Na pamiątkę moim zwierzakom których już dawno nie ma

[aisak102]

Najpiew był Toffee. Przywiozłam go do domu od koleżanki i ukryłam w swoim pokoju. Był małym, niebieskookim syjamskim kociątkiem, a ja miałam 10 lat i nie wiedziałam jak powiedziec rodzicom, że mimo ich surowych zakazów mam już zwierzątko. Nie musiałam jednak mówić wiele - Toffee sam się objawił a jego niebieskie oczy i koci wdzięk zapewniły mu stałe prawo pobytu. Toffee okazał się być dziewczyną a wołało się do niego "Kocie". Nauczył mnie bardzo wiele, a przede wszystkim tego, że zwierzę nie jest moją własnością. Byłam z Kotem bardzo związana a jego śmierć była dla mnie końcem świata. Nic już nie było takie jak dawniej.

Potem był Kuba. Kuba był wynikiem mojej pomyłki. Nie znałam się wcale na psich rasach i pomyliłam setera ze spanielem. Kupiliśmy więc złotego spanielka z rodowodem. Wiecie jak wygląda szczeniak złotego spaniela, prawda? Jak cudna pluszowa zabawka. Wcale nie miałam mu za złe, że nie jest seterem. Kuba, jak każdy spaniel miał silny charakter, ale był też bardzo inteligentny. Przeżyliśmy razem wiele wspaniałych chwil. Jego odejście pozostawiło ogromną pustkę, którą chciałam koniecznie wypełnić.

Stąd Mako. Mako też był złotym spanielkiem. Nie mieliśmy wtedy jeszcze dzieci i mąż nosił go na rękach a ja niańczyłam. Bardzo był rozpuszczony i bardzo kochany. Mako mocno przeżył narodziny naszej córeczki, przestał być jedynakiem. Kiedy ja z rodziną wyprowadziłam się z domu rodziców Maka przejęli właśnie moi rodzice. Był z nimi bardzo szczęśliwy a oni traktowali go jak własne dziecko. Śmierć Maka była dla wszystkich ciosem, a najbardziej dla moich rodziców. Miałam już dość tych rozpaczliwych rozstań i zapowiedizałam, że nie chcę tego znowu przeżywać - a więc nie będzie więcej zwierząt w naszym domu.

Nie doceniłam mojego męża. Pewnego dnia pojechali z córką do schroniska na Paluchu i wrócili do domu z najbrzydszym, dużym, czarnym psem, jakiego widziałam. Kiedy rozeźlona pytałam, czy brzydszych już nie było, moja córka ze łazami w oczach oświadczyła, że on był przecież najbiedniejszy. No i coż było robić. Trzeba było Maksiowi stworzyć przyjazny dom, bo pies rzeczywiście musiał mieć za sobą ciężkie chwile. Maksio miał wiele do nadrobienia w zakresie psiego wychowania, ale okazał się nad wyraz inteligentnym i chętnym uczniem. Miał silny charakter i wymagał konsekwencji w prowadzeniu, ale w sumie świetnie się rozumieliśmy. Czasy głodu zostawiły na nim trwałe piętno i ściąganie wszystkiego, co jadalne było nie do opanowania, ale zmuszało to nas do utrzymywania idealnego porządku w kuchni ;)
Maksio był piewszym psem, co do którego musieliśmy podjąć decyzję o uśpieniu (nieoperacyjny nowotwór złośliwy). Zwlekaliśmy z tym ile się dało, ale w końcu odszedł i on.

Cieszę się, że mogłam tu chociaż w paru słowach powiedzieć coś o każdym z nich, bo było mi to potrzebne. To już tyle lat, a zwierzaki śnią mi się jeszcze czasami. Jestem jedynczką i zwierzęta zastępowały mi i towarzyszy zabaw i rodzeństwo. Dom bez zwierząt jest pusty ... więc znowu mam pod opieką cudnego ogonka.

[ma_ruda]

Niestety nasze zwierzaki zawsze zbyt szybko odchodzą. Trudno się z tym godzić niezależnie od tego jak długo były z nami tutaj. A później, kiedy ich zabraknie, zwykle trudno nauczyc się żyć bez czworonożnego przyjaciela. I mimo, ze kolejne zwierzaki nie moga nam zastąpić tych, które odeszły, kochamy je tak samo. Myślę też, że każdy "następca" w naszym domu dowodzi naszej miłości do jego poprzedników.

[szajbus]

Dla twoich przyjaciół, których nie ma już wśród nas

Toffee Kuba Mako
Szkoda, ze tak szybko odchodzą, jednak w naszych sercach i naszej pamięci trwać będą zawsze.

[aisak102]

Dziękuje bardzo Kochani, że zadaliście sobie trud zapoznania się z moimi nieobecnymi przyjacółmi. Zrobiliście mi ogromną przyjemność - Dziękuję :)