Dopiero teraz dotarłam na ten watek i płaczę.
Wszyscy znamy ten ból, tą rozpacz, tą pustkę.
Rozumiem twoja mamę. Pewnie chodzi po katach i sama popłakuje, ból ściska jej gardło i boi sie, ze pozwalając wziąć wam nowego domownika zdradzi waszą sunię. Ona się czuła jej panią, ona była najbliżej niej, ona nie chce przechodzić przez to samo po raz kolejny- przez rozstanie. Patrzła na jej mękę i cierpiała razem z nią.
Wiem jak to jest, sama tez broniłam się rękami i nogami pzred kolejnym psem. Mówiłam , ze kolejny pies KIEDYŚ tak, ale nie teraz, bo to byłaby zdrada.
Byłam w błędzie.
Każdy dzień bez mojej Psoni był gorszy. Czas zamiast leczyć rany je rozdrapywał coraz bardziej. Bolalo, paliło, gniotło.
To mój mąż podjął decyzję o adopcji Balbinki, miał dośc zaryczanej wiecznie żony, z zapuchniętymi oczami, która myślami była GDZIES daleko za TM przy swojej psiej córeczce.
Kiedy Balbi trafiła do nas miałam mieszane uczucia. Czułam sie dziwnie, bo 2 miesiące temu po mieszkaniu biegała radosna Psonia a teraz............. ktos zupełnie inny. Jednak im dłużej patrzyłam w oczka tej schroniskowej, przestraszonej bidy tym bardziej sie rozpływałam. Przytuliłam i znów poczułam bicie psiego serduszka, wilgotny nosek, zapach . Była NASZA.
Dzis mam dwie adoptowane bidy i kocham je całym sercem. Psonia? Ona zyje nadal, w moim sercu i mojej pamięci i tak będzie zawsze.
Mama sie broni, ale niech pamięta, ze nie każdy pies odchodzi w identyczny sposób. Nie każdy jednakowo cierpi. Niech nie zamyka się na tą bezinteresowną miłośc!
Wasza sunia nauczyła was kochać i kochajcie.
Ps. Moja Psonia odeszła na śpiączkę cukrzycową - błąd w sztuce lekarskiej.
Dla waszego słoneczka za TM, które odeszło kochane