hanka456

Może zdradzę jakąś tajemnicę, ale być może Lubek będzie leciał samolotem. Chciałabym Ciapusiowi, która tak wspaniale pomaga tym, którzy tego bardzo potrzebują, podziękować za wielkie serce i życzyć z okazji Świąt wszystkiego co najlepsze.

Oleńko, wszystkiego dobrego dla Ciebie i Twoich bliskich. Całuję wszytkich bardzo, bardzo.

Do Tomiego tak mało ludzikow zagląda, a szkoda. Bardzo mi przykro. Życzę Tomiemu aby zbalazł dom, o który tak bardzo prosi. Życzę Szyszce, co załozyła wątek Tomiemu i tak bardzo go wspiera, samych radości, szczęśliwych chwil na te Święta i po. Oby czar jaki pojawia się tak nieczęsto otulał ja i jej bliskich kazdego dnia nieustannie.

Mam nadzieję, że wytrzymasz.

Ja równiez powtórzę za Morrią..... mamy kontakt z psiakami, które znalazly domy w Niemczech. jestem za to Pajuni bardzo wdzięczna, bo taki Derby nie mial zadnych szans w Polsce, Czaruś bez jednego oka i Tajga sunia dla której dałabym się zabić ma dom w Niemczech. Pisanie jest trudne, bo nie można dokladnie oddac wszystkich emocji szybko ale się postaram. W sprawie awariii samochodu Pajuni. Oczywiscie wiem o tym i poczatkowo myslałam, ze to samochód fundacji niemieckiej, która w piątek wyjeżdżała z Polski do niemic między innymi z naszymi psami. serce mi stanęło w poprzek, ale okazało się, ze to nie Mike. mimo wszystko natychmiast napisałysmy do zaprzyjaźnionych fundacji niemieckich o pomoc. Wiemy, ze już w sobotę wszystkie psy byly bezpieczne, zaopiekowane, Jest OK. Jestem czlowiekiem, który z racji swojego doswiadczenia zyciowego( a mogę na nim bazować z racji wieku, do którego niechętnie się przyznaję, bo mimo wszystko jestem kobietą) nie słucham absolutnie niczego, co jest niesprawdzone i nie podłoża empirycznego, dlatego nie rozumiem dlaczego mialabym nie ufac Pajuni, a mam tylko dobre doswiadczenia. Jesli chodzi o Noska, to psiak tak długo czeka właśnie w Polsce, kraju który ma kształt serca, w w tym kraju był bity i poniewierany, teraz czeka w hoteliku, który nie jest jego prawdziwym domem tak długo. Nikt mimo naszych usilnych starań nie zaproponował mu domu, więc jesli Pajunia mu go znajdzie to z całym zaufaniem mu jej oddamy pod opiekę. Nosek jest naszym ukochanym psem, ktorego kilka razy wybroniłysmy przed smiercią. Zaryzykowalysmy nawet rekoczyny z osobami, ktorych nie do końca mozna nazwać ludźmi. A tak z okazji świat moim marzeniem jest aby nas wszystkich co pomagamy naszym braciom mniejszym łączyło wszystko a nic nie dzieliło. jesli ktos chcialby ze mna osobiscie porozmawiać podaję nr telefonu (042) 643 59 71 jestem otwarta do dyskusji i wspólnych programów jak pomagać. Hanka

Chciałabym na wątku Reksa życzyć wszystkim pięknych dni świątecznych, niech otuli Was czarowny nastrój i refleksji czas pomoże w wielu trudnych chwilach dnia codziennego.

To co powiedziałas to bardzo ważne. Trzeba będzie powiedzieć pani w hoteliku o jego trochę dziwnym charakterze, czyzby to drugi Nosek? Mam tylko nadzieje, ze się tak intensywnie nie rwie.

