halbina

Formica sobie żartowała z jego imienia i mamy... Cała główka w bąbelkach jakichś... pomarszczył się pysio i napuchł... wokół oczu obwódki takie spuchnięte... byliśmy u ciotki Formicy, zeskrobała jeden z bąbelków na badanie... podejrzewa nużycę... Pies miał tyle stresów, ostatnio znów się bał, że go zostawiłam (wpadł w apatię, na spacery trzeba było go ciągnąć i zmuszać, biegunkę ma od kilku dni)... Biedaczek mój! :-(

Bąbel na pewno nie chce do nowego domu... znowu coś wymyślił... Formica podejrzewa nużycę, nic o tej chorobie nie wiem, ale :placz:

Potrzebny domek dla Trampa!

Dobrej nocki, Samuelku! Mama nadzieję ,że czujesz się już lepiej...

Wiecie co?... Kicham! Też idę spać!... :evil_lol:

trochę mnie szlag trafił, jak zobaczyłam, co tu się działo w czasie jak mnie nie było... Platon pożarł koszyk wiklinowy (prezent od kogoś, kto byłważny dla mnie), nadryzł stół, chociaż prosiłam, żeby zakładać mu kaganiec (ale ponoć go zdjął i zgryzł zapięcie), wszystko, co się dało porozwlekał po podłodze, w tym pościel, zrzucił trzy kwiatki, a na dodatek po spacerze podeptał rogówkę... Chciałam zabić jego albo siebie (to drugie pewniejsze, ja generalnie wykazuję ciągoty autodestrukcyjne), no ale po czterodniowym intensywnym szkoleniu, egzaminie i podróży przez pół Polski byłam zbyt zmęczona, by działąć, a na dodatek tak byłam stęskniona mojego stadka, że skupiłam się na przytulaniu... Jolę na ten widok szlag trafiał i coś tam marudziła o gazie, że niby mogło wybuchnąć, bo Platon skoczył na piecyk i odkręcił kurek... tam na górze chyba ktoś bardzo chce, żebym już dołączyła... :evil_lol:

Bąbel bardzo tęsknił... :-( ponoć nie chciałą na spacerki chodzić, cały czas tylko leżał na fotelu na mojej bluzie... i ma biegunkę... zestresował się bardzo... :shake: Biedny psiak! I taki wierny, taki przytulaśny... jak wróciłam piszczał pół godziny, obskakiwał mnie, tulił się do nóg... On chyba faktycznie uważa, że znalazł swoją pańcię :roll: A Platon... Przez moje mieszkanie przeszedł kilkakrotnie tajfun Platon. O sprzątaniu nie będę pisać... nie mam dziś ani sił, ani wystarczającego poczucia humoru... Szkody wycenia się na ..... :mad: Te materialne! Na dodatek chyba straciłam kolejną bratnią duszę... koleżankę... :cool3: Ale tak się stęskniłam za stadkiem, że już po pierwszym wylizaniu nie miałąm siły ani krzyczeć, ani wysłuchiwać uwag. Wolałam się poprzytulać do każdego swojego zwierzaka. Mam je cztery, więc pieszczotom nie było końca. Teraz wreszcie smacznie zasnęły, a ja zbieram siły do sprzątania...

co się stało... przez mieszkanie przeszło kilka razy tornado Platon... :mad:

Boże!!! Straciłam kolejną koleżankę... chyba...

podpisuję się w 100% pod poprzednią wypowiedzią! :lol:

Słoneczko moje smacznie śpi, więc cii!... cichutko!... cii!... Utule je tej nocy znów... I Tobie życzę miłych snów!... Dobranoc wszystkim dobrym psom! Dobranoc dobrym ludziom! Sny miłe są... merda ogon... Dobranoc mówię, ja... i Platon!... ;)

Będą grzeczne?... Cóż... Contra spem spero! Wierzę wbrew nadziei... i trzymam kciuki :kciuki: Błagam, niech tak będzie :modla: Bądźcie, Dziubeczki moje grzeczne jak :lilangel: :angel: :angel: :angel: Bo jak wrócę i przeżyję następujące emocje::nerwy: :eek: :smhair2: :lying: :eek2: :Help_2: :mdleje::wallbash: to... :nonono2: :talker: :madgo: :-x :drinking: więc... :no-no-no: :nono: i żadnego :knuje: A wszystkim Dogomaniakom polecam wątek Bąbla! Dbajcie o moje maleństwo, proszę! Szukajcie domku! :hand: Do zobaczenia i usłyszenia w czwartek lub w piątek!

