Jump to content
Dogomania

maciaszek

Members
  • Content Count

    23,610
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

maciaszek last won the day on February 21 2013

maciaszek had the most liked content!

About maciaszek

  • Rank
    Advanced Member

Contact Methods

  • AIM
    4204702

Profile Information

  • Gender
    Female

Converted

  • Location
    Katowice

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. Jakoś zupełnie mi nie po drodze z dogo, od dłuższego czasu :( Mela zaczęła zauważać Emi dopiero niedawno ;) Tzn. w widoczny sposób. Nie unika już jej towarzystwa, daje się pogłaskać, na spacerach kładzie się koło wózka, a ostatnio nawet położyła się obok Małej, oparła głowę na jej nóżkach i dała się klepać! Cuda się zdarzają ;) Chociaż ja wierzyłam w Melanka, tylko wiedziałam, że potrzebuje czasu. Młoda jeszcze się nie przemieszcza. Na razie opanowała do perfekcji siadanie i zaczyna próby raczkowania. Jak ruszy w świat to rozmnożę sobie oczy i uszy :P Bo to dziecko z tych, co wszystkiego muszą dotknąć, wszystko oglądnąć i wszystko do buzi włożyć. Wszystko!! 3 x, szybko się przyzwyczaiłam do mniejszych gabarytów, choć na początku jakoś tak dziwnie mi było schylać się do głaskania i klepania ;) Ale to było przejściowe. Z perspektywy czasu oceniam, że całkiem dobrze się żyje z mniejszym psem, choć serce me wciąż mocno bije do wielkoludów... Patrzę jednak realnie. Melę, w razie czego mogę wziąć na ręce (wciąż pamiętam jak Bazylek chorował i nie miał siły wstawać, chodzić...), łatwiej mi ją opanować na spacerach (gdy jakiś głupi pomysł jej do głowy wpadnie), zajmuje mniej miejsca w samochodzie (Bazyla + fotelik z dzieckiem jakoś sobie nie wyobrażam :P), itd., itp. No i duży pies nie zmieściłby się do wózkowej gondoli. A tu proszę, legowisko jak znalazł :P Pozdrawiamy! :)))
  2. Dostałam od koleżanki poduszkę, która miała mi służyć w trakcie ciąży. Służyła, i to bardzo dobrze. Miałam dla siebie więcej miejsca w łóżku, bo Mela zamiast przy mnie leżała.... Małe niemowlęce skarpeteczki bardzo się przydają :) I jeszcze takie. Relaksik po południowy :)
  3. Dziękuję :) Na wspólne zdjęcie trzeba będzie chyba troszkę poczekać, bo Mela udaje że ignoruje Emi. Napisałam, że udaje, bo niby nie jest zainteresowana Mała i ją olewa, ale jak wracam do domu z wózkiem to zawsze sprawdza czy nie zgubiłam dziecka po drodze ;) Chcialam wrzucić fotki Melanki, ale coś dogo świruje i nie chce załadować, buuuu :(
  4. Dziękujemy :) Malutka ważyła 3040 gram i miała 53 cm. Troszkę juz przybrała na wadze, ale i tak "topi się" jeszcze w większości ubranek ;) Docieramy się, poznajemy, ustalamy rytm. Chwilami jest dość ciężko, ale nie wyobrażam sobie, ze mogłoby Jej nie być :) Mela juz znacznie lepiej. Juz się tak nie stresuje, widać ze czuje się pewniej, nawet zaczyna być zainteresowana :)
  5. Emilka już z nami :) Urodziła się 11 października o 20:50. Szybko nie było (od pierwszego skurczu do pojawienia się Małej - 18 godzin), za to sprawnie (trafiła mi się naprawdę świetna położna). TZ dzielnie mi towarzyszył, do samego końca i jestem z niego naprawdę dumna! Od poniedziałku jesteśmy w domu. Jest fajnie. Poznajemy się, powoli ogarniamy nową rzeczywistość. I jesteśmy zakochani w Emi :))) Mela na razie zachowuje dystans. Widać, że czuje się niepewnie. Nie wie co to za stwór, dlaczego tak dziwnie się rusza i tak głośno wrzeszczy. Myślę, że potrzeba jej trochę czasu.
  6. Co u Was? Jak się czujecie, jak sobie dajecie radę? Jak Jasio i zwierzyniec? Jak ogarniasz całe to towarzystwo :))?
  7. Dziękuję :) Mam nadzieję, że będzie szybko, sprawnie i jakoś to przeżyję ;) Choć jak wczoraj złapał mnie jeden "przyjemny" skurczyk to zaczęłam się zastanawiać czy to jakaś głupota mnie nie opętała, że chcę rodzić siłami natury :)) Imię mamy wybrane. Emi, czyli Emilia.
  8. O kurcze, znów mnie dłuuugo nie było. Remont skończył się z końcem sierpnia, ale wciąż jeszcze wychodzimy z pudeł. Troszkę rzeczy do zrobienia zostało. Niestety też poprawek po robiących remont. Bo oczywiście nie obyło się bez problemów i awantur wszelakich z pseudofachowcami :(( Z niektórymi bujamy się do dziś... Szkoda gadać. Lato przeżyłam nawet całkiem znośnie, chyba nawet lepiej niż jak nie byłam w ciąży. Upały nieszczególnie mnie ruszały ;)) Co innego ciąża, która dawała się we znaki, łącznie z 10-dniowym pobytem w szpitalu, a potem siedzeniem na bombie zegarowej - czy Mała nie urodzi się za wcześnie. Na szczęście dotrwałyśmy, teraz mogę już żyć zupełnie normalnie, robiąc wszystko. Czekamy aż dziewczyna zdecyduje się wyjść. A mogłaby się zdecydować przed 11 października, bo jeśli nie to w ten dzień mam się kłaść do szpitala i tam czekać aż zechce się urodzić. Ewentualnie mogą wywoływać poród, ale jakąś szczególną fanką tego pomysłu nie jestem. Dopóki nic złego się nie dzieje i nie ma wskazań medycznych, niech decyduje natura, tak sobie myślę. Czuję się nawet dość przyzwoicie, nie licząc obrzydliwej zgagi i skurczy przepowiadających, które za każdym razem wpędzają w zastanawianie się "czy to już". Powoli przestaję na nie zwracać uwagę i śmieję się, że jak tak dalej pójdzie to przegapię poród :)))) Strasznie szybko ten czas zleciał i już za chwilę wszystko będzie inaczej... Trzymajcie kciuki!
  9. Dziękuję :) Melanek na razie niczego nie świadom, ciekawe jak zareaguje... :) Na razie, w tematach remontowych, staram się posuwać małymi krokami do przodu i nie myśleć za dużo. Co nie zmienia faktu, że stresik jest - czy wszystko ogarniemy, jak zgrać różne rzeczy, jakie podjąć decyzje, itp. A jeśli chodzi o mieszkanie moich rodziców to powiem Ci, że gula w gardle mi rośnie jak pomyślę, że przyjdzie dzień, że nigdy już tam wejdę. Że niedługo będziemy musieli je opróżnić, spojrzeć ostatni raz, odwrócić się i zamknąć drzwi :( Straszne... Tyle wspomnień... No i to mój DOM... :((
×
×
  • Create New...