kikou

Nasze dzikusiątka przy kolacji i już ociupinke mniej dzikie

Jestem dzisiaj cała w emocjach oczy mi sie troche "spociły" Heboriś pierwszy raz wziął smaczka z ręki na wybiegu. Dotąd zdarzalo sie ze coś wziął jak zaglądalam do nich od góry, przez dach budki. Ale nigdy jeszcze dotąd nie podszedł sam do mnie na wybiegu. To jak pierwsze słowo dzieciątka. Michałek jest z jednej strony niby mniej płochliwy ale też mniej inteligentny i on jeszcze nie odważył sie sam podejść. Tak czy inaczej obaj są dużo śmielsi. Często chodzą po trawce. Szczekali wczoraj razem na pieska, ktory stał za płotem (pierwszy raz). Heboriś tak sie rozbrykał, ze jak w dzień dach budy jest otwarty wbiega przez drzwiczki i wyskakuje górą. On jest jeszcze bardzo sprawny. Ale najważniejsze że rusza sie, zagląda, szczeka. Zaczął żyć. Bierze miske w ząbki i niesie w inne miejsce, nareszcie robi inne rzeczy niz skulone siedzenie w kąciku. Michaś widać że jest starszy, takich sztuczek nie potrafi ale drepcze dzielnie za Heborkiem

Nasz Heboriś, tak jak Michałek, zaczął na mnie patrzeć. Troszke ucieka, zbliżyć sie do siebie nie pozwoli ale już nie siedzi skostniały ze strachu ze schyloną główką. Patrzy na mnie jak na kosmitke ale zerka dużo śmielej.

Tak, nasza Niunieczka to dama i ludzkie wygody sobie ceni

Niestety nie podchodzą samepo smaczki, budka ma otwierany dach na zawiasach i ja im podaje wszystko od gory i tylko wtedy mogę je dotknąć leciutko. Nasze biedulki chowają sie w tej budce nawet przy najlżejszym szmerku

Nie, niestety nie. Obaj chlopcy widzą w człowieku zagrożenie. Jak ide do nich, nawet jak ktoś tylko przechodzi, chowają sie do budy. Dadzą sie dotknąć jak przynosze smaki lub miseczki ale są napięte i zestresowane. Nie mają najmniejszej przyjemności z towarzystwa człowieka. Ciesze sie , ze chociaż na tyle sie przyzwyczaili, ze kiedy jest spokojnie leżą sobie i chodzą po trawniku, i ładnie jedzą.

Heboriś nieśmiało zerka

Heboriś

Bo Michaśko tak sie troche boi ale on jest dużo bardziej spokojny. Częściej wychodzi, obserwuje spokojnie otoczenie, potrafi znaleźć cień, nie panikuje bez powodu Jest dużym wsparciem dla kolegi, dobrze że razem przyjechali

W ogole nie podchodzi do plotu gdzie sa inne psiaki ale Michasia lubi. Czesto siedzą przytuleni i zawsze Michał zaczyna jeść, to jakoś uspokaja czarnulka i dopiero wtedy sam tez zaczyna jeść.

To potrwa niestety, czrnulek kochany widzi w czlowieku zagrożenie. Nawet jezeli chodzi po trawce to jak tylko sie zbliżam ucieka do budki. Jak dzikie zwierzątko. On mi wygląda na psiaczka, ktory nie wychowywał sie z czlowiekiem, nie znał zbytnio albo w ogole,a później poznał nas ludzi ze złej strony i zakodował, że czlowiek to zagrożenie

Ale sie porobilo... to chlopak dwojga imion Hebanek-Orionek bardzo dziekuje za wsparcie niestety na razie ciągle jeszcze jest dzikuskiem i nie reaguje na żadne imię.

