Ewa Marta

Gusiaczku, a może warto małymi kroczkami próbować dawać coś nowego? Czasami jak przyzwyczaimy psiaka do delikatnej karmy, żołądek tak właśnie reaguje.

Szef czeka na posłanku:) Wie, że jak jedzenie się zrobi, to mu doniosą i podadzą wprost do pyszczka:) Ulcia, Rokuś ma tak przekrzywioną główkę po tym zespole przedsionkowym. Powoli powinno mu ustępować, ale Semika trzymało ponad miesiąc. Nasz Chłopak nadal pałaszuje 4 razy dziennie jedzonko gotowane. Ma zdecydowanie więcej siły, choć go czasami jeszcze nieźle zarzuca na bok. Namawiał dzisiaj Jacka na zabawę z piłeczką. Jacek bardzo delikatnie się z nim pobawił, ale nie można mu rzucić piłki, bo przy szybszym ruchu Rokuś upada na podłogę z łoskotem. Jacek się z nim niby siłował, a ja podtrzymywałam go z boku:) Po powrocie ze spaceru z Jackiem całe towarzystwo natychmiast poszło do kuchni sprawdzić czy ciasteczka są na pewno tak smaczne, jak przed godziną:) Moje sunie przez to odkarmianie Rokusia będą niedługo szersze niż dłuższe:)

Piekę właśnie ciasteczka wołowe z ziołami dla psiaków. Mam taka asystę:)

Mattilu, nie odpisałam Ci jeszcze na temat Kulki. Problem w tym, że Gośka za nic na świecie nie chce jej oddać. Kulka wymaga socjalizacji przed adopcją, bo jest psem bardzo terytorialnym i niejedne podarte spodnie i pogryzione pupy nma na sumieniu. Nas zna i poza swopim terenem nie wchodzi w scysje, ale nie będzie to łatwe. Zwłaszcza, że nie mam jej jak odebrać. Gośka w tej chwili pilnuje się bardzo. Zawsze rano w misce jest woda, a w drugiej karma. Kulka prawie nie siedzi w budzie. Biega luzem na zabezpieczonym kawałku podwórka. Oczywiście syf zostal sprząrtnięty w połowie. Byc może to Krzysiek zrobił i nie zdążył dokończyć, ale lepsze to niż ten łańcuch:(

Dostałam kilka zdjęć od mojej koleżanki Marty B. z wczorajszego spaceru:)

Dostaliśmy dzisiaj zdjęcia od naszej koleżanki Marty. Na jednym mamy całe stado:) mam też fajne zdjęcie Peruszki, która koniecznie chciala dostac sie do wiewiórki.

Psiaki są zabezpieczone obrożą Foresto i dodatkowo Fiprexem. Kleszczy jest więcej na polach. Z lasu jeszcze nie przynieśliśmy żadnego. Za to z jednej trasy, którą z tego powodu z bólem musiałam skreślić z naszej listy przynieśliśmy któregoś dnia 7 kleszczy! 2 na mnie, 3 na Semiku, 1 na Peruszce i 1 na Barsiczce.

Narysuję mu wieeelkie serce i przytulę mocno:)

Ula, pokażę mu to na migi, bo do uszka nie mam jak powiedzieć głucholkowi:) Przed chwilą skończyliśmy zabawę z piłeczką, ale taką delikatną, żeby się sierotka nie przewróciła:)

Bardzo dziękujemy za odwiedziny i pozdrowienia:) Semik czuje się wspaniale, ma apetyt i wygląda jak zdrowy pies:) Trochę z powodu słabego Rokusia Semik zrobił się nagle zdrowszy, a przynajmniej my go tak postrzegamy. Na dzisiejszym spacerze pstryknęłam mu zdjęcia z daleka, żeby nie widział aparatu:)

Na popołudniowy spacer umówiłam się z koleżanką, która ma dwa psy i kocha odkrywać nowe trasy, przyjazne dla jej psów. Zaprowadziła nas dzisiaj nad cudowny mały stawik, w którym psiaki kąpały się do woli. Nawet Rokuś zamoczył się po brzuszek:) Trzymałam go jednak na lince, bo bałam się, że odpłynie i nie będzie miał siły wrócić. Dwa dni porządnego jedzenia zrobiły swoje i Rokuś ma więcej siły! Bardzo mu się spacer podobał. Zresztą wszystkim nam. Wróciliśmy zmęczeni, ale bardzo szczęśliwi, że mamy nową trasę spacerów w upały:)

