rozi

Dobrze o tyle, że chory organizm potrzebuje pokarmu do obrony. Nie podoba mi się wywalony język.

Kwestia faktycznej umiejętności wychowania i kasy. Z porządnie ułożonym psem nie sposób sobie nie radzić, a w razie choroby (swojej, albo psiej) można wynająć kogoś do pomocy. Za dużo teraz się pisze o problemach z adopciakami. Traumy schroniskowe, czy inne, każdego psa z odpałami się tłumaczy, że coś robi dlatego że kiedyś go skrzywdzili itd., nie ma genów, charakteru, tylko te okropności go spotkały i behawiorysta zaraz, czy inne szkolenia. Ktoś sobie poczyta i chce tabulerase.

No to nie ma co lamentować nad zębami, czas okrzepnąć i robić swoje :)

Ale to przecież jest norma przeciętnego schronu, pies startuje, to obrywa. Nie wiesz o tym? W zakątkach tkwią prawieduchy, to wiadomo przecież.

W każdym razie, gdyby znów im odwaliło, to ode mnie bazarki będą, a od Limonki z pewnością bezpośrednia pomoc.

Rozwinął się, jak róża. Każdy rozwinięty (jak róża) pies śpi w poprzek łóżka, przygniatając Właściciela. Info z wczoraj.

Zęby mógł stracić z kopa. Mój Olek nie miał przednich, bo ne dawał sobą pomiatać w schronie.

Ja słyszałam, że naleśniki są świetne na nerki.

Dawno poznikały zdjęcia z Radys, ale znalazłam jedno u siebie i wstawiłam w pierwszy post :)

Zajrzałam i nic nie rozumiem, bo posty pousuwane.

Bólowo mi wyglądał, nie że za ciepło.

Nie podobają mi się wieczorne zdjęcia, wszystko dobrze?

W kwestii węgla zahaczę chwilę o ptaki. Kumaty człowiek w jednym karmniku da pokruszony węgiel na stałe. Zwierzątko samo wie i sobie znajdzie. Z psem chorym może być problem, że węgiel wymiecie też lekarstwo.

Anula, mądry pies wie więcej. Nie podejmie działania, które mu zaszkodzi.

Zarośnie ładnie. Jeszcze trochę.

Poker, chodzi o to, że jak pies schodzi w dół, to kręgi "dobijają" do siebie. W górę się kręgosłup rozciąga.

Musi mieć coś z kręgosłupem, skoro nie chce schodzić w dół. Nawiasem mówiąc nie spojrzałam od razu na zdjęcie schodów, są strome, żaden dywan nie pomoże ani równia.

Powtórzę...

Mnie też.

Z Poznania jest Supergoga, może kogoś poleci.

Buba moja, labrador, w czasie cieczki za diabła nie chciała załatwić spraw na spacerze, chodziłam parę godzin. Coś jej się we łbie robiło takiego, nie potrafię teraz tego przetransponować na Twojego psa, ale chodzi o hormony. Moim zdaniem. W mieście mniej, na wsi totalnie.

Po tych perypetiach z decyzją nie umiem się tak zwyczajnie ucieszyć, ale oczywiście dobrze, że zostaje. Bardzo przeżyłby zwrot po takim czasie, a i nie zaufałby już w pełni komuś innemu.

W edycji postu kliknij dwa razy na zdjęcie, pokaże się ramka do zmniejszania. Tak samo zmniejszać można tuż po wklejeniu zdjęcia, zanim dodasz post.

O właśnie, surowe ziemniaki. Już nie pisałam, bo dym zaraz, ale były momenty, kiedy moje psy żebrały, kiedy obierałam ziemniaki. Dawałam trochę. A ja wiem? Chciały, to dałam strużynkę.

O czosnku jeszcze moment. Była cała wojna między "znawcami tematu", a hodowcami ptaków. Ja czosnek dawałam, kawałeczek, kiedy pies ewidentnie prosił. Ja wierzę psu. A to ani smaczne, ani nic, piekące w dodatku.