Ayame Nishijima

Nutusia, powodzenia. A jakby co , to wiesz gdzie mnie szukać ;) Trzymam kciuki za Polę.

Miałam pytać o banerek, ale widzę, że już zamówiony. Dajcie w takim razie numer konta, coś dorzucę. Niewiele, bo i sama mam teraz tymczasowiczkę i więcej wydatków, ale jakiś drobiazg się znajdzie.

Jak tylko pojawi się przelew od cioci Aliny, zrobię przelew. Nie było źle. Wir uformował się kilka mil dalej i ogłosili alarm. Robi wrażenie, bo telefony komórkowe zaczynają upiornie wyć i wyświetlają ostrzeżenie, a w mieście wyją syreny. Gdyby uderzyło w naszym kompleksie, to z tych tanich budynków zostałyby najwyżej drzazgi. I wtedy mógłby być problem z przelewami dla Grafiego ;)

Prosiłam ciocię o zmianę nr konta. Ponieważ Grafi pójdzie w końcu do domu i znów byłaby zmiana, podałam jej swoje konto. Trochę mi tak niezręcznie, wolałam tego uniknąć, ale pewnie będzie prościej: ja nic nie rozliczam, nic nie pilnuję, więc nie będzie trzeba nic zmieniać, żeby inny psiak miał kasę. Teraz obie musimy pilnować, gdzie przyjdzie kasa ;) Ciocia pewnie nie załatwi sprawy od razu. Dziękuję, Elik, za cierpliwość i przekazywanie pieniędzy. Jesteś kochana. A teraz idę w końcu spać. Mam nadzieję, że przez te trzy godziny nie obudzą mnie kolejne alarmy pogodowe: Pierwsze tornado (a nawet dwa) w okolicy mam za sobą. Chyba obyło się bez zniszczeń, o ile dobrze rozumiem, uformowało się tuż za miastem.

No i niestety, nie mam kogo poprosić o zrobienie wydarzenia na FB. Problem rozbija się o właściwych znajomych na FB, żeby się szybko rozpowszechniło.

Trzeba próbować wszystkiego. Dla psa każdy dzień znaczy więcej niż dla człowieka... Myślę jeszcze o jednym: nowe ogłoszenie, nowe fotki. Może stare się opatrzyło? A co do FB, to spróbuję pomóc. Ale nic nie obiecuję.

Jeśli to ma jakieś znaczenie, to jestem za.

Przynajmniej z kasą jest na bieżąco. A dom... przecież musi sie znaleźć :)

Zaglądam na wątek, a tu cisza. Co wcale nie znaczy, ze jest źle. Nie mozemy stale atakować nowych państwa o informacje. Ale ciekawa jestem, jak sobie nasza dziewczyna radzi. Może niedługo się czegoś dowiemy.

Poprawka, te 25 to nie ode mnie. To przekazane z konta Chani, bo nam zostało. Od czerwca będą przelewy po 50 zł od "cioci Aliny" ;)

Cieszę się, że się udało. My dalej w trakcie diagnozowania, Kaori jest na Hillsie Z/D. Choć to za dużo powiedziane: ona w ogóle nie uznaje gotowego psiego jedzenia. Strasznie się męczymi, żeby w nią to wmusić, ale je mniej-więcej raz na trzy dni. Ma za sobą proktoskopię i kolonoskopię, obie z rewelacyjnymi wynikami. Męczymy się od 17 stycznia. Póki co pomagają tylko chemioterapeutyki. Teraz znów jest ma metronidazolu. Może ta zmiana karmy pomoże. A jak nie, to w lipcu gastroskopia. Biedna psica... Update: bo może komuś się przyda. Zmiana karmy nie pomogła, to nie alergia. Obecna diagnoza (nie wiem czy ostateczna, ale z pewnością najbardziej trafna) to reagująca na antybiotyki przewlekła biegunka. Leczy się to Tylozyną (przynajmniej taki jest ogólny trend w USA i Finlandii - akurat stąd mam dane). Teoretycznie lek stosuje się już na stałe. Co ciekawe nie zaobserwowano rozwinięcia się lekooporności, a sam antybiotyk jest dobrze tolerowany.

Jest kot! To super. Zapomniałam o kocie ;) Już pisze o co chodzi. Znalazłam informację w jakiejś publikacji, ze obecność kota w domu pomaga złagodzić lęk separacyjny. O ile drugi pies zupełnie nie ma takiej roli, to kot ponoć tak. To akurat duży plus :) A odnośnie problemów wychowawczych, prosimy o szczegóły. Może coś się uda wymyślić :)

Oooch, no rewelacja! No i widzisz Futrzaku, jakiego miałaś fuksa po całym tym swoim nieszczęściu? Oby tak dlalej :) Dziękujemy za fotki, są cudowne!

