Radek

Dzisiaj naszedł mnie taki nastrój jak w Twoim wpisie z 1 listopada, pewnie przez wieczorną mgłę. Generalnie lubię gdy jest mgła, ale dzisiaj jakoś mnie smutno nastroiła.

Norasku, dzisiaj gdy wędrowałem z małą mordką ogarnęły mnie wspomnienia. Było już po zmierzchu, lekka mgła i przed oczami stanęły mi nasze spacerki, spacerki z Saruśką. Tyle wspomnień...

Gajula jest wyjątkowo gościnnym psiakiem. Bardzo lubi gdy przychodzą do nas goście. Dziś odwiedzili nas Asi rodzice i Gaja na ich widok oszalała :jumpie: Zaczęła biegać po mieszkaniu z ogromną prędkością i głośnym szczekaniem ogłaszała swoją radość. A później standardowe psie zachowanie, czyli próba wysępienia czegoś smacznego. Najciekawsze było po wyjściu gości, ponieważ Gajula położyła się w przedpokoju i widać było że tęskni (pewnie za Asi mamą, za którą przepada).

Postaramy się (z Gajulą oczywiście) o kolejne pozytywne wzruszenia.

Też przyłączę się do kciuków za odzew z ogłoszeń.

To prawda, zdjęcia cudowne:)

Przelałem dyszkę dla Szamana na konto fundacyjne.

Deklaracja za listopad właśnie powędrowała:)

Deklaracja dla Kruczka już w drodze.

Poza tym jak się siedzi przy komputerze to oko robi się suche, a to niezdrowo:) Gajulka jest też rozbrajająca jak jest wieczorem śpiąca. Tak jak na wczorajszym zdjęciu

Wznowiłem ogłoszenia. Na razie z adresem Uciechowa. Zaglądam na uciechowską stronę z niepokojem i czekam na rozwój sytuacji. http://www.przygarnijzwierzaka.pl/ogloszenia/Wspaniale-sunie-id37639.html (do 17 listopada) http://e-zwierzak.pl/pl/ogloszenie/34645/wspaniale-o-wielkim-sercu/ (do 17 listopada)

To prawda, bywa że boli bardzo, nawet po wielu latach.

Takie moczenie oczu jest pozytywne ;-)

Dopóki pamiętamy nasi pożegnani czworonożni przyjaciele są wciąż z nami. Ta pamięć czasem boli, ale jak żyć bez niej?

Przeczytałem słowa z wczorajszego wpisu. Tak prawdziwe i tak smutne.

Dziękuję za te odwiedziny i pamięć. Refleksyjne są te dni, wypełnione wspomnieniami.

Co będzie z uciechowskimi psiakami?

Straszne te wiadomości:( Co będzie z psiakami?

Z przyjemnością obejrzałem zdjęcia Kruczka. Widać, że staruszkowi dobrze. Serce rośnie, gdy się widzi takie zdjęcia. Elik, zajrzałem na linkowany wątek i nie wiem jak pomóc małym psinkom:(

Kocha się diabełki:) Po powrocie w czwartek co prawda nie skakałem, ale za to wzruszyłem się bardzo. Aż mi się oczy zrobiły mokre. Niesamowite jest, jak w takiej małej psince może się mieścić tyle miłości.

Skąd się wie, że kocha się swojego psiaka? Chyba najlepiej dowiedzieć się wtedy, gdy się tęskni. Gajula wręcz przepada za Asi mamą. Tak się złożyło, że Asi rodzice jechali na działkę i zaproponowali, że wezmą Gajulca ze sobą. Obaw nie mamy, bo Asi rodzice są doświadczonymi psiarzami (niedawno pożegnali swojego owczarka, który był z nimi 13 lat, nie był to ich pierwszy pies). Na dodatek psinka uwielbia być na działce. Gajula była na działce dwa dni z kawałkiem, a już pierwszego dnia (wtorek) po powrocie z pracy bardzo mi Gajulca brakowało. Wczoraj trudno było mi znaleźć miejsce w domu, bo brakowało mi naszej małej cholery;) Dzisiaj Gajulec już w domu. Przyjechała gdy byłem w pracy. Po otwarciu drzwi do mieszkania Gaja oszalała z radości, a ja zdałem sobie w pełni sprawę jak bardzo tego małego diabełka kocham.

Cudowną ma mordkę.

Od dziś dzień krótszy i jakoś to wpływa na nastrój. Wieczorem wyszedłem z małą mordką, chodziłem po okolicy, osiedlu i cały czas nie mogłem się uwolnić od wspomnień o Saruśce. Może wieczorna mgła wprawiła mnie w taki refleksyjny nastrój?

Norasku, jakoś ta zmiana czasu mi nie służy. Wcześniejszy zmierzch wpływa przygnębiająco. Dobrze, że jest z nami mała mordka, potrafi bardzo rozweselić

Odwiedzam Psonię.