Gusiaczku, to wszystko jest bardzo trudne. Ja mam teorię, że ludzi tchórzą i boją się brać za bary z życiem. Wybierają śmierć, bo nic już nie muszą:( Krzysiek zawsze mi powtarzał, że Kulka jest mu bliska, bo była Krzysztofa, którego On bardzo cenił. Przyznam, że naprawdę się nią zajmował, wyprowadzał na spacery, martwił się jej zdrowiem. Umiał mi opowiedzieć, co się z nią dzieje, kiedy ją boli... Kiedyś przeprosił mnie, że nie ma tylu uczuć do Rokusia. Kulkę kochał, wiem to na pewno. Nie radził sobie z Gośką, nie radził sobie z relacjami z rodziną, z żoną. Tu już nic się nie zmieni. Wydawało mi się, że lubi ze mną rozmawiać, że cieszy się, że komuś zależy na jego zdrowiu, ale to nie wystarczyło, żeby chciał dalej wegetować. Rokuś zjadł dzisiaj już 4 posiłki. Oczywiście odpowiednio podzielone, żeby nie zwrócił. Byliśmy u weta, który ocenił jego stan po przebytym zespole przedsionkowym jako zadowalający. Rokuś dostał Karsivan na poprawienie ukrwienia mózgu i GeriatiVet na ogólną poprawę samopoczucia. Udało mi się podać mu leki w kolejnej porcji gotowanego jedzenia. Ruszyłam do sklepu dokupić mu mięska i ugotowałam mu zapas jedzenia na kilka dni:) Oby tylko chciał jeść dalej tak pięknie jak wczoraj i dzisiaj:) Za wizytę nie zapłaciłam nic, za leki niestety 128 zł. 50 zl za Geriativet i 78 za 60 tabletek Karsivanu, który będzie dostawał po 4 tabletki dziennie. Tak odpoczywał wczoraj po kolejnej porcji jedzonka:) Tyle nam wyszło słoików:) Dzisiejsze leki: i niestety paragon:( Znowu mamy minus:(

Mamy małe zwycięstwo! Rokusiowi tak posmakowała pierś z indyka, że po spacerze nałożyłam mu kolejną porcję do miski, podlałam rosołkiem i zjadł aż mu się uszy trzęsły:) W związku z tym ugotowałam jednak jedzenie na jutro, ale dodałam do mięsa niewiele warzyw i bardzo mało ryżu, żeby go nie zniechęcać. Po ostudzeniu znowu mu podalam niedużo i zjadł ze smakiem. Po ostatnim spacerze, na którym zrobil ładną kupkę, Rokuś poszedł myszkować do kuchni, spróbowałam więc dać mu kolejną porcję tego, co ugotowałam. Ale się zajadał:) Taki apetyt miał zanim zachorował na babeszjozę. Nie jest to może idealne jedzenie dla niego, bo jest bardzo dużo mięsa, ale on MUSI nabrać siły, żeby jeść potem wszystko, jak kiedyś. Teraz tylko modlę się, żeby tego nie zwrócił. Dawałam mu małe porcje podzielone na kilka razy i mam nadzieję, że jednak coś mu to da. Oczywiście miał asystę - wszystkie psiaki choć zdziwione porą posiłku, to jednak też chciały coś dostać. Musiałam dać im po kawałeczku kurczaka. Pogrzeb Krzyśka jest 13 czerwca o 12. Wyrwę się z pracy, bo chcę go pożegnać. Szkoda wielka, że taką podjął decyzję, że nie można mu było pomóc:(

