Flaire

Jura, a co z sierścią nie w porządku? Bo ja to bym pewnie wyrwała i zaczęła od nowa... Co do specyfików, Nitencja poleca lawetę, a mój wet dał nam jakieś trzy na porost sierści po szczeniakach. Nie wiem, czy miały jakiś wpływ (bo ja raczej jestem z tych, co uważają te wszystkie preparaty za placeba - jak pies jest dobrze odżywiany, to już nic innego nie powinno być potrzebne), ale na grzbiecie Misia pięknie i bujnie zarosła. Tyle że mnie chodziło o łapy, a te ciągle są goławe...

Freddie był bratem przyrodnim Erniego (Ch. Turith Country Cousin). Rzeczywiście narobił sporo szczeniąt, ale nie zapisał się w historii jako wybitny reproduktor, chociaż był bardzo, bardzo piękny (ładniejszy od brata).

Ot, to - dużo lepszy temat!

Tak, tylko ja naprawdę nie rozumiem, dlaczego się tak nade mną pastwicie, a szczególnie Ty, gdy wszystko, co najważniejsze już Tobie napisałam. Mnie się wydaje, że problem polega na tym, że Wasze wyobraźnie przerastają rzeczywistość. Miałam w swoim życiu jedną naprawdę wybitną sukę (z mojej hodowli) i jednego naprawdę wybitnego psa (nie z mojej hodowli). Oboje byli po tym samym reproduktorze, Turith Country Cousin, (ale oczywiście innych - i bardzo różnych - matkach) i właśnie dlatego jego mrożonym nasieniem chcę teraz kryć Misię. Turith Country Cousin był bratem z miotu Bengal Turith Comet, o którym możecie sobie przeczytać w pierwszej części artykułu o Airedalach w Psie.A teraz, bardzo, bardzo proszę, skończmy tę dyskusję na temat mojej osoby, bo to jest dla mnie skrajnie żenujące. Z góry dziękuję.

Dalibyście spokój :( ... Miotów nie było tak dużo, sukcesów też nie, porażek sporo (np. po tej mojej najlepszej suce nigdy nie miałam potomstwa, straciłam miot 5 szczeniąt na dwa tygodnie przed porodem, a potem już nigdy nie zaszła w ciążę). Kynologia to ruletka, spójrzcie nawet teraz, tyle było nadziei na szczeniaki, tak się starałam, żeby dobrać jak najlepiej i wyszły tylko dwa. Jak się z miotu ośmiu urodzi jeden naprawdę doskonały, to hodowca się cieszy, że miał szczęście. A z dwóch to nawet trudno mieć na to nadzieję. No ale teraz jest u mnie Api, jutro albo pojutrze będę ją pewnie trymować, a potem postaram się wstawić zdjęcie. Żyjmy w teraźniejszości!

Fuka, spróbuję Ci przesłać tego samego priwa, którego dostała Wind i dołączę jeszcze informację o kennelach.

Takich, które mieszkały ze mną w domu (a nie w kennelu) miałam tylko dziewięć, z których jeden się prawie nie liczy, bo ja byłam mała, a on tak naprawdę należał do mojej babci (i nie był terierem - zgadnij rasę :wink: ). Ale to był mój pierwszy pies, i, razem z dogiem niemieckim Drabem (który nie był moim, więc go nie liczę, ale jest naprawdę słynny, bo jest o nim książka :wink: ) pomógł przekonać moich rodziców, że naprawdę jestem już dosyć duża, żeby się opiekować psem.Ale nawet to nie jest takie proste określenie... No bo na przykład przez jakiś czas przed wyjazdem ze Stanów, mieszkałam, szkoliłam, kochałam, karmiłam rano i wieczorem nowofundlandy i angielskiego mastifa mojej sąsiadki. Gdy jedem z nich, staruszek, umarł, to ja załatwiałam wszystko, co się z tym wiązało. To nie są moje psy, więc oczywiście ich nie liczyłam, ale... A i w innych okresach mojego życia miałam podobne doświadczenia - mieszkałam, szkoliłam, kochałam, wystawiałam, karmiłam cudze psy - airedale, goldeny, buldożki francuskie (!!!). Uff... Chyba jednak żyłam ze 100 lat :wink:

Nie znaczne, a ja się nie lubię chwalić :oops: . Ale dziękuję za uznanie.A do psów, które przewinęły się przez moje ręce zapomniałam jeszcze dodać te, które trymowałam i te, które wystawiałam (głównie Airedale... W ostatni weekend znów miałam propozycję wystawienia nowofundlanda, ale się nie zgodziłam, bo nie mam o tym pojęcia!)

U suk - tak. Ale u psów - raczej nie. Oczywiście nigdy nie mów nigdy, ale wzrost agresji po kastracji psa jest zjawiskiem tak niezwykłym, że ja przypisywałabym to raczej przypadkowi niż kastracji.