[IMG]http://img514.imageshack.us/img514/5593/049cm6.jpg[/IMG] Absolutnie rozbrajające! :evil_lol:

Oby tak dalej! Aniołeczki, w górę!

Bąbelek na pierwszą i koniecznie ma znaleźć dom! Wyjeżdżam na cztery długie dni. Jadę się szkolić z tematyki AIDS, HIV, narkomania etc. To w związku z moją działalnością czerwonokrzyską (trzeba odsłużyć medal KEN, który niedawno otrzymałam). [URL]http://www.pck.org.pl/view.php?id_news=447[/URL] (pochwalę się jeszcze raz, a co mi tam... w końcu jestem Narcyzem...) :evil_lol: Wyjeżdżam, a moje stadko zostawiam pod opieką sąsiadce. Mama nadzieję, że to wytrzyma :eviltong: I jeszcze, że ja przeżyję swój powrót do chałupy bez większego uszczerbku na zdrowiu :roll: Ale, jak wiecie, nadzieja matką... blondynek jest... Cóż... pożyjemy, zobaczymy! Jakbym się nie odezwała do soboty, to zamknijcie wątki... :p I wspomnijcie mnie czasem... A tak poważnie: chciałąbym zabrać Platona i Bąbla ze sobą. One są takie przywiązane i przytulaśne, już za nimi tęsknię! :placz:

Niestety, z tego, co wiem, dom w Żywcu niepewny... :shake:

Oj, Trampiku, Trampiku! :-(

Aniołeczki, w górę!

jestem naiwna, ale i znam się na reklamie jako polonista wiem, co to perswazja etc. napisałam, że jest niebezpieczna!

[IMG]http://upload.miau.pl/2/5763.jpg[/IMG] Popatrz, cżłowieku, jak bardzo potrzebuję Twojej ręki, by poczuć, że moje istnienie ma sens!

Bąbel jest coraz bardziej pazerny i łapczywy... na pieszczoty... Za wszelką cenę chce być blisko, coraz bliżej cżłowieka... Uwielbia różnogo rodzaju pieszczoty i mizianki. Kocha całą mocą swego malutkiego serduszka, całą powierzchnią swego języczka, całą energią swojego ogonka! To przekochany psiak! Dlaczego nie znajduje domku? :-(

[IMG]http://upload.miau.pl/2/5758.jpg[/IMG] Azor potrzebuje swojego człowieka!

Podnosimy!

Kiedy się jest psem i ma się sześć lat ma się swojego człowieka i dom, na ogół… Tramp ma sześć lat, ale nie ma szczęścia… Nie ma swojego domu, miski, posłania… Nie ma swojego człowieka, którego mógłby kochać i ubóstwiać… To nie jego wina! Kiedyś miał dom, ale było to dawno, dawno temu… zanim… porzucono go gdzieś daleko od miejsca, które znał i kochał… To było jeszcze w marcu… Tramp jednak nie poddał się wtedy, postanowił szukać swego miejsca na ziemi, swego domu i człowieka i wybrał się w podróż… Wędrował tak, wędrował przez wiele dni. Jak długo? Długo, bardzo długo. Póki sił mu starczyło. A kiedy sił już zabrakło, położył się pod płotem jakiegoś domu i poddał się wreszcie. Położył się pod płotem domu, bo nawet w tak smutnej chwili, kiedy już wiedział, że odchodzi, wciąż szukał bliskości człowieka. Człowiek ulitował się nad nim. Odwiózł wycieńczonego długą tułaczką Trampa do azylu. Tam zajęli się nim inni ludzie. Psa uratowano. W azylu psa bardzo polubili, bo jak nie lubić psa, który tak bardzo szuka kontaktu z człowiekiem, lubi spacery i pieszczoty? Także Dogomaniacy zadbali o pieska: ponieważ krótka sierść nie chroni go przed chłodem i Tramp bardzo marznie, uszyto mu wspaniałe ubranko, dzięki któremu nie tylko jest mu cieplej, ale i nadal może realizować swoją pasję podróżowania. Tramp bardzo pragnie wiernie towarzyszyć człowiekowi w jego drodze życia… Jednak los Trampa nie jest pewny. Pies przebywa w azylu od tak dawna, że zbliża się nieuchronnie moment, kiedy trzeba go będzie przewieźć do schroniska. A tam czeka na niego chłód i depresja, tam czekają kraty i łańcuch, tam czekają go walki z innymi psami o każdy kęs. Tramp nie przeżyje zimy w schronisku! Czy zostanie po nim tylko jego ubranko?...

Na pewno tak jest!