Flaire

Dzięki, znam te strony - cytat Pani Holmes z mojego poprzedniego postu jest właśnie z tamtąd.

Marcino, ja nie krytykowałam ani Ciebie, ani nikogo innego, tylko zadałam kilka pytań, bo próbowałam zrozumieć, o co Ci chodzi z tymi różnicami w standardach, szczególnie że przeczytałam w przemówieniu pani Holmes, że Mnie się wydaje (i to, co napisała Pani Holmes zdaje się to potwierdzać), że problem jest nie w różnych standardach (bo te są raczej bardzo podobne), a w różnych interpretacjach. Np. te słowa o wadliwej sierści wytłuszczone w Twoim ostatnim poscie są niemal identyczne we wzorcu amerykańskim, jak i w FCI (tyle że "puszystego" nie mogę się dopatrzyć ani w jednym, ani w drugim). Ale tak naprawdę to starałam się dowiedzieć więcej na ten temat i dlatego zadawałam te pytania komuś, kto, wydawało mi się, zna się na temacie i dlatego zaczął na ten temat dyskusję. Ty zignorowałeś moje pytania i zacząłeś mi klarować o różowych westach - chyba przyznasz, że to trochę niepoważne i lekceważące. W tym samym poscie napisałeś co nieco o amerykańskim standardzie, co nie do końca zgadzało się z tym, co w nim jest - więc jedną z tych rzeczy Ci wytknęłam. To nie była krytyka odnośnie Ciebie, bo wbrew Twoim sugestiom, nie lubię ludzi krytykować. Ale również, przyznaję :oops: , mam wybitnie mało tolerancji dla nieprawdy podawanej jako fakt. Oczywiście masz absolutną rację, że standard AKC tutaj w Polsce nie obowiązuje, więc nie musisz go znać - ale jeśli go nie znasz, to po co się na jego temat wypowiadasz? :niewiem: Sorry, naprawdę myślałam, że się tu czegoś nauczę, że będzie jakaś rozsądna dyskusja i dlatego się do niej włączyłam, wstawiłam zdjęcie, miałam zamiar wstawiać kolejne do porównania. Interesują mnie teriery, do softów mam szczególną słabość, pierwszego znałam w roku 1975, ciekawiło mnie to, co pisałeś, miałam nadzieję na jakieś konkretne komentarze. Ale wklejanie polskiego tłumaczenia wzorca mi nie pomoże, bo wzorzec mam do wglądu, a język angielski i tak znam lepiej niż polski. Więc dzięki, ale na tym skończę swój udział. :( Ale naprawdę jestem zawiedziona.

Marcino, Ty naprawdę myślisz, że ja nie roumiem różnicy pomiędzy ładnym psem, a wzorcem rasy? :o To chyba nie mamy o czym dyskutować... Szczególnie, że Natomiast w standardzie amerykańskim czytam: Ja myślałam, że w dyskusji z Tobą czegoś się nauczę, dlatego ją podjęłam.... Sorry, że zaczęłam pytać. Już się wyłączam i popytam się gdzie indziej. :roll:

Tak, choć raczej w kręgu terrierowców typu bull. :wink: .Nie znam tej ksiązki, ale ponieważ, o ile mnie pamięć nie myli, pan Horner już od jakiegoś czasu nie żyje, a swoje słynne książki pisał w latach 80, to pewnie nie jest to książeczka reprezentująca obecny stan wiedzy na temat chorób dziedzicznych :wink: . Ogólnie rzecz biorąc, nawet w odniesieniu do bardzo zdrowych ras, stwierdzenie, że rasa jest całkowicie wolna od chorób dziedzicznych jest co najmniej troszkę naiwne.

Ale akurat te dwa punkty są identyczne u AT! (Choć w Polsce coponiektórzy uważają inaczej :o ).

