Jak sobie poradzić z odejściem ukochanego przyjaciela?

[anpola]

Moja suczka odeszła a ja nie wiem co mam z sobą zrobić. Ciągle czuję jej obecność, chciałabym by do mnie wróciła. Mąż płacze codziennie gdy tylko pomyśli o naszej kochanej suni.
Proszę napiszczie jak sobie poradziliście z utratą przyjaciela?

[mala_czarna]

anpola napisał(a):

Moja suczka odeszła a ja nie wiem co mam z sobą zrobić. Ciągle czuję jej obecność, chciałabym by do mnie wróciła. Mąż płacze codziennie gdy tylko pomyśli o naszej kochanej suni.
Proszę napiszczie jak sobie poradziliście z utratą przyjaciela?

Chyba każdy radzi sobie na swój sposób.
30 lipca miną 3 miesiące odkąd moje ukochane słoneczko odeszło. Czy sobie radzę? Nie. Kompletnie, w ogóle. Bywają chwile, że próbuję zapomnieć, ale po prostu nie umiem. I chyba nie chcę.

[Dariette.]

najlepszym lekarstwem jest inny czworonóg, przynajmniej mi to choć trochę pomogło... Łagodzi blizny na twoim sercu, choć nie pozbędzie się ich na zawsze. I największą miłość ofiarują psy ze schronisk, z ulicy... Ty dajesz im dom, one pomagają złagodzić Twoje cierpienie.
Śmierć zjawia się niespodziewanie, tak samo jak nowe życie...

[magorek]

Mi pomaga, że uparcie palę czarkowi znicz, tam gdzie teraz sobie leży, że mam jego zdjęcie zawsze gdzieś blisko siebie, że mówię o tym że mi go cholernie brak (a niech mnie nazywają histeryczką (bo to rzekomo jednak "tylko pies") - mam to w nosie)
A kolejny psiak - tak będzie. Tylko cały czas mam w sobie myśl "czy to będzie fair wobec czarka?" (jak umrze ci brat, nie bierzesz nowego...), tym bardziej że on traktował wszystkie inne czworonogii z góry jako wrogów:cool3:

Jutro mam jechać spotkać się z azą (psiną porzuconą - i może dobrze - przez właścicielkę z zaawansowanym problemem alkoholowym), która znajduje się teraz w DT u pani, która sama ma już psa, dwa koty i jeża i nie czuje się na siłach by mieć i azę (która za kotami - z wzajemnością - nie przepada:shake:)
Z jednej strony jestem bardzo podekscytowana - chciałabym już mieć ją u siebie (choć jej nawet nie widziałam), z drugiej czuję się tak jakbym zdradzała czarka ("to tak mnie kochałaś? ledwie odszedłem, a już sobie mnie zastąpiłaś innym? ......"). RADOŚĆ I BÓL W JEDNYM

[Dariette.]

też czułam tak, że to zdrada, że Ups zginął tragicznie, a ja rozpieszczam innego czworonoga, a Ups jeszcze był cholernie zazdrosny o inne psy i nawet nie pozwalał pogłaskać.
Ale sądzę, że on, kiedy już przestał cierpieć, teraz już jest wolny od trosk i jest mu tam dobrze, zrobił miejsce dla innej istoty, która potrzebuje domu... Sam był mi wdzięczny, że przygarnęłam go i pokochałam, a teraz może chce, żeby Drops także zaznał miłości? :-(
cóż, nie mogłam być egoistką patrząc na istoty, które potrzebują domów, a kiedyś kiedy spotkam się z Upsem wyściskam go, wycałuję i pójdziemy na długi spacer... I tak będziemy spacerować przez wieczność...

[sleepingbyday]

żadne takie, zadna zdrada. bo niby - zdrada czego?
czworonóg - jedyne lekarstwo. i nie zdradzające. zośkę wzięłam 2 tygodnie po śmierci poppy. emocjonalne zajęcie się nowym psem uratowało mi zdrowie psychiczne, ale nie znaczy, ze przestałam mysleć o poppy, o nie!! no bo jak to sobie wyobrażacie? ze nowy pies automatycznie usuwa z pamięci poprzedniego?? oczywiście, ze nie!! nie ma się co bać, nie ma co kombinować, tzreba dac dom nowemu psu. jest to wręcz "spełnienie woli" poprzedniego siersciucha.

[jola od jadzi]

Popieram to, co powyżej napisano. Zdrada jest tylko w naszych głowach, myślach...

[pasiasta]

Tez uwazam,ze nowy czworonozny przyjaciel Ci pomoze i z wzajemnoscia,bo jak to mowia- klin klinem sie zatyka (czy jakos tak). Ja po smierci mojego 6-letniego Oskara ( zostal potracony przez samochod na spacerze z dziadkiem doslownie kilka godzin po moim wyjezdzie z domu ) bardzo zle sie czulam psychicznie i myslalam,ze juz nigdy wiecej psiaka nie chce miec,bo zawsze rozstania z nimi przezywalam bardzo a z Oskarem to juz w ogole z racji chocby jego niespodziewanego odejscia. Tak sobie mijal czas,ulozylam sobie wszystko w glowie,ze biega gdzies sobie w oblokach,ze to mi jest zle a jemu niekoniecznie i .. mam nowego psiaka ze schroniska. Oczywiscie na to potrzebowalam czasu. Mysle sobie,ze jest tyle psich serduszek potrzebujacych i bijacych miloscia,ze wypelnia Ci pustke po zmarlym piesku a on sam hasajac gdzies za TM z innymi pieskami, nie chce zeby panciostwo wylewalo lzy.

[Eko]

Jak sobie poradzić z odejściem ukochanego przyjaciela?

Następny ukochany przyjaciel :razz:*:loveu: A między czasie umiejscowienie zdjęcia w najbardziej widocznym punkcie domu bądz to pokoju i uporczywe wpatrywanie się w nie*:p niczym w "święty obrazek" ojca pio czy tam innego bożyszcza tłumów . I oglądanie masowo obrazków przeeeróżnych psiaków na Googlu a uzależnienie od głaskania można przerzucić na głaskanie jakiegoś swojego najukochańszego misia pluszaka :roll:*:cool3:
Wstyd się przyznać, ale ja tak miałam ... po stracie Nali*:-( .*

[Dariette.]

i jest jeszcze jedno lekarstwo... Dogomania. Po śmierci Upsa utrzymywała mnie przy życiu, naprawdę. :cool3:

[Eko]

...............................

[magorek]

Dariette. napisał(a):

i jest jeszcze jedno lekarstwo... Dogomania. Po śmierci Upsa utrzymywała mnie przy życiu, naprawdę. :cool3:

Chyba masz rację. Nigdy wcześniej nie wchodziłam na dogomanię...