Ewa Marta

Już łikendovo? Zazdroszczę:)

Rokuś dostał od mojej koleżanki Kasi W. 20 zł:) Bardzo dziękujemy, zapisuję w rozliczeniu:)

Dziewczyny, właśnie dla Was zamieszczam informacje i zdjęcia:)

Witamy i dziękujemy za odwiedziny:)

Dużo zdrowia dla Taruni:) Oby to był koniec operacji i chorób!

Rokuś leciutko....poprawił się:) Nadal chudzinka, ale boczki jakby mniej zapadnięte:) Apetyt ma ogromny, 4 razy dziennie pałaszuje gotowane jedzonko. Podjęłam decyzję że dopóki mogę sobie na to pozwolić będę sama finansowała jego gotowane posiłki. Kupuję sporo piersi i udek z kurczaka, żeby mięso było dobrej jakości. Nie wiem, ile on jeszcze będzie jadł gotowane, równie dobrze za kilka dni może zacząć kręcić nosem i wrócimy do karmy, ale póki co na tapecie jest gotowane:) Dzisiaj wyszło mi troszkę więcej rosołku. Porobiłam mniejsze słoiki z samym rosołkiem i będę mu go podawała do picia pomiędzy posiłkami i piciem wody oczywiście:) Pozostałe ogonki dostają też troszkę gotowanego, ale Semik nie może zjeść za dużo, bo z miejsca ma biegunkę, a sunieczki maja sporo do zgubienia i podawanie im dodatkowo tak kalorycznego jedzenia zrobi z nich baleroniki. Dostają więc do smaku po troszeczku na karmę.

Bardzo dziękujemy!

Rokus robi się coraz silniejszy. Dzisiaj na popołudniowym spacerze podbiegł nawet kawałek i nie przewrócił się:) Ma coraz lepszy nastrój, uśmiecha się i widać, że jedzonko gotowane mu służy:) Jutro gotuję kolejną porcję, bo zostały mi 3 słoiki, a Pan Rokuś zjada dziennie półtora słoika, a połówkę rozdzielam między pozostałe psiaki:) Dzisiaj na porannym spacerze postanowiłam podzielić się wodą dla psiaków z naszymi zaprzyjaźnionymi wronami. Nalalam wodę w pojemnieczek i odeszłam kawałeczek. Jaka była moja radość, kiedy podeszły i sporo się napiły:) Taka mała rzecz, a jak cieszy:) Rokuś na popołudniowym spacerze:) Zobaczcie jak chłopaki węszą. Cos ewidentnie było w krzakach i bardzo ich zainteresowało:) Gapulinek kochany:)

Moje Semidło ukochane kwitnie:) Gania jak szalony, rozstawia po kątach całe stado i rządzi na całego:)

Miałam podobne problemy z Semikiem na początku. Co dałam nowego, bieguna totalna. Bardzo powoli wprowadzalam nowe potrawy, ale nadal nie mogę nic gwałtownie zmeiniać. Ciasteczka zacznam od jednego 3 - 4 razy dziennie. Organizm musi się przyzwyczaić.

Gusiaczku, a może warto małymi kroczkami próbować dawać coś nowego? Czasami jak przyzwyczaimy psiaka do delikatnej karmy, żołądek tak właśnie reaguje.

Szef czeka na posłanku:) Wie, że jak jedzenie się zrobi, to mu doniosą i podadzą wprost do pyszczka:) Ulcia, Rokuś ma tak przekrzywioną główkę po tym zespole przedsionkowym. Powoli powinno mu ustępować, ale Semika trzymało ponad miesiąc. Nasz Chłopak nadal pałaszuje 4 razy dziennie jedzonko gotowane. Ma zdecydowanie więcej siły, choć go czasami jeszcze nieźle zarzuca na bok. Namawiał dzisiaj Jacka na zabawę z piłeczką. Jacek bardzo delikatnie się z nim pobawił, ale nie można mu rzucić piłki, bo przy szybszym ruchu Rokuś upada na podłogę z łoskotem. Jacek się z nim niby siłował, a ja podtrzymywałam go z boku:) Po powrocie ze spaceru z Jackiem całe towarzystwo natychmiast poszło do kuchni sprawdzić czy ciasteczka są na pewno tak smaczne, jak przed godziną:) Moje sunie przez to odkarmianie Rokusia będą niedługo szersze niż dłuższe:)

Piekę właśnie ciasteczka wołowe z ziołami dla psiaków. Mam taka asystę:)

Mattilu, nie odpisałam Ci jeszcze na temat Kulki. Problem w tym, że Gośka za nic na świecie nie chce jej oddać. Kulka wymaga socjalizacji przed adopcją, bo jest psem bardzo terytorialnym i niejedne podarte spodnie i pogryzione pupy nma na sumieniu. Nas zna i poza swopim terenem nie wchodzi w scysje, ale nie będzie to łatwe. Zwłaszcza, że nie mam jej jak odebrać. Gośka w tej chwili pilnuje się bardzo. Zawsze rano w misce jest woda, a w drugiej karma. Kulka prawie nie siedzi w budzie. Biega luzem na zabezpieczonym kawałku podwórka. Oczywiście syf zostal sprząrtnięty w połowie. Byc może to Krzysiek zrobił i nie zdążył dokończyć, ale lepsze to niż ten łańcuch:(

Dostałam kilka zdjęć od mojej koleżanki Marty B. z wczorajszego spaceru:)

Dostaliśmy dzisiaj zdjęcia od naszej koleżanki Marty. Na jednym mamy całe stado:) mam też fajne zdjęcie Peruszki, która koniecznie chciala dostac sie do wiewiórki.