Ja powiem tylko, że po pierwsze, opis szaty w amerykańskim wzorcu nie różni się na moje oko od opisu we wzorcu FCI, a po drugie, czytająć bodaj stronki amerykańskiego klubu scwt, znalazłam stronkę poświęconą szacie, na której pisano, niędzy innymi, że poprawna szata, ta irlandzka, jest niestety w USA rzadko spotykana. Więc wygląda na to, że przynajmniej ta organizacja nie dąży do podziału ras, a do poprawy szaty u swoich psów. Dalej powiem, że na amerykańskich ringach wygrywały m.in. softy sprowadzane ze Skandynawii. (Może kiedyś wstawię jakieś zdjęcia). Czy tam również panuje "amerykański" włos? Bo na zdjęciach, te skandynawskie psy wyglądały identycznie z innymi amerykańskimi softami... Więc może to częściowo przynajmniej kwestia przygotowania, a nie samego włośa? :niewiem: W końcu - znany jest fakt, że szata softa dojrzewa bardzo powoli. Widziałam trzy zdjęcia jednego psa, gdzie trudno było poznać, że to ten sam pies. Im pies był starszy, tym szata w kolorze jaśniejsza. Więc dodatkowym problemem może być fakt, że w USA kariery wystawowe często kończą się bardzo wcześnie (bo tam szczeniak może zostać championem), jeszcze zanim szata dojrzeje. Ale nie wiem. Ile jest w Europie amerykańskich softów, żeby dobrze je można było porównać?

Chyba najbardziej od rodzaju i długości włosa. Ansel ma bardzo twardą sierść, która jest prosta, gdy jest krótka, ale zwija się w loczki, gdy jest nietrymowana - a on jest na tym zdjęciu całkowicie zarośnięty. :lol: Niedługo zmienię go z powrotem na jedno ze zdjęć mojej Misi...

A zgrani to jeszcze może tak bardzo nie jesteśmy. Ale pracujemy nad tym :wink: . Jeśli interesują Cię Airedale naprawdę pracujące, to powinnam Ci przedstawić jeszcze jedną dogomaniaczkę: zachraniarkę. Ona co prawda nie ma Airedala... jeszcze... :wink:

Ale moja Misia nie jest szczeniaczkiem. :wink: To poważna kobieta jest, matka dzieciom :wink: . Na moim awitarku jest jej synalek.

No to podaj, z jakiej książki, żebym wiedziała, której unikać. :o Nawet bardzo powierzchowne poszukiwania internetu wykazują, że całkiem spory procent (14%) przebadanych JRT cierpi np. na dziedziczną chorobę tarczycy. Niestety, przebadanych było bardzo niewiele, pewnie właśnie dlatego, że ludzie wierzą w takie bajki, jak ta, którą Ty podałaś.

No to przyjedź do Warszawy odwiedzić moją Misię. Gwarantuję, że się zakochasz :wink: . Tyle że ona ma już domek. A co do wystawiania, to czapla pewnie by Ci pomogła i reszta z nas również. Myślimy o zorganizowaniu kursu trymowania na przykład... czapla też chciała przyjechać, pomimo że ma kerraki, których się nie trymuje. BTW, masz ostatni numer Psa? Bo tam jest druga część artykułu Pani Chwalibóg na temat Airedali - o interpretacji wzorca, czyli tylko o wyglądzie, ale bardzo dobry artykuł. No i kilka zdjęć jest :D .

Oj, jakoś trudno mi w to uwierzyć. Że ogólnie są zdrowe - tak, ale nie, że nia mają żadnych chorób dziedzicznych. asiunia, skąd to cytat?

Na moim zdjęciu jest Airedale, a więc pies raczej duży - Ty pewnie masz na myśli teriera walijskiego :wink: . Ten na moim zdjęciu to synalek mojej suczki, Misi, który mieszka w Wilnie. :D Waży pewnie teraz ze 23 kg, a ma dopiero 7 miechów. :wink:

A więc nie tak daleko! Jeśli chcesz poznać jakiegoś szkolonego Airedala, to zapraszam do Warszawy :D . Możemy się na jakiś spacerek umówić. :D A z tego co słyszałam (bo osobiście go nie znam), taki naprawdę najlepiej wyszkolony w Polsce Airedale to jest w Szczecinie! Jeśli interestuje Cię również agility, to w Płocku polecam kontakt z dogomaniaczką czaplą, która ma kerry blue teriery - bo ona ze swoimi właśnie trenuje agility!