Kupki jak najbardziej oki, gorzej z apetytem. 2 dni pojadł ze smakiem gotowane, a dzisiaj rano odwracał łepek i za nic nie chcial zjeść. Wyjmowałam mu kawałki mięsa i kilka zjadł. Wczoraj kupiłam mu zapas kurczaków, ale muszę chyba wrzucić do zamrażalnika, bo w tym momencie Rokuś odmawia jedzenia:( Ugotowałam mu wielką pierś z indyka i spróbuję podać jako smaczki na spacerze. Te zakupy są ode mnie, nie będę ich wpisywać w rozliczenia. Bardzo się o niego martwię, jest słaby i choć stara się utrzymać na łapinkach, to zdarza mu się przewrócić. Mnie serce pęka wtedy. Jest smutny, choć ożywia się zawsze, jeśli któreś z nas do niego podchodzi. Staramy się pobudzać go do normalnego funkcjonowania. Na szczęście bardzo lubi spacery, ale robimy krótkie trasy dużo wolniej niż zwykle. W czasie spaceru namawiam Rokusia do odpoczynku w cieniu i czasami godzi się na położenie i odpoczynek. Nie wiem co robić, żeby zaczął tyć i mieć więcej siły. Weci mówią, że musimy liczyć się z tym, że on nigdy nie dojdzie do siebie, ale ja ciągle mam nadzieję, że jeszcze pogania i poszczeka na polach. Rokuś uwielbia przytulanie. Kładę się kolo niego na posłanku i tulę jego pyszczek całując go co chwilę. Rokuniek zastyga wtedy i widać, że mu dobrze. Niestety nie mogę robić tego stale, tym bardziej, że mam trzy inne ogonki do dopieszczenia. Mam gulę w gardle i żołądek cały mi się przewraca na myśl o tym, że może nam się nie udać doprowadzić go do zdrowia. Kocham tego psa, kocham tak jak moje pozostałe psy, bo on naprawdę zasługuje na max miłości i uwagi. Dzisiaj zabraliśmy na spacer Kulkę. Była przeszczęśliwa, chociaż spacerowała na smyczy. Pięciu psów bez smyczy nie dałabym rady ogarnąć. Poczesałam ja trochę, ale zbieram się, żeby ją przywieźć do domu i wykąpać.

Gotowane jedzenie nie zaszkodziło Rokusiowi, choć dzisiaj rano już kręcil noskiem i zjadł pół porcji. Jakbym Semika widziała sprzed kilku miesięcy. Najważniejsze jednak, że je cokolwiek. Dzisiaj na poranny spacer pojechaliśmy bez szelek, co bardzo się Rokusiowi podobało. Od razu żwawiej truchtał i tylko raz poleciał na krzaczki chcąc koniecznie zrobić siusiu na trzech łapach. Rokuś się zawiesza i mam wrażenie, że ma gorszą orientację. Staje czasami jakby nie widział i nie wiedział, w którą stronę iść. Podejście do niego, dotknięcie powoduje wybuch radości i natychmiastowe ruszenie za człowiekiem. Z garażu też nie bardzo umie wyjść bez poprowadzenia go do właściwych drzwi. Kiedy jednak zaczyna truchtać, omija wszystkie przeszkody bez problemu. Myślę, że problem jest neurologiczny, a nie ze wzrokiem. Do soboty mamy leki, a potem udamy się na kontrolę. Tak wyglądało nasze Słonko dzisiaj rano:

Rokuś odmawial zjedzenia czegokolwiek na kolację, w związku z tym ugotowałam mu kurczaka z warzywami i niewielka ilością ryżu. Rzucił się na to i zjadł dużo. Mam tylko nadzieję, że nie będzie z tego biegunki. Rokuś ma zmiany smaków podobnie jak niedawno jeszcze Semik. Mam jeszcze porcję na jutro i jeśłi nadal będzie mial ochotę na gotowane, przez jakis czas (dopóki mu się nie znudzi) będę mu gotowała. Oby tylko przytył!!!

Jestem jeszcze ja Ewciu i nie pozwolę jej skrzywdzić. Razem z Elunią będziemy trzymały ręke na pulsie i jeśli nie będzie innej możliwości, to ją odbierzemy.

