KrystynaS

Lumi już się zintegrowała z resztą stada, trzyma się razem z nimi, robi to co oni, jak oni gdzieś biegną to i ona, jak oszczekują coś to i ona. Poczuła się już pewniej. Fajnie korzysta z ogrodu

Świetne wieści od Miłeczki, dobrze że Pani Anna od czasu do czasu daje znać co u nich. Bardzo dobre warunki, dobra opieka to i zdrowie dopisuje, ba nawet się poprawia. Miła- nasz cud Dogomanii. I jakiego fajnego kotka sobie wychowała. Razem im raźniej i się nie nudzą.

Zagrodowy pp zajmuj się mężem bo w chorobie to bardzo potrzebne i ważne dla Niego. Życzę Wam zdrowia i siły. O Lumi też się nie martw, jest przecież u Wiosny czyli w najlepszym dla niej miejscu. Elik i Wiosna będą dawały znać co u niej a my tu jesteśmy choć czasem jest cichutko, ale jesteśmy.

pomyłka, sorry, co ja z tymi wątkami tak mieszam

A więc obserwujemy rozwój sytuacji

13 rocznica ... Lizo [*] W tym roku nieco później Cię odwiedzam Lizo, życie ...

Zdjęcia od d...y strony też są fajne. Mnie się podoba. A kanapa to rzeczywiście szyk i bardzo pasuje do Makusia

Bardzo ładnie Franio wygląda, bardzo. Sierść lśni jak wypolerowana

Już to kiedyś mówiłam, że jak się długo czeka to dobrze bo to znaczy, że szczęście jest duże (czyli ciężkie ) i dlatego idzie powoli

Dokładnie to samo pomyślałam I ja też.

Wierzę, że pojawi się dom i to taki jakiego wszyscy tu chcemy dla Lumi. Ona teraz gdyby musiała mieszkać w budzie na podwórku poczuła by się znów porzucona (tak myślę). Z ciężkiego schroniska trafiła do domu pod skrzydła Wiosny po drodze zaliczając hotelik. Podwórkowa buda to dużo gorsze warunki niż ma obecnie. A zarówno człowiek jak i pies szybko przyzwyczaja się do dobrego, w odwrotną stronę jest bardzo ciężko. Poczekajmy, cierpliwości, dom przez duże D znajdzie się pewnego dnia. Lumi jest wspaniała i znajdzie się ktoś kto ją dostrzeże

Lumi przez kilka miesięcy poznała już inne życie, życie w domu, spanie w pokoju, spacery z opiekunem. Myśl, że miała by nagle zamieszkać w budzie na podwórku sprawia mi wielką przykrość. Chciałabym dla niej warunków nie gorszych niż ma teraz u Wiosny. Ona na to zasługuje

Takie wieści to ja lubię. Na zdjęciu zamyślony? rozmarzony? czy może usypiający? Widać, że mu dobrze tam gdzie jest. Pozdrowienia dla Dziewczyn Pongusia.

Kochany Pongo ciekawe co u niego, czy już czuje się u siebie i jak z jego zdrowiem.

O rany! trzymam mocno kciuki

Wchodzę sobie na wątek Lumi a tu taka uczta dla oczu pięknie jest.

Kilkanaście lat temu musiałam odchudzić mojego psa i to dużo. Weterynarz polecił mi suchą karmę Eukanuba Vet Restricted Calorie. Ważyłam go co tydzień i podawałam karmę zgodnie z zaleceniami producenta. Na prawdę zdziałała cuda. Potem gdy już miał prawidłową wagę jadł inną karmę bytową i przy odpowiedniej dawce ruchu nie tył.

Ciekawe co u Pongo Wielokropka, jak mu się podoba bycie wrocławianinem

Rozumiem, że u Lumi wszystko w porządku, nic się niepokojącego nie dzieje. Mieszka sobie spokojnie u Wiosny i czuje się jak u siebie. Tylko zdrowia ci życzę Lumi Biała Damo.

Ma taką spokojną i wygodną przystań na jesień życia. Złota jesień nie każdemu jest dana. Makary dużo zdrowia bo wszystko inne już masz piesku.

Dajcie spokój, nie ma żadnej winy nikogo. Pongo owszem jest taki dłuższy na dość krótkich łapach, ale jak schudnie (a powinien) to z pewnością będzie mógł sam schodzić po schodach tylko pomału bez jakiejś brawury. Przecież to kilkanaście schodków a nie kilkanaście pięter. Agat może zaproponuj Paniom żeby zaczęły podawać Pongusiowi karmę dla otyłych psów. Mam doświadczenie z taką karmą, pies szybko zrzucił zbędne kilogramy tylko trzeba ją podawać w odpowiedniej ilości zgodnie z tym co podane na opakowaniu. Trzeba w tym czasie kontrolować wagę psa i zmieniać ilość karmy wraz ze spadkiem wagi.

Fajnie konfirm, że dałaś dom kundelkowi ze schroniska. Też tak zrobię za jakiś czas

A na którym piętrze mieszkają Dziewczyny z Pongusiem? Myślę, że trochę może sam chodzić po schodach na dół. Tylko żeby schudł. Odważył się już piechotą na górę to pewnie na dół też spróbuje. Moja sąsiadka miała jamnika, taki typowy znaczy rasowy jamnik to był, i ten jamnik tak zasuwał po schodach zwłaszcza na dół że ona nie nadążała za nim. Czasem stałyśmy przy windzie, zagadałyśmy się a ten artysta myk i już poleciał na dół, witał nas na parterze przy drzwiach windy bo był szybciej niż my. Nie miał żadnych problemów zdrowotnych z kręgosłupem, dożył sędziwego wieku

No to czekamy na wieści z Domku.

Pamiętam ... [*]