, nie doliczam go do wydatków Rokusiowych.

Bardzo Wam dziękujemy Kochane! Za pamięć o Semiku i dobre słowa. Za piękny album, za wszystko. Ewuniu, to jest nowy cmentarzyk. Tak dużo zwierzaków umiera, że nagle w ponad rok zrobiło się tam ciasno. Nie ma drzew, które są na starym cmentarzu, ale powstające nowe nagrobki zapełniają to miejsce. Na starym pochowany jest mój pierwszy podopieczny z dogo - Idol. Staruteńki, schorowany psiak, który znalazł swoja przystań u nieżyjącej już starszej pani Eulalii. Znałyśmy się z psiej górki i ja w zamian za to, że przyjęła Idolka do siebie dbałam o jego finanse, wizyty u weta i często spacery. Bardzo przeżyłam jego śmierć:( Dzisiejszy dzień spędziłam przytulając się do moich psiaków. Leżeliśmy wszyscy na kanapie i przytulaliśmy się. One chyba czuły, że ja tego potrzebuję, bo nawet Rokuś cały prawie dzień spal obok mnie na kanapie.

Jutro mija miesiąc od śmierci Semika... Wzięłam urlop, nie dałabym rady siedzieć w firmie i skupiać się na pracy. Okopię się jutro w domu i będe oglądać wszystkie filmy i zdjęcia z Semurkiem. Będę mogła wtulić się w moje sierściuszki i wypłakać do woli:(

Ja też pogubiłam masę wątków:( Kończy sie to nasze dogo i nie wiem gdzie będziemy robiły bazarki:( A wątek Rokusia jest tu:

Nie wiem, czy już pisałam, że Rokuś uwielbia być wycierany po spacerze w deszczu. Od razu po wyjściu z samochodu w garażu dobiega do mnie trzymającej ręcznik i wkłada mi cały pyszczek w ręcznik. Zamyka oczka i widać, jak mu dobrze. Odwraca się, żebym wytarła go całego, po czym staje od nowa w kolejce na drugie wycieranie (dokładnie tak samo robi Peruszka). Teraz bez Semurka kolejka jest mniejsza, więc wycieram Rokusia, Peruszkę, Barsiczkę i znowu Rokusia i Peruszkę. Po wejściu do domu jeszcze raz Rokuś się nadstawia, więc jeszcze w domu wycieram nosek, pyszczek i uszka dając mu w tym czasie kilka całusów. Roki jest wniebowzięty. Pytanie, czy chodzi o dotyk, czy jednak o to, że nagle robi się sucho i ciepło:) Po podaniu NexGardu nie miał żadnych sensacji, a dzisiaj znowu pada, więc gdyby dostal kropelki, to od razu by z niego spłynęły. Wczorajszy wieczór spędził z nami na kanapie. Oboje z Jackiem głasdaliśmy pieszczocha i masowaliśmy mu uszka. Rokuś odpływał z zadowolenia. Ja z drugiej strony miałam do głaskania Peruszkę, a Jacek Barsiczkę i tak spędziliśmy czas.

To bardzo trudny tydzień... Okrągłe urodziny bez Semika i miesiąc od jego śmierci:( Bou prawda jest taka, że ciągle wspominamy Semurka, ale coraz częściej potrafimy przywoływać te najlepsze chwile i uśmiechać się do naszych wspomnień. Choc ciągle w mojej głowie kołacze się myśl, że może mogłam zaczekać, że może tak bardzo go nie bolało. Wiem, że to idiotyczne. Lekarze, Jacek, wszyscy dookola mówią mi, że Semik bardzo ukrywal ból, ale cierpiał... Ta myśl pewnie i tak zostanie ze mną na zawsze i pytanie będę zadawała sobie samej do końca. Pisałam na wątku Rokusia, że przejął po Semiku rolę mojego opiekuna. Przestał ganiac przed siebie, tylko cały czas pilnuje mnie, a jak odbiegnie kilka metrów do przodu, bo się zawącha, to natychmiast odwraca się i sprawdza, czy jestem. Rządzić nie chce nikt. Semik był na tyle silnym Przywódcą, że żaden ogonek nie usiłuje zająć jego miejsca. Powiedziałam ostatnio moim trzem psiakom, że teraz kocham je wszystkie jednakowo. To prawda, nie ma już kochańszego, lepszego, mądrzejszego spośród nich. Ten jedyny, najważniejszy odszedł, a ja opiekuję się jego stadem. Dobrze się opiekuję, głaszczę, przytulam, dbam o jedzenie, leki, spacerujemy dużo. Nie brakuje im niczego, ale takiej miłości jaką czułam do Semika już we mnie nie ma. Jest inna, spokojniejsza, rozważniejsza może. To co łączyło Seminia i mnie to niewyobrażalne porozumienie bez słów, oddanie i wzajemna opieka. Taka miłość jest jedyna w życiu.