MonikaP, dzięki za tak dokładne sprawozdanie. Ja powiem tyle - moja suczka, pomimo że wychowana jest bez dzieci, na pewno nigdy by dziecka nie ugryzła, bo ona nie ugryzłaby nikogo, a w obecności dzieci (zresztą małych psów również) jest szczególnie ostrożna. Natomiast inną prawdą jest, że żadnemu psu nie można z dziećmi do końca ufać... Nie wiem, tak naprawdę, co to znaczy, jeśli chodzi o te konkretne psy, ale taka jest prawda.

Jonquil, w tym, co piszesz, wykazujesz tak niesamowicie odpowiedzialne i odpowiednie (z mojego punktu widzenia) podejście, że aż mnie zatyka. Naprawdę. Brawa dla Ciebie - mało kto w tym kraju myśli tak światło. Będę trzymać kciuki za powodzenie Twoich poszukiwań. BTW, skąd jesteś? Bo my tu w Warszawie mamy coraż więcej szkolonych wspaniale serdelków... Taką tradycję zaczynamy :wink: , że Airedale ma egzaminy wygrywać!

A więc teraz rozumiem troszkę lepiej, o co chodzi... :D . Rzeczywiście, takie starsze to już można troszkę wiedzieć, co z nich wyrosło i wtedy może być ważne, żeby były wystawiane. Ale o ile pamiętam, to Karinie 3 szczenięta zostały - czy wszystkie 3 muszą być wystawiane, czy też akurat ta jedna, która Ci przypadła do gustu?Karina ma bardzo ładne psy moim zdaniem, BTW. Ale może znalazłoby się u niej coś, co nie musiałoby być wystawiane... :D

Nitencja, że ja nie mam pojęcia, kto ma szczeniaki, to oczywiste, ale TY?? :wink: :lol:

Ale ja nie proponuję, żebyś kupowała z nierenomowanej hodowli! Wręcz przeciwnie. Ale każda hodowla, bez względu na to, jak wspaniała, sprzedaje nie tylko psy wystawowe, ale również takie, które wystawiane nie będą. Powiem więcej - znakomita większość psów z każdej hodowli nie jest wystwianych! Więc nie powinno być problemu ze znalezieniem bardzo ładnej suczki, którą mogłabyś wysterylizować. Na moje szczeniaki pewnie nie chcesz czekać :wink: , zresztą nie wiem, kiedy będą, ale jeśli urodzi się kilka suczek, to wątpię, żeby wszystkie skończyły u ludzi, którzy je będą wystawiać... I te, które nie będą wystawiane, bardzo bym chciała, żeby były właśnie wysterylizowane i to jak najwcześniej!

To znajdź inną suczkę :D . Każdy hodowca ma i takie, które chce koniecznie, żeby były wystawiane, i takie, które wystawiane być nie muszą (albo nawet niepowinny być :wink: ). Jeżeli jakiś hodowca akurat twierdzi, że ma same wystawowe, to poszukaj u innego.