Tak, wszystko jest dla chlopców nowe. Obserwowalam ich jak świtało, tuptali po trawie ale w dzien kiedy wieś ożyła, kiedy zaczelo być slychać ludzi, auta, psy, kosiarki schowali sie znowu do budy Na razie dalej sie oswajamy, wpadam co chwile, nosze smaczki, jedzonko w małych porcjach. Czarnuszek tak sie boi, że nawet na mnie nie spojrzy. A Michałek jest taki śmieszny, przygląda mi sie jak mówie, co robie, takimi zdziwionymi, dużymi oczkami jakby ufo zobaczył.

Z pieskami jak z ludźmi mają różne charaktery i temperamenty. Jedne boją sie mniej , inne bardziej. Jedne potrzebują mało, a innw dużo czasu żeby sie zaaklimatyzować.

Nasze dwa zlęknione kurczaczki niezbyt chcą wychodzic ssmodzielnie. Teraz co i raz do nich zaglądam, opowiadam im cichutko, że są fajnymi pieskami żeby sie przyzwyczaiły do głosu i daje im małe kawaleczki miesa. Dzisiaj zaczeły brać mięsko z mojej ręki, spadł mi kamień z serca bo wczoraj bałam sie troche, że Michaśko wyjada Czarnulkowi. Wczoraj przy mnie nie chwytał jedzonka. Michałek taki grubiutki, kulkowaty biedulek - widać że lubi jedzonko. Fajnie też że chlopaki tolerują sie wzajemnie, wspierają sie. Na razie przy świetle dziennym wychodzi sam Michaś i to niezbyt często

Chlopaki na szczęście jedzą i w końcu przestało padać. Michaś odważył sie i chodzi i sie rozgląda przy dziennym świetle. Czarnulek jeszcze nie odważyl sie wyjśc z budy w dzień. Tak, ta nieszczęsna burza w pierwszy dzień jeszcze pogorszyła sprawę

Jest karma, dziekujemy serdecznie

Tak, sytuacja jest trudniejsza dla kotkow od kiedy jest Niunia. Ale oba koty, to koty ktore same przyszly do nas. Ze wzgledu na psy nigdy nie biore, nie wzielam kotka ja. Franczeska jest juz ponad 10 lat. W tym czasie przewinelo sie tu z 200 pieseczkow. Kotki mają swoje przejscia gdzie psy nie chodza. Niunia w nocy śpi w osobnym pomieszczeniu, gdzie inne psinki i koty nie mogą wejść. W dzien, jezeli pracuje albo musze wyjść tez ją izoluje od innych zwierzakow. Ze wszystkimi biega tylko kiedy jestem na miejacu i mam na nia oko.

Mari zamowila smaczki dla naszych chlopcow. Pani behawiorystka mi mowila ze żucie uspokaja psinki, potrzebują rożnorodnych pozytywnych, delikatnych bodźców zeby zapanować nad strachem. Głownie związanych z jedzeniem bo to jedyna przyjemnośc jaką znają Ale to bedzie dluga droga

Dziekuje Asiu za Twój trud tej gigadługiej podróży

Niuniulka w ogole nie pomaga. Wczoraj tez nie rozpoznali sie z kolegą czarnym z boksu. Niunia zamiast wesprzec chlopakow szczekala na nich niemiło.

Koty oczywiscie nie sa zadowolone, musza chodzic do domu oknem z drugiej strony gdzie nie ma Niuńki. Kotki okazują tez niezadowolenie sikając w domu. W sumie teraz juz mniej na poczatku bardziej

Poczatek kiepski, nie dosc ze przeprowadzka sama w sobie stresująca to wieczorem byla u nas okropna burza. Biedaki schowaly sie w budzie i nadal w niej siedza. Michałek zjadł kolacje. On mniej sie boi. Czarnulek w stresie. Boje sie ze to potrwa miesiące zanim biedaki jako tako sie poczują.

10 na Orisia

Ta nasza urwiska dokazuje na calego. Dzisiaj chce koniecznie zjeść Franczeske