Pajuniu kochana, widzieć Derbisia w takim otoczeniu, i czytać taki tekst, to prawie jak cud. Pamietasz jak on trafil do schroniska, przypiety do płotu z książeczką zdrowia i kartką: "Juz go nie potrzebuję" Powoli w schronisku zamieniał się w mokra scierkę. Tracił z dnia na dzień nie tylko swoją wpaniałą urodę ale również chęć do życia. Dzięki Tobie Derby został przywrócony światu. Za to jeszcze raz bardzo dziękuję. Życzę Tobie i Twoim bliskim wszystkiego najlepszego, spokoju, satysfakcji, radości i wielu przyjaciół, którzy by Cię wspierali w trudnym dziele jakiego się podjęłaś. Jesli to mozliwe przekaż od nas wszystkich co Derbisia kochają najlepsze zyczenia starszej Pani, która w nim odnalazła swojego przyjaciela. Hanka

Mamy nadzieję, że Reks opanuje swoje emocje i KarOla nie będzie miała mimo wszystko wielkich kłopotów. W czwartek zabieramy Reksa do hoteliku. A tak w ogole to psiak, ktory chodzi bez smyczy, momentalnie przyzwyczaiłby sie do czlowieka. Trochę to niesamowite, że warczy na sunie KarOli.

Już zaraz wyruszamy, oby Reks był.

Wczoraj, 22 grudnia 2007 roku, chora Szyszka, mieszkanka lódzkiego schroniska, która ma niewielkie szanse na powrót do zdrowia, pojechala do Gdańska, do swojego domu. Dzięki wielkiemu sercu delikatnej, drobnej Oleńki Szyszka będzie mogła przez czas, jaki zostanie jej dany cieszyć się ciepłem domowego ogniska. Nasza Fundacja rozpoczęła działania mające na celu pomóc Szyszce cieszyć się jeszcze zyciem, pomagać będzie nadal Oleńce w opiece nad nią. Ania będzie mogła więcej opowiedzieć, bo to dzięki jej determinacji ta mała delikatna sunia odzyskała to co utraciła jakis czas temu, swój dom i swojego człowieka.

Karmel ma szanse jechać do nowego domu ale dopiero w kwietniu, czy mozliwe byłoby aby ktos mu zaoferował tymczas na te prawie 4 miesiące?

To świetnie. Ogloszenie, to doskonały pomysł. Może się uda.

Urok osobisty Zębuś ma bardzo duzo. Zdjęcia może uda się zrobić zaraz po Swiętach.

Jego historia jest niezwykla. daje 10,- zl na linijkę. Ale jak to się odbędzie? czy Ty zamieścisz ogloszenie?

No, to jedziemy autobusem.

Alicjo, jesli przeglądasz wątek Zębusia, szukaj mu domu, proszę może jak połączymy siły, uda nam się, a właściwie nie nam a jemu Zębusiowi.

Reksiu, tylko przyjdź.

Całuj go całuj, bo niech wie, że jest kochany.

Kodi, pies familijny, co chodzi za swoją opiekunką krok w krok prosi o dobry, kochający , ciepły dom.

Ciociu Pajuniu, gdybyś mogła to uczynić dla Noska, to ...... nie wiem co powiedzieć. Pajuniu dziękuję, po prostu dziękuję i proszę..... bardzo proszę. Hanka

Tak Olenka jest szalona i cudna. Nie znałyśmy się wcześniej, ale jestem pełna podziwu dla niej za wszystko. Mam nadzieję, że będziemy miały więcej okazji się widywać, bardzo bym chciała. Na ten moment życzę Olence wszystkiego najlepszego co tylko może jej Wszechświat ofiarować w Święta Bożego Narodzenia, w Nowym Roku i zawsze. Szyszka w podróży była bardzo grzeczna. Jak widać na zdjęciach duży brzuch jej troszkę przeszkadza w wygodnym ułożeniu się. Ale to mądra i "wykształcona" sunia. Próbowała nawet pokonać bardzo wysokie schody przy wejściu do pociągu, nie bardzo się to udawało, ale dzielnie walczyła. Ten jej smutek w oczach, jestem teraz przekonana wynika ze świadomości tego co się z nią dzieje i działo, dlatego jeszcze raz dziękuję Olence za to, ze jej zaofiarowała dom. Najbardziej jednak przezywa to wzystko Ania, bo Szyszka to jej milość i Ania z całą mocą tych uczuć prosiła i walczyła o to aby los Szyszki się odmienił. To trudna milość.

Tomi czeka. Proszę niech ktoś mu zaoferuje bezpieczna przystań.

Bedzie jeszcze z nami Ania, tak więc ekipa już jest tylko psiaka wymiotło oby tylko na chwilę.

Bedę o 18.00 tam gdzie trzeba i bedziemy na niego czekać. Wezmę karmę, cieply sewter jeszcze do budy i będziemy czekac. Oby przyszedł. Reksiu przyjdź. Dokladnie na cmentarzu przy Retkińskiej?