Odwiedzam czasami. Po cichu liczyłam, ze i wspomogę, ale własnie się dowiedziałam, ze ubezpieczenie nie zrefunduje mi ani grosza wydanego na Kaori... Będę się odwoływać, ale... Przy kosztach diagnostyki nie dziwię się, że idą w zaparte. Trzymajcie się dziewczyny. Ja pozostanę tylko na zawołanie gdyby trzeba było banerków. Zawsze to coś.

Hej, Nie wiem jak kontakt z nowym państwem psiaka, ale może jest szansa ich nakierowac na ćwiczenia i ograniczenia kiedy przebywa z nimi? Lęk separacyjny to nie jest problem permanentny. Zerknijcie na wątek Chani. Sunia - demolka wyszła na prostą. Wszystko zależy od relacji z właścicielem, od pożegnania przed wyjściem. Z tym można sobie poradzić. Powodzenia Psiaku!

Oj, niewesoło tu macie :( Mam nadzieję, że się sytuacja poprawi. Jak się sama wygrzebię z chorobą mojej suni, to może coś dorzucę. Póki co nie obiecuję nic konkretnego, ale wydałam już mała fortunę, a ani diagnozy ani końca leczenia nie widać. Na razie wspieram Was tylko duchem i podnoszę wątek...

Przede wszystkim pytanie jakie jest Twoje nastawienie podczas zabiegów? Czy się niecierpliwisz? Czy się denerwujesz lub boisz? Ja zawsze pokazują swojemu psu czym go będę dotykać. Szczotką najpierw głaszczę, dopiero później zaczynam czesać. Może potrzeba więcej zaufania? Tak naprawdę to tylko podstawowe rady. Nie widząc zachowania psa, Ciebie w akcji, nikt nie udzieli pewnej i skutecznej rady. Może poproś o pomoc specjalistę?

Dziękujemy! :)

Dziękujemy!

Elik, nie mój projekt, nie mój pomysł. Tak naprawdę, to pochwała nalezy sie raczej mojemu szefowi, że wpadł na pewien pomysł. Ale tez mogę zapewnić, że fakt, że będzie potrzeba mniej myszy ma tu naprawdę marginalne znaczenie. A póki co idę testowac nowy układ ;) Miłego dnia. Mam nadzieję, ze u Chani tez jest miły.

Mhmm... Naładowanie uspokajaczami to prosta sprawa. Ważniejszy jest cznnik w mózgu, który wpływa na takie zachowanie. Może dałoby się "wyleczyć" taki stan raz na długi czas. Wszystko przed nami. Tymczasem ja pracuję nad metodą, która pozwoli ocalić życie tysięcy niewinnych... myszy zastępując testy na nich prostym układem mechaniczno - biochemicznym. Oczywiście nie o myszy tu chodzi a o większą precyzję i skrócenie czasu badań. Ale z jakiego powodu by nie przeznaczyć kasy na nowy system, myszy przestaną być potrzebne ;) A na szybszym oznaczeniu skorzystają inne zwierzęta i ludzie.

Ej, ale niektóre doświadczenia, jakie tu robią są fajne. I pomagają zwierzakom poczuć się lepiej. Teraz ruszają jakieś badania w temacie lęku separacyjnego. Kaori jest chora, wiec nie kwalifikuje się na obiekt doświadczalny, bo inaczej bym ją zgłosiła. Cały eksperyment to kilka pobrań krwi po wcześniejszej konsultacji. A w przyszłości wyciąganie na prostą takiej Chani może być dzieki temu łatwiejsze.

Nie wiem czy się da. Wiem, ze cztery miesiące oczekiwania co dalej nastawiły mnie inaczej Pozwoliły spojrzeć spokojniej. A mój spokój jest kluczem do spokoju mojego psa. Nie mówię, że kiedy to nastąpi będzie mniej bolało. Mówię, ze pozwoli mi zapewnić większy komfort psu w jego ostatnich chwilach. Nie chciałabym, żeby Kaori zasypiała ostatni raz zdenerwowana czy przestraszona. Oby tu i teraz trwało jak najdłużej.

Tak, ale bez obaw, nie robię doświadczeń na zwierzętach. W sumie to mam więcej z chemią i fizyką do czynienia niż z biologią. Przynajmniej na razie.

Malwa, bardzo mi przykro z powodu Twojego psiaka. Wiem co czujesz, bo przez to przeszłam. Postanowiłam, że do pierwszej oznaki, ze pies się męczy. A później pozwoliłam mu zasnąć. Niedawno byłam na takich rozważaniach z moją Kaori. Na szczęście się poprawiło i wciąż walczymy, ale też nie wiem jak długo. Jeśli leki zniszczą wątrobę... Jeśli będzie źle... Będę się cieszyć, że miałam szansę się na to przygotować. Bądź silna.