Rokuś zdecydowanie przyjął na siebie rolę mojego opiekuna. Od śmierci Semika nie odstępuje mnie na krok. Do historii należą moje gonitwy za nim, bo Rokuś idzie albo tuż za mną albo kilka kroków przede mną i ogląda się co chwilę czy na pewno idę. Zrobił się jeszcze większym przytulasem, a wczoraj zrobił Jackowi numer. Zeszliśmy przed ostatnim spacerem razem z psami do piwnicy, gdzie chciałam ustawić zrobione przetwory. Jacek postawił mi miskę z przetworami i zabrał psy na dwór. Minutę później wychodziłam z piwnicy i widzę, że Jacek taszczy Rokusia po schodach, żeby wyjść na parter. Rokuś bornil sie wszystkimi łapkami, bo za nic nie chcial mnie zostawic w tej dziwnej piwnicy. W końcu wyszli, a ja pojechałam windą do domu. Wrócili po 4 minutach. Jacek trochę zły mówi, że jak tak bardzo chce byc psią mamką, to mogę sobie z nimi sama iść, bo Rokuś rozpłaszczył się na chodniku i za nic nie chcial iść dalej. Zrobił tylko siusiu i natychmiast zbuntował sie przeciw pójściu dalej, bo na pewno trzeba ratować mnie w tej piwnicy. Dodam, że do tej pory nigdy nie było problemu z wyjściem na nocny spacer beze mnie, kiedy zostawałam w domu. To psisko kochane uznało widocznie, że w piwnicy zostać sama nie mogę i kropka. Uwielbiam mojego nowego ochroniarza:) Kupiłam dzisiaj tabletki nex gard przeciw kleszczom dla całego towarzystwa. Rokuniowi na próbę, bo do tej pory zabezpieczałam go obrożą Foresto i kropelkami. Teraz jednak ciągle pada i kropelki nie maja szans sie utrzymać, a sama obroża niestety nie wystarcza u nas. Tabletka miesięczna dla Rokunia kosztowala 42 zł i to jest prezent ode mnie.

Dziękuję Ci z całego serca!

Ewuś no coś Ty, za co miałam sie obrazić? Rozczulilaś mnie tym bardzo:) 3 opakowania od Ciebie wystarczą Rokusiowi na 84 dni, a jeszcze mamy dostać recepty od Ewy z FB:)

Dziękuję Ci kochana! On uwielbiał wyjeżdżać z nami. Jak widział pakowanie, a zawsze zaczynałam od zebrania posłanek, misek i jedzenia dla psiaków to popiskiwał, kładł sie koło tych rzeczy i pilnował, żeby o nim nie zapomnieć. Zawsze mu mówiłam, że mogę zapomnieć torby, ubrań, ale nigdy przenigdy nie zapomnę zabrać jego. Nie wierzył i wolał pilnować... Moje najdroższe kochanie...

Wczoraj i dzisiaj wysypal sie jakis worek z prezentami dla Rokusia! Przed chwilą na koncie znalazłam 50 zł dla Rokusia od Pana Janka R. - naszego znajomego z psiej górki:)

Przyszła do mnie dzisiaj przesyłka... Zaadresowana Ewa Golba i Rokuś:) Wielką niespodziankę zrobiła nam Eva2406 i Rokuś dostał 3 duże opakowania Polprazolu! Wstrzeliła się idealnie, bo została nam ostatnia kapsułka na dzisiaj wieczorem i rano miałam kupić w aptece opakowanie 7 tabletek bez recepty w oczekiwaniu na recepty od Ewy z FB. Ewuś, bardzo Ci kochana dziękujemy! Tego leku nigdy za dużo, bo Rokuś bierze go w trybie ciągłym!