Do tego wszystkiego Rokuś dzisiaj w ogóle nie ma apetytu:( Podaję mu od wczoraj Peritol na apetyt i nawet w paszteciku nie chcial zjeść tabletki. W końcu jakos przemyciłam mu podając z ręki 100 gram karmy puszkowej. Więcej nie chciał, odwracał łepek. Ostatnio ciągle się zamartwiam. Jak nie o Semika, to o Rokusia, czy Kulkę:( Jakoś mi dzisiaj źle na świecie:(

Dzisiaj ręce mi opadły... Po kilku dniach nieobecności u Kulki z powodu choroby Rokusia doszłam tam dopiero dzisiaj. Zwaliła mnie z nóg informacja, że w Boże Ciało Krzysztof, który opiekował się Kulką i wyprowadzał ją na spacery powiesił się:( Wybrał miejsce dokładnie nad jej budą:( Wstał w nocy i powiedział, że idzie za potrzebą. Kiedy długo nie wracał, Gośka wyszła zobaczyć, co się dzieje. Zobaczyła go wiszącego nad budą, na najwyższym miejscu w tej ich zagrodzie:( Nie pamiętam już, czy pisałam, że namowiłam go na ogolenie się, na zadbanie o siebie. Nie dał się namówić na pójście do lekarza ze swoim pełnym ropy brzuchem. Jeszcze niecałe 2 tygodnie temu widziałam go, jak się golił. Uśmiechnięty opowiadał, jak Kulka czeka na spacery i jaka jest na nich grzeczna... Naprawdę o nią dbał. Słuchał uważnie, jak ma podawać leki, bo Kulka dostała ode mnie leki, które dostawał na problemy ze stawami Semik. Mówił, że dużo lepiej się po nich czuje, dbał, żeby dostawała je codziennie. To on dzwonił do mnie w nocy, że coś ją boli. Wściekał się, kiedy Gośka wciskała mi kłamstwa i wołał "czemu Ty tak kłamiesz, czemu oszukujesz Ewę, skoro ona nam pomaga" Teraz Kulka została z samą Gośką, która za nic nie chce jej teraz oddać, bo boi się zostać sama. Zapowiedziałam jej, że jeśli zaniedba sunię zabieram ją od razu:( Krzysiu [*]

W jego sytuacji mnie też:)

Zgrałam z telefonu kilka zdjęć. Zobaczcie, jaki z Rokusia przystojniak:) Pierwsze zdjęcie zrobione jest jeszcze przed chorobą. Na kolejnych Rokuś ma na sobie szelki, które pomagają mi ratować go przed upadkiem. Pewnie jesteśmy z Elą nieobiektywn (Elunia widziala już te zdjęcia) ale nam się wydaje, że on jest piękny:)

Nie tylko Semik uwielbia się kąpać, a potem odpoczywać w cieniu:)

Mieszkam w cudownej okolicy. Dookoła siebie mam wspaniałe tereny spacerowe. Wystarczy wsiąść do samochodu i po 10 minutach dojeżdżamy z psami w bajeczne miejsca, w ktorych one mają co wąchać i poznawać, a ja mogę napawać się zielenią, ćwierkaniem ptaków i przestrzenią:) To, co ważne - możliwości jest kilka i prawie każdego dnia zmieniamy miejsce spacerów i trasę. Dzięki temu psiaki się nie nudzą, mają masę doznań. Może to właśnie jest powodem, że Semik nadal z nami jest i chce mu się żyć? Semik latem prawie nie schnie:) Uwielbia się kąpać i dzięki wielu kanałkom na naszych trasach spacerów może z tych kąpieli korzystać:)

Staram się każdego dnia spacerować gdzie indziej, żeby pobudzić Rokusia do funkcjonowania atrakcyjnymi zapachami, nowym miejscem i trawą dookoła:) Dzisiaj pojechaliśmy na pola wokół górki Ursynowskiej na Kabatach. Rokuś uwielbia tam jeździć, od razu dostaje przyspieszenia, pozostałe psiaki zresztą tak samo. Jak mi się Rokinson puścil truchtem, to z trudem go dogonilam dzisiaj:) Widać że czuje się na łapkach coraz pewniej. Traci równowagę, kiedy staje. Do pełni szczęście Rokuś dorzucił piękną kupkę:)