Jump to content
Dogomania
Sign in to follow this  
EmiliaŁódzkie

lęk separacyjny

Recommended Posts

Dzień dobry

Szukam porady, pomocy, cokolwiek. Jestem naprawdę pod ścianą i nie wiem co robić. Trzy lata temu adoptowaliśmy roczną suczkę ze schroniska. Piesio przyjazny, łagodny, lgnący do człowieka, czysty i zaznajomiony ze sprawami wychodzenia na dwór za potrzebą. Adopcja przebiegła gładko i piesek zamieszkał z nami. po jakimś tygodniu przy próbach pozostawienia psa samego w domu okazało się, że sunia nie chce zostać. Wyła, drapała w drzwi, aż wreszcie je pogryzła, zniszczyła. Drzwi do wymiany. Poszliśmy do schroniska zbadać temat u źródła. Przycisneliśmy właścicielkę schroniska i okazało się, że naszą sunię ktoś przywiązał do drzewa i nie wiadomo ile dni  była uwięziona, ale najprawdopodobniej 2-3. Przy adopcji pytaliśmy czy piesek ma jakieś problemy i spotkaliśmy się przeczącą odpowiedzią. Nie zdecydowalibyśmy się na psa z lękiem separacyjnym, bo po pierwsze oboje pracujemy i mamy dzieci wieku szkolnym a po drugie mieszkamy w bloku i sąsiedzi to starsi ludzie przeważnie, którzy większość czasu spędzają w domu, a wiadomo, że ujadający pies przez 8-10 godzin to jest nie do wytrzymania. Wiem bo kiedyś miałam sąsiadkę ze sznaucerem, który wył i szczekał tyle godzin ile sąsiadki nie było w domu. Zapytaliśmy czy schronisko może nam jakoś pomóc. W odpowiedzi usłyszeliśmy,  że to minie i nie ma co się przejmować. Minęło siedem dni od daty adopcji, więc adopcji nie można cofnąć. Spróbowaliśmy więc szukać pomocy na własną rękę. w ruch poszedł behawiorysta i tabletki na uspokojenie od weta. Po jakiś 4 miesiącach nie skutecznej terapii poddaliśmy się a tabletki to nie działały nawet podwójna dawka i trzy razy zmieniane. potem pojawił się inny behawiorysta, znajomy z polecenia. nic nowego nie wniósł do sprawy a wręcz po wysłuchaniu całej historii powiedział, że ona już tak ma i być może ten lęk jest tak mocno zakorzeniony, że się nie da psa wyprowadzić. załamaliśmy się. Konger odpada ponieważ  mamy za mało miejsca żeby go przytwierdzić na stałe a pies silny dosyć.Mąż jest kierowcą, więc całe dnie go nie ma. Ja co prawda pracuję na jedną zmianę ale też jestem w domu dopiero po 15. Dwoje dzieci do szkoły. Podjęliśmy więc próbę znalezienia domu pieskowi u kogoś kto już nie pracuje, lub kto ma dom i mógł by zostawić psa na czas nie obecności np. na ogrodzie. Spotkaliśmy się z falą hejtu i nienawiści. Żadna organizacja nie chciała nam pomóc, mówiąc krótko, że adopcja psa jest jak adopcja dziecka i trzeba się było liczyć z różnymi trudnościami. Takie życie. proszę mi wierzyć, że adopcja psa to była bardzo świadoma i przemyślana decyzja. Wychowywałam się psami całe życie. Moi rodzice mieli hodowlę pudli miniaturek. My potem mieliśmy mieszańca wilczura, który bardzo zachorował na stawy i nerki i zrobiliśmy co w naszej mocy żeby psa wyleczyć i wydaliśmy mnóstwo kasy na leczenie. po jego śmierci przez rok nie mogliśmy dojść do siebie. Po roku stwierdziliśmy, że jesteśmy gotowi aby pokochać innego psa i dać mu dom. wybraliśmy schronisko ponieważ uważam, że jest tyle bezdomnych psów, że nie będziemy kupować psa z hodowli. Nie zależało nam ani na płci ani na rasie tylko na tym żeby to był średniego wzrostu bądź mały przyjaciel człowieka. Woziłam psa codziennie do babci idąc do pracy i odbierałam ją po pracy. Rozwiązanie uciążliwe ale skuteczne. Moi rodzice nie żyją a teściowie nie lubią zwierząt. Moja babcia zmarła we wrześniu zeszłego roku.  Poszłam na zwolnienie, które ciągnęłam 3 miesiące, żeby być z psem. w tym czasie próbowałam znaleźć kogoś do opieki za opłatą nad psem. Zgłosiło się kilka osób. jedna pani się zgodziła. Po dwóch tygodniach jednak zrezygnowała, tłumacząc,że ona też musi czasem gdzieś wyjść. Wykorzystałam urlop zaległy i część bieżącego. Jestem na wylocie z pracy. Z mężem też się kłócimy, bo nie widzimy wyjścia z tej sytuacji. Musimy oboje pracować bo wiadomo względy ekonomiczne. Obecnie jestem na lekach uspokajających. Czasami jak komuś opowiadam moją historię, to słyszę,  że to zmyślona opowieść. Nic podobnego. Jest to najprawdziwsza prawda i nie wiem co mam dalej robić. Może znacie kogoś kto mógłby mi pomóc. Błagam pomóżcie