ALe prawie połowę tego :wink: To trochę zależy od tego, co rozumiesz przez "przewinęło się przez moje życie". No bo tak: hodowałam, szkoliłam (w tym również prowadziłam grupy), pracowałam w kennelch (w dwóch hodowlanych i jednym, który był hotelem dla psów - 40 miejsc), odchowywałam cudze mioty (ostatnio np. te nowofundlandy). Więc psów przewinęło się sporo...A resztę napisałam Ci na priw.

Wrzuciłam metroseksualizm do google i uzyskałam między innymi następujący cytat z artykułu w domenie bankier.pl:"Słowa 'metroseksualizm' użył po raz pierwszy angielski dziennikarz i pisarz Mark Simpson w 1994 roku i od tego czasu coraz częściej pojawia się ono w mediach. Pojęciem tym określono mężczyzn młodych, wykształconych, mieszkających w dużych miastach, heteroseksualnych, dobrze sytuowanych i zadbanych."

Nie, nie może. Jedyny sposób na utycie to jedzenie większej ilości pokarmu, niż organizm przy danej ilości ruchu wymaga. Jak właściciel nie da za dużo pokarmu, to pies nie utyje. I nie piszcie mi o tym, że po kastracji pies jest stale głodny i sam sobie znajdzie pokarm. Moja suka właśnie wróciła od osoby, która opiekowała się nią podczas mojej nieobecności. Ta osoba hoduje psy dwóch ras, jest szkoleniowcem, zawodnikiem IPO i prowadzi hotelik dla psów - przez jej ręce przewinęły się setki psów, w tym i psy po sterylizacji/kastracji. Po dwóch tygodniach goszczenia u siebie w domu mojej Misi powiedziała mi, że jeszcze nigdy w życiu nie spotkała się z tak żarłocznym psem... Misia nie jest wysterylizowana i nie jest otyła tylko i wyłącznie dlatego, że ja kontroluję, ile dostaje karmy. Pani opiekująca się nią podczas mojej nieobecności dostała miarkę i dokładne instrukcje. Dodatkowo, każda z moich dotychczasowych suk była prędzej czy później wysterylizowana. Żadna nie była otyła, bo ja kontrolowałam, ile dostają jeść. Moim zdaniem, tylko i wyłącznie właściciele są odpowiedzialni za nadwagę swoich psów. Zwalanie tej nadwagi na sterylkę, czy na predyspozycje rasy, czy cokolwiek innego ludziska wymyślają ("bo on tak patrzy...") zupełnie mnie nie przekonuje.

A ja mam u siebie Apiszonka na weekend i chyba przyjdzie mi ją wyskubać... Narazie ganiały za sobą cały wieczór, a teraz obie padły. A Misia ma malutką urojoną ciążę. Ale minimalną, zmian w zachowaniu w zasadzie żadnych, tylko troszkę mleczka w cycuniach. Trochę myślałam, że tak będzie, bo po ostatniej cieczce była bardzo osowiała i myślałam, że to dlatego, ale coponiektórzy mnie wyśmieli.

Moi znajomi z Żyrardowa twierdzą, że nie ma w tym mieście weta godnego ich zwierząt i jeżdża gdzieś 30 km, chyba do Podkowy. Jak chcesz, mogę się dowiedzieć.Na pewno nie zlecałabym ŻADNEGO zabiegu weterynarzowi, który odradza jego przeprowadzenie. A swoją drogą to, co mówią, to szok. Ciekawa jestem, jakim cudem te miliony psów na świecie, sterylizowane w wieku starszym, niż dwa lata, w ogóle żyją. Przecież według tych Twoich doradców, to jest niemożliwe!

Niestety, Wojtek, ale to fakt naukowy... Niektóre geny raka (u ludzi np. gen niektórych rodzajów raka piersi u kobiet) zostały już dokładnie zidentyfikowane, tak dokładnie, że można sprawdzić, czy się go posiada i kobiety, które go mają wybierają masektomię, raczej niż niemal pewną wczesną śmierć. :( Hmm... A selektywne rozmnażanie nie ma tu, według Ciebie, żadnego znaczenia? Bo w naturze, zwierzęta z predyspozycjami do pewnych chorób po prostu wymierają, a przynajmniej jest mała szansa, że się znajdą i stworzą potomstwo. A w naszym "cywilizowanym" życiu, kojarzymy takie osobniki, bo np. niektóre choroby nowotworowe występują szczególnie często u konkretnych ras, więc rozmnażając taką rasę mamy sporą szansę na propagowanie danej choroby.Naturalne żywienie, naturalne traktowanie poprzez brak kastracji, sterylizacji itd. ma sens w naturze, gdzie zwierzęta kojarzą się na innych zasadach, przypadkowo i żyją przeciętnie dużo krócej, niż nasze kanapowe pupilki, więc nie ma obawy, że na starość powypadają im zęby, dostaną ropomacicza czy przerostu prostaty, bo już dawno ich na tym świecie nie będzie z innych powodów. To, co robimy z psami rasowymi z naturą nie ma nic wspólnego, więc odwoływać się w tym przypadku do tego co się dzieje w naturze naprawdę nie ma sensu. I jeszcze, co do psów które odeszły po zabiegu sterylizacji. Nie znamy szczegółów, nie wiemy, co tak naprawdę się wydarzyło, więc powyływanie się na takie przypadki również nie ma sensu. Weźmy, na przykład, Somę, która również omalże nie pożegnała się z życiem po sterylizacji. Tyle że się okazało, że to, co jej dolegało, to była babeszjoza, która właśnie dzięki tej sterylizacji została zdiagnozowana... Gdyby nie to, że Soma była leczona w dobrej, nowoczesnej lecznicy, to również mogłoby się źle skończyć i tak samo, jak w przypadku znajomych jborowego, suka zeszłaby z niewiadomych przyczyn po sterylizacji, więc łatwo byłoby to zwalić właśnie na sterylkę. Wbrew temu, co tu sugerujecie, sterylizacja jest bardzo bezpiecznym zabiegiem i wszystkie statystyki wskazują, że przedłuża, a nie skraca, życie. Nie znaczy to, że wypadki się nie zdarzają, ale dużo częściej zdarza się śmierć po ropomaciuczu, raku sutków, czy komplikacji przypadkowej ciąży.