Z tego co wiem, tam nie ma dzieci (ale głowy nie dam). Ale poza tym, jest inny problem z takimi opisami - z tym mam doświadczenie, więc mogę się wypowiedzieć. Te psy obecnie żyją w psiarni, nie w domu. Takie psy zazwyczaj zachowują się zupełnie inaczej w takim stadzie niż gdy mają własnego pana w domu. Więc możnaby wiele o nich pisać, a potem okazałoby się, że to wszystko nieprawda. Gdy opiekowałam się psami schroniskowymi, ludzie często zadawali mi pytania typu, jak on będzie się zachowywał sam w domu, czy będzie płakał, czy będzie niszczył. I nawet w przypadku psów, które już kiedyś mieszkały w domu i nie płakały i nie niszczyły, ja zawsze mówiłam, że nie wiem, jak będą się zachowywać w takie sytuacji. Bo tak naprawdę to każda sytuacja jest inna. Twój pies zachowuje się w pewien sposób u Ciebie, co wcale nie znaczy, że będzie się zachowywał tak samo u kogo innego. I piszę to wszystko nie dlatego, żeby Cię zniechęcić, ale dlatego, że tak naprawdę nie da się przewidzieć wszystkich sytuacji (i to tak samo ze szczeniakiem, jak i z dorosłym psem). To, co jest potrzebne, to to "coś" między psem i właścicielem, oraz przekonanie tego ostatniego, że sobie da radę. To "coś" może się zacząć od rozmowy telefonicznej (np. jeśli Ty i obecna właścicielka przypadniecie sobie do gustu), ale tak naprawdę, czy jest, czy go nie ma, okazałoby się dopiero po tym, jak psa poznasz. I tylko jeśli poznasz psa będziesz mogła nabrać przekonania, że sobie dasz radę - z żadnego opisu tego nie wyczytasz, ani przez telefon tego nie usłyszysz. No to tyle ode mnie - powinnam się pewnie już była dawno wyłączyć, bo psów nie znam. Ale mam troszeczkę doświadczenia z umieszczaniem schroniskowców, a to w pewnym sensie podobna sytuacja - ale nie do końca, bo te psy przynajmniej mają znaną przeszłość bez przejść. Życzę powodzenia w znalezieniu pieska, bez względu na to, czy będzie to jeden z tych, czy nie.

Nie znam tych psów, więc nie potrafię Ci powiedzieć na pewno, ale zgadywałabym na podstawie znajomości podobnych sytuacji, że z dziećmi one po prostu mogą nie mieć doświadczenia... Więc odpowiedź mogłaby być taka, że psy są ogólnie przyjazne, ale nic więcej o podejściu do dzieci nie wiadomo. Podobnie może być z kotami... Fuka na pewno Ci napisze odpowiedzi na te pytania, tylko że ona gdzieś pisała, że planowała się na wieś zaszyć teraz, więc może nie mieć kompa. A jak ma, to ona raczej nocny marek jest, więc odpowiedzi od niej szukaj lepiej ranem :wink: .

Jonquil, widzę, że dobrze przestudiowałaś naszą rasę :wink: . Ja osobiście wolę suczki, ale znajdziesz tu również wielu zwolenników piesków. Moim zdaniem, suczki są spokojniejsze i mniej zadziorne. Piszesz, że masz w rodzinie wyżły - psy czy suczki? Dorosły Airedale może się z innymi samcami nie dogadać - oczywiście to jest również możliwe w przypadku dorosłej suczki i innych suczek, ale mniej prawdopodobne.

A mnie się wydaje, że nie rozumiesz, PALATINA. Ale tłumaczyć, jak prosisz, nie będę.

Ale dlaczego nie chcesz również tego pierwszego etapu załatwić właśnie przez telefon? Przecież to najprościej i taka rozmowa nic by Cię nie kosztowała... Mogłabyś wtedy dokładnie o wszystko wypytać. Bo bez względu na to, jak dokładnie Fuka opisze te psy, to przecież wszystkich Twoich pytań nie przewidzi... A w rozmowie mogłabyś od razu uzyskać wszystkie odpowiedzi i potem dopiero się zastanowić, czy to pies dla Ciebie. Fuka ofiaruje się, że do Ciebie zadzwoni o wyznaczonym przez Ciebie czasie jeśli tylko podasz jej numer telefonu. Prosiłaś też o kontakt do właścicielki i Fuka go podała. Więc dlaczego nie chcesz po prostu z nimi porozmawiać??? :o