No niestety, nie wszyscy kochają zwierzaki jak my i nie uważają, że takie mejsce jest potrzebne. Całe szczęście, że powoli, ale liczba takich cmentarzyków rośnie. W Lublinie można też skremować swojego zwierzaka. Ja też o tym myślałam, ale Semik tak kochał zakopywać się w piasek, że koniec końców zapadła decyzja o pochowaniu go na cmentarzyku. Mówiąc o piasku... jednego nie zrobiłam w tym roku. Nie zabrałam mojego Semurka na jego ukochany Hel. Nie byliśy w stanie pojechac z czterema psami na camping do przyczepy. Do tego Rokuś najpierw był słabiutki, potem Semik zaczął czuć się gorzej:( Bardzo tego żałuję bo jeśli można mówić o miejscu na ziemi, to właśnie to było miejsce Semika. Wszytkie psy zresztą kochały tam być, my też.

Bardzo jestem ciekawa, czy Ci posmakuje...

Dotarła dzisiaj kolejna wplata dla Rokusia! Mała czarna przesłała nam 20 zł dla naszego Czarnuszka. Bardzo dziękujemy Kama!!!

Nie mogę znaleźć przepisu w internecie, wrzucam więc zdjęcie tego co sobie wydrukowałam. Sos pyszny, jedliśmy dzisiaj na obiad z ryżem. Ja dodałam jeszcze zioła prowansalskie, bazylię i mix ziół do dań z pomidorów. A marchewkę starłam na grubej tarce.

Gusiaczku, debiutuję w tym temacie. Sos dla ludzi. Do tej pory robiłam różne przetwory, a do sosów tylko przecier pomidorowy. Znalazłam prosty przepis i postanowiłam spróbować. Jackowi bardzo smakował. W domu Ci przepiszę, ale w skrócie to sos z mieszanki cebuli, czosnku, marchwi, papryk w trzech kolorach, cukinii i pomidorow. Do tego sól, pieprz, papryka w proszku i ziola jakie uznasz. Nie miksowalam go tylko zostawiłam cąłe kawałeczki warzyw, bo zmiksowac mogę zawsze, a smakuje nam tez taki z kawałeczkami.

Rokuś dostał dzisiaj 50 zl od Ewy G. z facebooka! Ewa dodatkowo ma nam wysłać recepty na odpowiednik Polprazolu, ktory psy mogą przyjmować. Bardzo serdecznie dziękujemy!!!

Zajrzałam rano do Kulki, ale była w środku kontenera z ludźmi, więc wycofałam się, bo nie miałam nastroju na rozmowy z nimi. Rozmawiałam z nimi wczoraj na bazarku. Robiłam zakupy warzywne, a oni tam handlują co tydzień. Kulka uwielbia siedzieć w środku z nimi. Codziennie chodzi na spacery i przepada za nimi (co mnie specjalnie nie dziwi). Starają się ją odchudzić i dostaje tylko karmę. Ku mojemu szokowi dowiedziałam się, że kupują jej karmę puszkowa w Biedronce. Mają jeszcze suchą, więc zaniosę kolejną porcję w weekend. Może ta sytuacja z Rokusiem coś ich jednak nauczyła... A Rokuś kompletnie zapomniał o poprzednim życiu. Nie chce tam chodzić w ogóle. W domu perfekcyjnie potrafi zaprowadzić mnie do kuchni po smaczka, a kiedy gotuję cokolwiek, asystuje dzielnie razem z suniami. Dzisiaj robiłam sosy warzywne na zimę i taki miałam widok: potem Rokuś odprężał się w ramionach swojego ukochanego Jacusia:

Masz je w sercu, to chyba najważniejsze anica...

Masa kolorowych wiatraczków kręcących się na wietrze nadaje ten radosny wygląd. Patrząc na ludzi, którzy przyjechali tego dnia do swoich Przyjaciół, a było ich naprawdę dużo, poczułam, że to jest właściwe miejsce dla Semurka. Przychodzą, krzątają się, zapalają znicze i siadają przy grobie jakby chcieli pobyć ze swoimi ukochanymi czworonogami, porozmawiać może...