A Ty uważasz, że przed suchą karmą raka u psów nie było? Takie zdanie raczej się z historią nie zgadza... :wink:

Ja rozumiem tyle, że zostawiać psu jajka i nie pozwalać mu kryć wydaje mi się postępowaniem dosyć okrutnym, i na podstawie obserwacji niektórych przynajmniej psów, i na podstawie relacji "samców gatunku stojącego wyżej".

jborowy tak za bardzo to Ci nie pomóc nie może, bo o ile dobrze pamiętam, to jego piesjest wykastrowany... I jeszcze, o ile dobrze pamiętam, to był wykastrowany już po tym, jak zachorował - więc Twoim zdaniem, to powinien być wtedy uśpiony, tak? Bo bez jaj życie straciło dla niego sens? Albo może w ogóle nie powinien był być leczony, niech se zdechnie na tę prostatę, bo to lepsze, niż życie bez jaj?

Wojtuś, to Ty nie tylko uważasz, że nie należy kastrować, ale jeszcze, że należy pozwalać mu regularnie, co najmniej kilka razy w tygodniu *, kryć suki, bo sex najważniejszy? :o No bo jeśli nie, jeśli uważasz, że jaja zostawić, ale kryć nie dać, to proponuję, żebyś sam tak spróbował. :evil: Pamiętaj też, że piesek rączek nie ma. :wink: Może zrozumiesz, że jaja bez sexu takie fajne nie są. A właśnie na to większość właścicieli skazuje swoje psy.* oparte na badaniach populacji samców gatunku stojącego dużo wyżej (!) na drabinie ewolucyjnej...

BEBE, byka możesz poprawić, używając guziczka "zmień" pod każdym swoim postem. :D A co do psiaka koleżanki, to jego zachowanie wydaje mi się dobrym zadaniem dla behawiorystki... Jeśli koleżanka się zdecyduje, to w Warszawie (a dokładniej w Nadarzynie) jest pani Joanna Iracka, którą mogę polecić. Ja się z tym problemem osobiście nie spotkałam, a pani Iracka ma duże doświadczenie (poza tym jest weterynarzem), więc powinna móc coś konkretnego poradzić.

No to jest bardzo nietypowym przypadkiem. Niemniej szanse na takie zachowanie byłyby chyba jeszcze mniejsze, gdyby był wysterylizowany wcześniej. W przypadku takiego psa, trzebaby chyba uznać to za problem behawioralny, nie hormonalny (bo hormonów po kastracji nie ma), więc powinno być możliwe go tego oduczyć, tak samo, jak oducza się innych niepożądanych zachowań (siusiania w domu, wskakiwania na meble, itp.)

Zazwyczaj tak, ale oczywiście są wyjątki. A w jakim wieku jest pies, i jak dawno temu była ta kastracja?

To wstaw mu implanty :wink: .A tak serio, to kwestie zdrowotne są trochę mniej znaczące u psów, niż u suk. Jeśli Twój pies się nie męczy tym byciem "całym" i potrafisz go upilnować, to ok. Ale ja spotykam wiele psów, które męczą się strasznie, jak również słyszę o wielu, które nie były upilnowane... :(

Z tego, co wiem, to podawanie takich środków nie zapobiegnie zwymiotowaniu, jeżeli pies ma ten przedmiot zwymiotować. Natomiast może pomóc przejściu przez jelita w przypadkach, gdyby pies go nie zwymiotował.

No i są ludzie, którzy palą papierosy całe życie żyją 100 lat. To ma znaczyć, że palenie jest zdrowe??? Co to za argument? Tu chodzi o proste statystyki, oczywiście znajdą się wyjątki, niestety i w jedną, i w drugą stronę. Przeciętna suka żyje dłużej i zdrowiej po sterylce I TE STATYSTYKI BIORĄ POD UWAGĘ RYZYKA (BARDZO ZRESZTĄ NIEWIELKIE) ZWIĄZANE Z ZABIEGIEM STERYLIZACJI.