guccio

Nie chcę żadnych nieporozumień.Tylko wreszcie piszę jak to było i jak to wszystko widzę.U mnie Tofik był dokładnie dwanaście dni.

Dzięki za poparcie.Ja uważnie czytam i jak widzę ty też.

Nie uciekałam.Nie miałam szansy.Stopa do stopy,niepostrzeżenie.Prze gwałtownym ruchu gryzłby gdzie popadlo.

No przyznaję się.Jak już Tofik był za zamkniętymi drzwiami to zaczęłam się bać.Został z synem i maleńką suczką.I te drzwi atakował słysząc mnie.

Tofik przed atakiem niespodziewanym był super fajny pies.Pisałam o tym. Nie miałam powodu go się bać.A jak niespodziewanie zaatakował to jak myślisz o czym myślałam?O sobie,synu i mojej malej suni.Nie było wtedy na strach czasu.I dziękuję opatrzności,że nie wpadłam w panikę.

Oj padło coś tak-wiemy co się stało tylko z relacji Guccio.Pies nie potrafi mówić i się bronić.Ja to sobie bardzo zapamiętałam.Nawet nie wiem kto to napisał.

Zdobędę się na dzień dzisiejszy,po długim czasie napisać co się dzialo po pogryzieniu ręki.Tofik nie dał mi się ruszyć.Atakował skacząc na mnie.Miałam na sobie długi lużny sweter i to mnie uratowało .Z ran krwawiłam strasznie.Rękę położyłam na głowie,wiadomo dlaczego.Potem włosy to był jeden strup krwi.Dosłownie stopa do stopy wycofywałam się w kierunku drzwi(ok.4m)Dla mnie to trwało wieczność.Ratowałam rękę i krwawienie lodem.Lodówka stoi koło drzwi za którymi był Tofik.Atak na drzwi i gardłowy złowieszczy warkot.Dominika z łublina chciała mnie wieżć do szpitala jak to zobaczyła.Nie mogłam.Syn zostałby bez opieki.nie użalam się nad sobą tylko ciągle się zastanawiam co z tym psem nie tak.

Staram się nie wypowiadać na temat Tofika.Odniosłam wrażenie,że dużo osób częściowo obwiniało mnie za zaistniałą sytuację.Trzymałam mocno kciuki,żeby Tofik wyszedł na prostą,.Śledząc losy psa doszłam do wniosku,że miałam dużo szczęścia.Gdyby nie zdecydowana interwencja Bgra byłabym więżniem psa,któremu chciałam pomóc.Nie odpuszczał.Nie mógł mnie nawet słyszeć.Zamknięty z niepełnosprawnym synem i sunią mniejszą od niego.Dominika z Lublina specjalistka od psów agresywnych nie miała wątpliwości,że trzeba jechać w środku nocy i dzięki jej za to.I dzięki Bgra,że w środku nocy pomogłaś.Ręka do tej pory nie jest w pełni sprawna.

Grosz do grosza...Dodam 10 zł stałej.Jak dobrze,że poznaje dobrych ludzi.Powodzenia.

Serce się raduje,wieści optymistyczne.Żyj pieseczku zdrowo,długo i szczęśliwie.

Pomału Elik,nic na siłę.Zdążysz.Za dużo tego wszystkiego.Mnie samej łzy ciekną chociaż żadnego psiaczka nie widziałam.Dla innych biedaków trzeba się pozbierać.

Bardzo się cieszę,że staruszek jeszcze zazna radości z prawdziwego psiego życia.Aż wierzyć mi się nie chciało,że los taki okrutny.Zdrowiej Orusiu!

Brak słów..Teoś nie cierpiał.Cierpią Ci,którzy go kochali.Znam ten ból.

Też tak myślę.

Dreszcze mnie przechodzą co by było gdyby Oro został w schronisku.

Widok szczęśliwego psiaka tak bardzo cieszy.

Czyli wszystko się układa super.Sikaj Oro na tą przeszłą niedolę i zajadaj super jedzonko,które troskliwe ciocie wynalazły.

To teraz trzymam kciuki za wygojenie i siusianie krzywe,zakręcane,boczne-aby było.

Na Oreo czy Oro tyle samo.Trzymaj się starszy chłopaku!

To na dobry początek przy nowym imieniu OREO wyślę na dniach dwie dyszki.Namiary proszę,Świetne wieści na zakończenie wciekle upalnego dnia.

Ciągle zaglądam z nadzieją,że przeczytam dobre wieści.

Sunia dzielna z wielką wolą życia.Jaago robisz wszystko albo jeszcze więcej dla tej bieduli.Wspieram myślami,kciukami a po niedzieli doślę grosik.

Też czekam na wieści.Kciuki zaciśnięte.

No właśnie te nerwy.Chcielibyśmy jak najlepiej,robimy wszystko co możliwe.Mnie nie udało się dwa razy i na zawsze to zapamiętam.Fakt-na prawie 40 lat z psami to niewiele ale jak zapadło w pamięć.Mocno,bardzo mocno trzymam kciuki.

Wytrzymaj dziadeczku.