Psiaki są zabezpieczone obrożą Foresto i dodatkowo Fiprexem. Kleszczy jest więcej na polach. Z lasu jeszcze nie przynieśliśmy żadnego. Za to z jednej trasy, którą z tego powodu z bólem musiałam skreślić z naszej listy przynieśliśmy któregoś dnia 7 kleszczy! 2 na mnie, 3 na Semiku, 1 na Peruszce i 1 na Barsiczce.

Narysuję mu wieeelkie serce i przytulę mocno:)

Ula, pokażę mu to na migi, bo do uszka nie mam jak powiedzieć głucholkowi:) Przed chwilą skończyliśmy zabawę z piłeczką, ale taką delikatną, żeby się sierotka nie przewróciła:)

Bardzo dziękujemy za odwiedziny i pozdrowienia:) Semik czuje się wspaniale, ma apetyt i wygląda jak zdrowy pies:) Trochę z powodu słabego Rokusia Semik zrobił się nagle zdrowszy, a przynajmniej my go tak postrzegamy. Na dzisiejszym spacerze pstryknęłam mu zdjęcia z daleka, żeby nie widział aparatu:)

Na popołudniowy spacer umówiłam się z koleżanką, która ma dwa psy i kocha odkrywać nowe trasy, przyjazne dla jej psów. Zaprowadziła nas dzisiaj nad cudowny mały stawik, w którym psiaki kąpały się do woli. Nawet Rokuś zamoczył się po brzuszek:) Trzymałam go jednak na lince, bo bałam się, że odpłynie i nie będzie miał siły wrócić. Dwa dni porządnego jedzenia zrobiły swoje i Rokuś ma więcej siły! Bardzo mu się spacer podobał. Zresztą wszystkim nam. Wróciliśmy zmęczeni, ale bardzo szczęśliwi, że mamy nową trasę spacerów w upały:)

Gusiaczku, to wszystko jest bardzo trudne. Ja mam teorię, że ludzi tchórzą i boją się brać za bary z życiem. Wybierają śmierć, bo nic już nie muszą:( Krzysiek zawsze mi powtarzał, że Kulka jest mu bliska, bo była Krzysztofa, którego On bardzo cenił. Przyznam, że naprawdę się nią zajmował, wyprowadzał na spacery, martwił się jej zdrowiem. Umiał mi opowiedzieć, co się z nią dzieje, kiedy ją boli... Kiedyś przeprosił mnie, że nie ma tylu uczuć do Rokusia. Kulkę kochał, wiem to na pewno. Nie radził sobie z Gośką, nie radził sobie z relacjami z rodziną, z żoną. Tu już nic się nie zmieni. Wydawało mi się, że lubi ze mną rozmawiać, że cieszy się, że komuś zależy na jego zdrowiu, ale to nie wystarczyło, żeby chciał dalej wegetować. Rokuś zjadł dzisiaj już 4 posiłki. Oczywiście odpowiednio podzielone, żeby nie zwrócił. Byliśmy u weta, który ocenił jego stan po przebytym zespole przedsionkowym jako zadowalający. Rokuś dostał Karsivan na poprawienie ukrwienia mózgu i GeriatiVet na ogólną poprawę samopoczucia. Udało mi się podać mu leki w kolejnej porcji gotowanego jedzenia. Ruszyłam do sklepu dokupić mu mięska i ugotowałam mu zapas jedzenia na kilka dni:) Oby tylko chciał jeść dalej tak pięknie jak wczoraj i dzisiaj:) Za wizytę nie zapłaciłam nic, za leki niestety 128 zł. 50 zl za Geriativet i 78 za 60 tabletek Karsivanu, który będzie dostawał po 4 tabletki dziennie. Tak odpoczywał wczoraj po kolejnej porcji jedzonka:) Tyle nam wyszło słoików:) Dzisiejsze leki: i niestety paragon:( Znowu mamy minus:(

Mamy małe zwycięstwo! Rokusiowi tak posmakowała pierś z indyka, że po spacerze nałożyłam mu kolejną porcję do miski, podlałam rosołkiem i zjadł aż mu się uszy trzęsły:) W związku z tym ugotowałam jednak jedzenie na jutro, ale dodałam do mięsa niewiele warzyw i bardzo mało ryżu, żeby go nie zniechęcać. Po ostudzeniu znowu mu podalam niedużo i zjadł ze smakiem. Po ostatnim spacerze, na którym zrobil ładną kupkę, Rokuś poszedł myszkować do kuchni, spróbowałam więc dać mu kolejną porcję tego, co ugotowałam. Ale się zajadał:) Taki apetyt miał zanim zachorował na babeszjozę. Nie jest to może idealne jedzenie dla niego, bo jest bardzo dużo mięsa, ale on MUSI nabrać siły, żeby jeść potem wszystko, jak kiedyś. Teraz tylko modlę się, żeby tego nie zwrócił. Dawałam mu małe porcje podzielone na kilka razy i mam nadzieję, że jednak coś mu to da. Oczywiście miał asystę - wszystkie psiaki choć zdziwione porą posiłku, to jednak też chciały coś dostać. Musiałam dać im po kawałeczku kurczaka. Pogrzeb Krzyśka jest 13 czerwca o 12. Wyrwę się z pracy, bo chcę go pożegnać. Szkoda wielka, że taką podjął decyzję, że nie można mu było pomóc:(