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Proponuję trzy wyjścia

1. kontakt z dobrym trenerem - niestety to kosztuje - i przekazanie psa na dwa tygodnie do nauczenia pozostawania w domu. Wiem, że tego rodzaju problemy skutecznie rozwiązywano w Centrum Szkolenia Gregoria.

2. kontakt z dr Joanną Iracką - lek.wetem i behawiorystą jednocześnie. Są nowe preparaty znoszące skuteczniej niż dotychczasowe panikę u pozostawionego zwierzęcia. a dr Iracka jest specjalistką leczenia lęku. 

3. trening odwrażliwiania wychodzenia, wiele razy tu opisywany, wymaga 3-4-dniowej nieustannej pracy. Poskutkował wobec dwuletniej suki owczarka niemieckiego - po trzech dniach suka przestała wyć. Taki trening zaczyna się od nauki pozostania w mieszkaniu w dystansie od właściciela - poszukaj tu opisów. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Dnia 5.02.2019 o 11:14, EmiliaŁódzkie napisał:

 Przycisneliśmy właścicielkę schroniska i okazało się, że naszą sunię ktoś przywiązał do drzewa i nie wiadomo ile dni  była uwięziona, ale najprawdopodobniej 2-3. Przy adopcji pytaliśmy czy piesek ma jakieś problemy i spotkaliśmy się przeczącą odpowiedzią. Nie zdecydowalibyśmy się na psa z lękiem separacyjnym, bo po pierwsze oboje pracujemy i mamy dzieci wieku szkolnym a po drugie

Chciałam tylko napisać, ze samo to że sunia była przywiązana do drzewa/ uwięziona nie oznacza wcale automatycznie/jednoznacznie, ze taki pies będzie miał lęk separacyjny.
Każdy pies  ze schroniska, teoretycznie, może mieć lęk separacyjny. Ale nie każdy ma. Zależy to  od charakteru psa i od zachowania własciciela przede wszystkim. Bo taki lęk można u psa, mimowolnie, wzmacniać. I raczej tego w schronisku nie wiedzą , czy dany pies ma taki problem czy nie.

Tez mam sukę ze schroniska; ja od razu zapytałam co o niej wiedzą, jak ją brałam - i wiedziałam, ze była znaleziona przywiązana do drzewa.  Nie miała lęku separacyjnego wcale, nie było problemu z jej zostawaniem. Chociaż biorac ją przecież tego nie wiedziałam -czy taki problem wystąpi.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Być może ma Pan rację i dziękuję za odpowiedź. Nie zmienia to faktu jednak, że mamy poważny problem z którym musimy sobie radzić.

Sunia jedzie do Centrum Szkolenia Gregoria w marcu. To nasza ostatnia deska ratunku, bo jak to nie pomoże to już nie wiem co:(
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

trzymam wielkie kciuki, żeby się udało

 

 a jak suka wygląda?  jest podobna do jakiejś rasy? np do wilczaka czechosłowackiego?

była przebadana? miała robione badania krwi itd?

zna jakieś polecenia, typu siad? umie chodzić na luźnej   smyczy? przychodzi na zawołanie?

próbowaliście ją uczyć klatki? i zostawania w klatce?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

Announcements

×